บทที่ 27 อาจารย์ช่วยผมด้วย

บทที่ 27 อาจารย์ช่วยผมด้วย

ข้อความนั้นสั้นกระชับและปราศจากการปรุงแต่ง

เครื่องหมายตกใจเพียงตัวเดียวตะโกนร้องบอกถึงความสิ้นหวังของผู้ส่ง

เห็นได้ชัดว่าข้อความนี้ถูกส่งมาโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดไตร่ตรอง

นั่นเป็นข้อมูลเพียงพอแล้วที่เฉียวเฉียวจะสรุปได้

นี่ไม่ใช่เกมจริงหรือกล้า

เขาเหลือบมองชื่อผู้ส่ง

'อาราอิ ชินโนะสุเกะ'

ลูกค้าที่เขาเคยช่วยเหลือเมื่อสามสัปดาห์ก่อน

อาราอิ ชินโนะสุเกะเป็นมนุษย์เงินเดือนธรรมดา ทำงานที่สตูดิโอพัฒนาเกมสยองขวัญ บ้านมือสองที่เขาซื้อมามีวิญญาณอาฆาตแถมมาด้วย เป็นวิญญาณเจ้าของเก่าที่ชีวิตพังพินาศ ถูกลูกเมียทิ้ง และผูกคอตายในบ้านหลังนั้น

เฉียวเฉียวได้ส่งวิญญาณดวงนั้นไปสู่สุขคติแล้ว

จบการย้อนความ

เหตุผลที่อาราอิมีไลน์ของเฉียวเฉียวก็เพื่อบริการหลังการขาย

เคยมีกรณีที่... นักปราบมารทำพิธีพลาด วิญญาณไม่เพียงไม่หายไป แต่ยังเกรี้ยวกราดกว่าเดิม ลูกค้าเลยซวยหนักกว่าเก่า

คนธรรมดาที่ไม่มีตาทิพย์มองไม่เห็นผีและมองไม่เห็นการปราบผี

เรื่องนี้ทำให้เขานึกขึ้นได้...

ตอนที่อัดพลังวิญญาณใส่กระสุน เฉียวเฉียวเคยสงสัยว่า 'ถ้าทำแบบเดียวกันกับแว่นตาบ้างล่ะ?'

คนธรรมดาจะสามารถมองเห็นสิ่งที่ปกติมองไม่เห็นได้ไหม?

เขาค้นคว้า ทดลอง และคำตอบคือ 'ไม่'

การอัดพลังใส่แว่นตาทำได้แค่ทำให้มันหนักพอที่จะใช้ฟาดผีได้เท่านั้น

พูดง่ายๆ ก็คือ...

การอัดพลังใส่วัตถุทำได้เพียงทำให้วัตถุนั้นทำอันตรายต่อวิญญาณได้ แต่ไม่สามารถเปลี่ยนธรรมชาติของวัตถุได้

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงไม่มีใครใส่ใจวิจัยอาวุธสำหรับนักปราบมาร

นักปราบมารมืออาชีพไม่ต้องการมัน ส่วนคนธรรมดามองไม่เห็นผี อาวุธไปก็ไร้ประโยชน์

แต่เฉียวเฉียวคิดต่าง...

ถ้าแทนที่จะแค่ 'อัดพลัง' เข้าไป เขาใช้วิธีพิเศษบางอย่าง บางทีคนธรรมดาอาจรับรู้ถึงวิญญาณและใช้อาวุธเหล่านั้นได้

มนุษย์มองไม่เห็นรังสีอินฟราเรด แต่เครื่องมือกลับทำได้ งานวิจัยของเขาก็กำลังมุ่งไปในทิศทางเดียวกัน

แต่เขาเริ่มจะออกทะเลแล้ว

กลับมาที่บริการหลังการขาย...

นักปราบมารที่มีชื่อเสียงย่อมได้รับความไว้วางใจ ส่วนพวกโนเนมอย่างเฉียวเฉียวมักทำให้ลูกค้ากังวล

ดังนั้นเขาจึงให้ไลน์ไว้ หากรู้สึกผิดปกติตรงไหนหลังทำพิธี สามารถติดต่อเขาได้โดยตรง

จนถึงวันนี้...

เขาไม่เคยได้รับการติดต่อกลับเลย

อาราอิ ชินโนะสุเกะ เป็นรายแรก

เขาดูนาฬิกา... เหลือเวลาพักเที่ยงอีกสามสิบนาที

เขาพิมพ์ตอบกลับไป:

【เฉียวเฉียว】: หือ? มีอะไรเหรอครับ คุณอาราอิ?

ระบบ 'อ่านแล้ว' ของไลน์จะแสดงทันทีที่ข้อความถูกเปิดอ่าน... ฟีเจอร์ที่เฉียวเฉียวมองว่าไร้มนุษยธรรมสิ้นดี โดยเฉพาะในประเทศวะ ดินแดนแห่งโรคย้ำคิดย้ำทำหมู่

แต่ตอนนี้มันกลับมีประโยชน์ ข้อความของเขาขึ้นว่า 'อ่านแล้ว'

อย่างน้อยอาราอิก็ยังมีชีวิตอยู่

ขอบคุณสวรรค์

ขณะที่เขากำลังถอนหายใจ ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมา:

【อาราอิ ชินโนะสุเกะ】: อาจารย์ครับ เกิดเรื่องประหลาดขึ้นอีกแล้วครับ!

【เฉียวเฉียว】: วิญญาณยังไปไม่หมดแล้วกลับมาเหรอครับ?

เขาสงสัยอยู่เหมือนกัน วิญญาณตนนั้นให้ความรู้สึกแปลกๆ... อ่อนแอแต่กลับน่าขนลุกชอบกล ดูเหมือนเขาจะคิดถูก

【อาราอิ ชินโนะสุเกะ】: ไม่ครับ ไม่ใช่วิญญาณตนนั้น

"?"

เป็นครั้งแรกที่เฉียวเฉียวไปต่อไม่ถูก

อาราอิจะดวงซวยขนาดเจอผีหลอกรอบสองในเวลาไม่ถึงเดือนเลยเชียวหรือ?

【อาราอิ ชินโนะสุเกะ】: อาจารย์ครับ บริษัทของผมโดนผีสิง!

กลับมาที่บ้าน

เฉียวเฉียวถอดรองเท้าแล้วก้าวเข้าสู่ "ห้องทดลอง" ของเขา

งานปราบผีคืนนี้ราบรื่นดี... ไม่มีอะไรเซอร์ไพรส์ ไม่มีความเสียหายข้างเคียง วิญญาณมารยาทดีพอที่จะปรากฏตัวก่อนสามทุ่ม พวกเขาคุยกันอย่างเป็นมิตร ก่อนที่เฉียวเฉียวจะ (ใช้กำลัง) ส่งมันไปสู่สุคติ

จากนั้นเขาก็ขี่สกู๊ตเตอร์กลับบ้าน

ขณะที่เขากำลังเตรียมตัวทำกิจวัตรประจำวันอย่างการอัดพลังใส่กระสุน โทรศัพท์ก็สั่น

แชทกลุ่ม 'ชมรมปราบมารโตเกียว' เคลื่อนไหวอีกแล้ว เขาปิดแจ้งเตือนไปตั้งแต่บ่าย เพราะแค่เรียนคาบเดียว ตัวเลขข้อความที่ยังไม่อ่านก็พุ่งทะลุเก้าสิบเก้า

ดังนั้นข้อมูลไม่ได้มาจากแชทกลุ่มนั้น แต่มาจาก อาซาโนะ อาริสุ

【อาริสุ☆คิระ】: เซนเซย์ เซนเซย์ ถึงบ้านรึยังคะ? ทานข้าวเย็นรึยัง? งานวันนี้ราบรื่นดีมั้ยคะ?

【อาริสุ☆คิระ】: เสียดายจัง วันนี้หนูติดกิจกรรมชมรมเลยไปไม่ได้ คราวหน้าเซนเซย์ต้องเรียกหนูนะ!

【อาริสุ☆คิระ】: อ้อ ๆ น้องซายะใช้กระบะทรายเป็นแล้วนะคะ! ตอนดูน้องตั้งใจกลบทรายนี่ฮีลใจสุด ๆ อยากให้เซนเซย์เห็นจัง~

น้ำเสียงของเธอดูจริงใจสุดๆ

เฉียวเฉียวครุ่นคิดครู่หนึ่ง มิโกะอาซาโนะยังเป็นนักเรียนมัธยมต้นที่ต้องเตรียมสอบเข้า การเจียดเวลามาปราบผีคงลำบากไม่น้อย

สำหรับเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ ไม่จำเป็นต้องเรียกเธอก็ได้ อย่างเช่นคืนนี้ เขาบอกมิโกะอาซาโนะไปแล้ว แต่เธอติดกิจกรรมชมรมพอดี

ถึงอย่างนั้น เขาก็อดรู้สึกผิดไม่ได้

มีสุภาษิตจีนบทหนึ่งกล่าวว่า 'อาจารย์คือผู้ถ่ายทอดวิถี สอนวิชา และไขข้อข้องใจ'

ตอนนี้เขายังห่างไกลจากคำว่า "เซนเซย์" มากนัก

ด้วยความคิดนี้ เฉียวเฉียวจึงพิมพ์ตอบกลับไป

【เฉียวเฉียว】: ผมมีงานวันเสาร์ คุณว่างไหมครับ?

【อาริสุ☆คิระ】: ว่างค่ะ ว่างค่ะ วันหยุดหนูว่างตลอด ใช้งานหนูได้ตามสบายเลยค่ะ เซนเซย์!

...หืม?

รู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล

เฉียวเฉียวสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป แล้วเล่าเรื่องที่เขาได้ยินเมื่อตอนเที่ยงให้อาริสุฟัง

【อาริสุ☆คิระ】: ได้ค่ะ ได้ค่ะ หนูทำได้!

เมื่อได้รับคำตอบ เฉียวเฉียวจึงนัดเวลาและสถานที่

เขาวางโทรศัพท์ลง แล้วหยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากกระเป๋านักเรียน

มันคือข้อมูลที่อาราอิ ชินโนะสุเกะ ยื่นเรื่องต่อสมาคมนักปราบมารสาขาชินจูกุเมื่อช่วงบ่าย หลังจากอาราอิร้องขอความช่วยเหลือตอนเที่ยง เฉียวเฉียวแนะนำให้เขาไปแจ้งเรื่องกับสมาคมก่อน

ตอนเย็นเฉียวเฉียวจึงแวะไปที่สาขาเพื่อรับแฟ้มเอกสาร

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง...

สายตาของพนักงานต้อนรับที่มองมาดูแปลกชอบกล

คล้ายกับสายตาที่ใช้มอง... พวกผู้ชายที่ชอบเด็กสาวอายุน้อยกว่าหลายปีและตัวเล็กกว่ามาก

เฉียวเฉียวไม่เข้าใจผู้คน

เขาหันมาสนใจเอกสาร คุณอาราอิ ชินโนะสุเกะ ทำงานที่บริษัทเกมชื่อ 'เกรย์แฮทซอฟต์แวร์' สตูดิโอนี้เคยปล่อยเกมสยองขวัญสเกลเล็กมาแล้วหลายเกม ครั้งนี้ก็เป็นโปรเจกต์แอ็กชัน-สยองขวัญอีกเช่นเคย

ตอนแรกเฉียวเฉียวคิดว่าออฟฟิศโดนผีสิง แต่พออ่านแฟ้มดูดีๆ เขาก็ต้องขมวดคิ้ว ความจริงมันประหลาดกว่านั้น

สิ่งที่โดนสิง... คือตัวเกมเอง

โปรเจกต์ปัจจุบันของเกรย์แฮทคือ "ฮอร์เรอร์แลนด์" เกมแอ็กชัน RPG ที่มีองค์ประกอบสยองขวัญ ผู้เล่นจะได้รับบทเป็นคนธรรมดาที่ติดอยู่ในสวนสนุกร้าง ต้องหนีการไล่ล่าจากเครื่องเล่นผีสิง

แน่นอนว่าต้องมีการต่อสู้และอัปเกรดค่าสถานะ หลังจากสำรวจไประดับหนึ่งก็จะเจอบอสไฟต์

และปัญหาก็อยู่ตรงนี้แหละ

บอสตัวสุดท้ายคือตัวตลก

เฉียวเฉียวดูภาพสกรีนช็อต รอยยิ้มกว้าง แต่งหน้าฉูดฉาด เดี๋ยวโผล่เดี๋ยวหาย... น่าขนลุก เหมาะกับเกมสยองขวัญดี

แต่เมื่อสองวันก่อน เทสเตอร์คนหนึ่งที่กำลังเล่นทดสอบตามปกติ จู่ๆ ก็พบว่า...

เขาเอาชนะตัวตลกไม่ได้

ไม่ใช่เพราะฝีมือไม่ถึง ในฐานะทีมทดสอบ เขาเคยฆ่าบอสตัวนี้มานับครั้งไม่ถ้วน หลับตาเล่น 108 ท่ายังชนะได้สบาย

แต่วันนั้นเขาลองไปยี่สิบรอบ... และแพ้ทุกรอบ

ที่แย่กว่านั้นคือ ตัวตลกงัดท่าไม้ตายที่ไม่เคยถูกเขียนไว้ในโปรแกรมออกมาใช้... แยกร่างเป็นสองตัวเต้นรำไปโจมตีไปบ้าง... เรียกม้าหมุนออกมาขี่ไล่ชนด้วยความเร็วสูงบ้าง... ปามีดบินสิบเจ็ดเล่มใส่ผู้เล่นทีเดียวตายบ้าง

ขี้โกงชัดๆ

หลังจากปาจอยพังไปสามอัน เทสเตอร์คนนั้นก็ยอมแพ้

ไม่ใช่เพราะรู้ความจริง แต่เพราะหมดกะของเขาพอดี เขาคิดว่าเป็นบั๊กและตั้งใจจะแจ้งในวันรุ่งขึ้น

แต่วันรุ่งขึ้น เขาไม่ได้มาทำงาน

เขาฆ่าตัวตายไปแล้ว