บทที่ 28 เกมต้องคำสาป

บทที่ 28 เกมต้องคำสาป

วิศวกรทดสอบระบบที่พยายามฆ่าตัวตายมีชื่อว่า อิโนะอุเอะ ทาคาชิ

หลังจากทำงานที่เกรย์แฮตซอฟต์แวร์มาเจ็ดปี ตอนนี้เขาอายุเฉียดสามสิบและยังครองตัวเป็นโสด ทุกวันคุณอิโนะอุเอะจะตอกบัตรเข้างานตอนเก้าโมงเช้าและเลิกงานตอนหกโมงเย็นตรงเป๊ะ เขาไม่เคยทำงานล่วงเวลา โดยปฏิเสธที่จะแบกความเหนื่อยล้าหรือความเครียดข้ามไปสู่วันถัดไป แพทย์ระบุว่านอกจากน้ำหนักตัวที่เกินเกณฑ์แล้ว สุขภาพของเขาแข็งแรงสมบูรณ์ดีทุกประการ

ด้วยเหตุนี้—

เมื่อถึงเวลาเก้าโมงครึ่งของเช้าวันถัดมา เพื่อนร่วมงานจึงเริ่มสังเกตว่าเขาไม่มาทำงานและไม่ได้โทรมาลาป่วย ตัดความเป็นไปได้เรื่องที่ว่าในที่สุดเขาก็หาแฟนได้ทิ้งไป พวกเขาจึงลองโทรหาเขา

ไม่มีสัญญาณตอบรับ

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่พักอาศัยอยู่ละแวกใกล้เคียงจึงบุกไปที่อพาร์ตเมนต์ของเขา และได้พบอิโนะอุเอะในสภาพหลังพยายามฆ่าตัวตาย

โชคดีที่อิโนะอุเอะยังไม่ตาย

เขาเลือกวิธีแขวนคอ ซึ่งเป็นวิธีฆ่าตัวตายที่พบได้บ่อยที่สุดในประเทศวะ แต่เขาประเมินความทนทานของผ้าและน้ำหนักตัวของตัวเองผิดไปมหันต์

บ่วงที่ทำขึ้นอย่างลวกๆ ขาดผึงลงกลางคัน

ร่างของอิโนะอุเอะร่วงกระแทกพื้นจนสลบเหมือดและขาหักจากการตกกระแทก แม้จะไม่ใช่เรื่องน่าเฉลิมฉลอง แต่อย่างน้อยเขาก็รักษาชีวิตเอาไว้ได้ ตำรวจสอบปากคำเขา แต่อิโนะอุเอะจำเหตุการณ์ตอนพยายามฆ่าตัวตายไม่ได้เลย หลังจากลงบันทึกประจำวัน ตำรวจก็กลับไป

บ่ายวันนั้น เพื่อนร่วมงานหลายคนไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล รวมถึง อาราอิ ชินโนะสุเกะ ด้วย

ระหว่างคุยกัน อิโนะอุเอะเอ่ยถึง "บอสตัวนั้น" ไม่ใช่ว่าเขากังวลเรื่องงานจนเก็บไปเพ้อบนเตียงผู้ป่วย เขาเพียงแค่นึกถึงความฝัน คืนนั้นตัวตลกไล่ล่าเขาอีกครั้ง และเมื่อรู้สึกตัว เขาก็นอนอยู่บนรถพยาบาลแล้ว

คนอื่นๆ แซวว่าเขาคงเกิดอาการผวาจากการเล่นเกมมากเกินไป

ทว่าไม่มีใครคาดคิดว่าเมื่อวานจะมีเทสเตอร์อีกคนถูกพบเป็นศพแขวนคออยู่ในบ้าน ใช้วิธีเดียวกันเป๊ะ แต่เพื่อนร่วมงานคนนี้อาศัยอยู่กับแฟนสาว เธอจึงช่วยชีวิตเขาไว้ได้ทัน

หลังจากเกิดเหตุซ้ำสอง อาราอิ—ผู้ซึ่งเคยผ่านประสบการณ์เหนือธรรมชาติมาก่อน—เริ่มตั้งข้อสงสัยและจับสังเกตได้

ทั้งคู่ผูกคอตาย ทั้งคู่ฝันเห็นตัวตลกไล่ล่าในคืนก่อนเกิดเหตุ และทั้งคู่ต่างก็ไม่สามารถเอาชนะบอสที่มีบั๊กตัวนั้นได้ เขาสงสัยว่าต้องมีสิ่งชั่วร้ายบางอย่างเกี่ยวข้อง

ทันใดนั้น อาราอิก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าเขาเองก็ได้ทดสอบเกมเวอร์ชันนั้น และพ่ายแพ้ให้กับตัวตลกเช่นกัน

"อย่างน้อยคุณอาราอิก็ไม่ได้พยายามฆ่าตัวตาย" เฉียวเฉียวพึมพำขณะกวาดสายตาอ่านแฟ้มข้อมูล

พอรู้เรื่องนี้ เขาก็ส่งอาราอิไปยื่นเรื่องที่สมาคมนักปราบมาร และให้พนักงานต้อนรับทำพิธีชำระล้างเบื้องต้น เธอรายงานว่าพบไอความแค้นจางๆ เกาะติดตัวเขา ชัดเจนว่าเป็นคดีเหนือธรรมชาติ

ตอนแรกเฉียวเฉียวแนะนำให้อาราอิไปจ้างนักปราบมารคนอื่นในสมาคม แต่อาราอิปฏิเสธ อาจเพราะไม่ไว้ใจคนอื่น

ดังนั้น ในเช้าวันเสาร์ เฉียวเฉียวจึงขี่รถสกู๊ตเตอร์มุ่งหน้าไปยังบริษัทเกรย์แฮตซอฟต์แวร์ ในเขตนาคาโนะ โตเกียว

อาคารสูงสี่ชั้นมีบันไดภายนอกเชื่อมต่อทุกชั้น ป้ายชื่อ 'เกรย์แฮต' แขวนอยู่ที่ทางเข้า วันนี้เป็นวันเสาร์และหลังจากเกิดเรื่องเฮี้ยนๆ พนักงานทั้งหมดได้รับคำสั่งให้หยุดอยู่บ้าน มีเพียง อาราอิ ชินโนะสุเกะ และประธานบริษัท โอวาดะ คุนิโอะ ที่รอต้อนรับการมาถึงของเฉียวเฉียวอยู่ข้างใน

สิบนาทีต่อมา อาซาโนะ อาริสุ ก็ตามมาถึง

เพื่อไม่ให้ดูเอิกเกริก เธอจึงนั่งแท็กซี่มาแทนที่จะใช้รถลีมูซีนประจำตระกูล มิโกะแห่งศาลเจ้าอัตสึตะ—การมีเงินนี่มันดีจริงๆ เฉียวเฉียวคิดในใจ

"ขอโทษที่มาช้าค่ะ อาจารย์" เธอเอ่ยขอโทษพร้อมโค้งคำนับต่ำทันทีที่ก้าวเข้ามา

เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแดง กางเกงขายาวทรงหลวม รองเท้าผ้าใบ และรวบผมหางม้าประดับด้วยกระดาษทำพิธี ดูสดใสและสมวัย

"อาจารย์?" อาราอิสลับมองระหว่างเด็กสาวมัธยมต้นกับเฉียวเฉียว ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

ใครจะไปรู้ว่าท่านปรมาจารย์จะมีรสนิยมแบบนี้

"นี่คือ อาซาโนะ อาริสุ มิโกะจากศาลเจ้าอัตสึตะ เธอจะมาเป็นผู้ช่วยของผมครับ" เฉียวเฉียวอธิบาย

พอได้ยินชื่อ ศาลเจ้าอัตสึตะ ประธานโอวาดะที่มีผมหงอกแซมขมับถึงกับหูผึ่ง

"ศาลเจ้าอัตสึตะ—นั่นมันศาลเจ้าใหญ่ระดับประเทศเลยนะครับ"

ชื่อเสียงของศาลเจ้านั้นโด่งดังกว่าตัวเฉียวเฉียวเสียอีก หากอาราอิไม่ยืนกราน โอวาดะอาจจะไปจ้างทางนั้นโดยตรงแล้ว เพราะยังไงซะ อนาคตของบริษัทก็แขวนอยู่บนเส้นด้าย

"หนูเป็นแค่ผู้ช่วยของอาจารย์ค่ะ ฝีมือยังห่างชั้นนัก" อาริสุกล่าวพลางถอยไปยืนเยื้องด้านหลังเฉียวเฉียวครึ่งก้าว

ท่านประธานพินิจดูเฉียวเฉียวอีกครั้ง หากมิโกะแห่งศาลเจ้าอัตสึตะพูดขนาดนี้ ชายหนุ่มตรงหน้าต้องมีฝีมือฉกาจแน่ เขาจึงนำทางทุกคนไปยังห้องประชุมและให้ข้อมูลเพิ่มเติมที่ตกหล่นไปจากแฟ้ม

เกรย์แฮตเริ่มก่อตั้งเมื่อสิบปีก่อนจากการขายฮาร์ดแวร์ ก่อนจะเบนเข็มมาทำเกมหลังจากโอวาดะค้นพบเสน่ห์ของสื่อชนิดนี้ ผ่านไปหนึ่งทศวรรษ ยอดขายก็ไต่ระดับขึ้นเรื่อยๆ

โปรเจกต์ปัจจุบันของพวกเขา 'ฮอร์เรอร์แลนด์' (ดินแดนสยองขวัญ) กลืนงบประมาณไปเกือบเกลี้ยงบริษัท มีกำหนดวางจำหน่ายในฤดูหนาวปีนี้ แต่เหตุการณ์หลอนที่เกิดขึ้นขู่ว่าจะทำให้เกมล่าช้า—หรืออาจถึงขั้นต้องพับโปรเจกต์

หากล้มเหลว เกรย์แฮตจะไม่มีทุนสร้างเกมต่อไป พนักงานคงแตกกระสานซ่านเซ็น และบริษัทคงต้องปิดตัวลง

โอวาดะสามารถปิดข่าวเงียบและวางขายสินค้าตามกำหนดเดิมได้ ตำนานเมืองเรื่องคำสาปอาจช่วยกระตุ้นยอดขายด้วยซ้ำ แต่เขามีมโนธรรม ทันทีที่รู้ว่ามีสิ่งผิดปกติ เขาสั่งระงับการผลิตและปิดตายต้นฉบับ รอคอยการมาของเฉียวเฉียว

"เกมควรสร้างความสุขครับ ผมยอมไม่ได้ที่จะให้มันกลายเป็นคำสาป" เขาจบท้าย

เฉียวเฉียวเข้าใจดี โอวาดะรักเกมมากเกินกว่าจะปล่อยให้ผลงานชิ้นหนึ่งต้องแปดเปื้อน

"นี่คือตัวต้นเหตุครับ" ท่านประธานกล่าวขณะนำทางไปยังห้องทดสอบระบบ

แผ่นเกมหลายสิบแผ่นวางซ้อนกันอยู่ ข้างๆ มีเซิร์ฟเวอร์ FTP ที่เก็บข้อมูลทรัพย์สินทุกอย่างของบริษัท ขณะที่เฉียวเฉียวเตรียมจะตรวจสอบ อาริสุก็โพล่งขึ้นมา

"อาจารย์คะ หนูมีไอเดีย"

"หนูเคยอ่านเจอเรื่องระเบิดแม่เหล็กไฟฟ้า EMP คลื่นลูกเดียวสามารถทำลายวงจรไฟฟ้าได้หมด ถ้าความแค้นสิงอยู่ในเกม ระเบิดทิ้งไปมันก็คงสลายไปพร้อมกัน สะอาดหมดจดและเรียบง่ายดีใช่ไหมคะ?"

เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นบนหัวเฉียวเฉียว ส่วนโอวาดะและอาราอิหน้าซีดเผือด

"เดี๋ยวก่อน มิโกะอาซาโนะ ผมไม่ได้บ้าระห่ำขนาดนั้น"

เขาชำเลืองมองเซิร์ฟเวอร์

เขาเคยพิจารณาวิธีนี้ตอนค้นข้อมูล แต่หลังจากรู้ว่าข้อมูลในนั้นสำคัญแค่ไหน การทำลายมันทิ้งจะทำให้เขาเลวร้ายยิ่งกว่าวิญญาณผีสิงเสียอีก

เมื่อมองดูเด็กสาวที่ทำตาใสซื่อจริงจัง เฉียวเฉียวก็ตระหนักได้ว่าความคิดของสาวน้อยคนนี้ช่างอันตรายจริงๆ