บทที่ 12 พิธีปัดเป่าของมิโกะอาซาโนะ

บทที่ 12 พิธีปัดเป่าของมิโกะอาซาโนะ

อาซาโนะ อาริสุ กำลังจะเริ่มพิธีปัดเป่า

เฉียวเฉียวยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ เขารู้สถานะของตัวเองดีว่าเป็นเพียงผู้ติดตาม หากอาริสุไม่เพลี่ยงพล้ำจนเกินรับมือ เขาจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งเด็ดขาด

หากมองในแง่ของตัวเงินล้วน ๆ...

เพิ่งผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงนับตั้งแต่ทั้งสองพบกัน เฉียวเฉียวก็ฟันกำไรเข้ากระเป๋าไปแล้วถึงห้าแสนห้าหมื่นเยน นับเป็นลาภก้อนโต

เขาลองคำนวณในใจเล่น ๆ ว่าหากงานนี้จบลงภายในสามชั่วโมง... เขาคงยินดีสมัครใจเป็นลิ่วล้อรับใช้คุณหนูอาซาโนะไปตลอดชีวิต

อาริสุเหลือบมองเฉียวเฉียว เมื่อเห็นเขากำลังจับจ้องทุกอิริยาบถของเธอ เธอก็แค่นเสียงเบา ๆ ในลำคอ

'อย่าคิดมาดูถูกกันเชียว'

เธอหยิบปึกยันต์ออกมาจากกระเป๋าถือ ยันต์แต่ละแผ่นจารึกด้วยอักขระที่เขียนจากหมึกผสมพลังวิญญาณของเธอเอง เธอจัดแจงให้สึซึมุระ โทรุ นั่งลงกลางร้าน จากนั้นจึงนำยันต์ไปแปะไว้ที่มุมทั้งสี่ของร้านเบเกอรี่

'ฉันกางอาคมไว้เพื่อไม่ให้วิญญาณร้ายหนีออกนอกพื้นที่ค่ะ'

อาริสุอธิบายเพื่อให้โทรุคลายกังวล

'อ้อ... ทำกันแบบนี้สินะ'

เฉียวเฉียวลูบคางอย่างใช้ความคิด เขาไม่เคยเห็นมิโกะทำพิธีปัดเป่ามาก่อน ใจจริงเขากะเก็งไว้ครึ่งหนึ่งว่าอาริสุจะงัดธนูประจำพิธีออกมาแล้วยิงศรชำระล้างเสียอีก เพราะในอนิเมะมักจะเป็นแบบนั้นเสมอ

อาริสุปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

โดยปกติแล้ว เธอจะใช้ยันต์จำนวนมากเพื่อทำให้อีกฝ่ายอ่อนแอลง ก่อนจะรวบรวมพลังวิญญาณดึงมันออกมาจากร่างของสึซึมุระแล้วค่อยกำจัดทิ้ง

แต่วิธีนั้นมันดูธรรมดาเกินไป

หลังจากตรึกตรองครู่หนึ่ง เธอก็หยิบกล่องไม้สีดำออกมาจากกระเป๋า ภายในบรรจุพวงกระดิ่ง

มันคือ 'กระดิ่งคากุระ'

ต่างจากชุดกระดิ่งเจ็ด-ห้า-สามตามประเพณีทั่วไป กระดิ่งของอาริสุมีเพียงแปดลูกร้อยเรียงอยู่รอบโกร่งดาบสั้น ด้ามจับทำจากไม้แดงและมีริบบิ้นห้าสีผูกอยู่ที่ปลายด้ามเช่นเดียวกัน

'นี่คือกุระดิ่งโฮซากิ หรือเรียกอีกอย่างว่ากระดิ่งดาบ'

อาริสุตอบคำถามในใจของเฉียวเฉียว

กระดิ่งคากุระแบบดั้งเดิมเป็นอุปกรณ์สำหรับการร่ายรำบูชาเทพเจ้า ตำนานเล่าว่าครั้งหนึ่งสุริยเทพีอามาเทราสึได้หลบหนีเข้าไปซ่อนตัวในถ้ำสวรรค์ เพราะทนพฤติกรรมก่อกวนของน้องชายคนเล็กอย่างซูซาโนโอะไม่ไหว

เมื่อสิ้นแสงแห่งนาง โลกก็จมดิ่งสู่ความโกลาหล รัตติกาลไร้สิ้นสุด ปีศาจอาละวาด ภัยพิบัติเกิดขึ้นทุกหย่อมหญ้า

ทวยเทพแปดล้านองค์มารวมตัวกันหน้าถ้ำเพื่อเกลี้ยกล่อมให้สุริยเทพีผู้แสนงอนยอมออกมา แต่พระนางก็ปฏิเสธ

ทันใดนั้น เทพีอามะ โนะ อุซึเมะ ก็ก้าวออกมา นางถือใบไผ่ขึ้นไปเต้นรำบนถังไม้ที่คว่ำอยู่ นางร่ายรำอย่างสุดเหวี่ยงจนเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เผยให้เห็นเรือนร่างวาบหวิว

เหล่าทวยเทพต่างส่งเสียงเชียร์กันเกรียวกราว

แม้แต่อามาเทราสึยังอดรนทนไม่ไหว ต้องแง้มประตูถ้ำออกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น เทพที่รอจังหวะอยู่ใกล้ ๆ จึงฉวยโอกาสลากพระนางออกมา

แสงสว่างจึงกลับคืนสู่โลก ทุกอย่างจบลงด้วยดี

นับแต่นั้นมา การร่ายรำเพื่อมอบความบันเทิงแด่ทวยเทพจึงกลายเป็นหน้าที่สำคัญในลัทธิชินโต และระบำคากุระก็เป็นหนึ่งในรูปแบบเหล่านั้น

เฉียวเฉียวคันปากอยากจะแซวเหลือเกินว่า นี่คงเป็นคดีถ้ำมองหมู่ครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของประเทศวะ และวัฒนธรรมการเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง (ฮิกิโคโมริ) ก็คงมีต้นกำเนิดมาจากท่านอามาเทราสึนี่เอง... แต่ก็นะ ตำนานก็คือตำนาน ต้องเคารพวัฒนธรรมเข้าไว้

'โกร่งดาบสีทองเป็นตัวแทนของคันฉ่องยาตะ กระดิ่งแปดลูกเป็นสัญลักษณ์ของสร้อยหยกยาซากานิ และใบมีดด้านบนคือดาบหญ้าตัด หรือคุซานางิ'

อาริสุอธิบายพลางขยับข้อมือ เสียงกระดิ่งกังวานใสไพเราะ

แม้แต่ในศาลเจ้าอัตสึตะ กระดิ่งดาบก็นับเป็นสมบัติล้ำค่า แม้แต่มิโกะเต็มตัวยังแทบไม่ได้ใช้ อย่าว่าแต่เด็กฝึกหัดเลย และอันที่อยู่ในมืออาริสุก็ผ่านการอาบไล้ด้วยไอวิญญาณจากดาบคุซานางิของจริงมาแล้ว

ศาลเจ้าสาขาแต่ละแห่งของอัตสึตะจะมีกระดิ่งแบบนี้เพียงอันเดียว ปกติจะใช้เป็นวัตถุแทนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ การที่เธอสามารถนำมันออกมาใช้ทำพิธีปัดเป่าได้ บ่งบอกถึงความตามใจของพ่อเธอได้เป็นอย่างดี

เฉียวเฉียวไม่รู้ตื้นลึกหนาบางเรื่องพวกนี้หรอก เขาแค่สัมผัสได้ว่ากระดิ่งนั้นทรงพลังมาก แม้จะมองจากระยะไกล มันก็ยังแผ่ออร่าเหนือโลกออกมา คนละชั้นกับยันต์กระดาษพวกนั้นเลย

สมกับเป็นเด็กฝึกหัดจากศาลเจ้าอัตสึตะจริง ๆ

การมอบเครื่องมือทรงอานุภาพขนาดนี้ให้เด็กฝึกงาน... ถ้าเป็นมิโกะตัวจริงหรือระดับหัวหน้ามิโกะ จะงัดของเทพขนาดไหนออกมาใช้ เฉียวเฉียวจินตนาการไม่ออกเลย

ความยากจนจํากัดจินตนาการของเขาจริง ๆ

กริ๊ง—

เสียงกระดิ่งดังขึ้นอีกครั้ง ใสกระจ่างและกังวาน ตำนานอ้างว่าเสียงของมันสามารถสื่อสารกับวิญญาณและชำระล้างจิตใจได้

จู่ ๆ เฉียวเฉียวก็สงสัยขึ้นมาว่า ถ้าเสียงนั้นมีอำนาจในการปัดเป่า การอัดเสียงเก็บไว้เปิดฟังจะได้ผลเหมือนกันไหมนะ? เขาเก็บความสงสัยนี้ไว้ขบคิดทีหลัง

ภายในร้านเบเกอรี่ ทันทีที่ได้ยินเสียงกระดิ่ง โทรุหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย เขายกมือขึ้นปิดหูแน่น แต่เสียงนั้นกลับทะลุทะลวงเข้าสู่จิตวิญญาณโดยไร้สิ่งขวางกั้น

อาริสุก้าวเข้าไปในร้านและสะบัดข้อมืออีกครั้ง

กริ๊ง—

คลื่นเสียงใสราวกระจกแก้วกระเพื่อมไปทั่วห้อง โทรุททรุดฮวบลงกับพื้น ควันดำทึบพวยพุ่งออกจากร่างของเขา มันลอยขดตัวอยู่เหนือศีรษะ บิดเบี้ยวจนกลายเป็นใบหน้าอันน่าเกลียดน่ากลัว

ด้านนอก เฉียวเฉียวมองผ่านกระจกเข้าไป ในสายตาของเขา ควันดำนั้นขยายตัวจนเต็มร้าน ก่อตัวเป็นหนวดที่ดูเกือบจะเป็นของแข็ง พวกมันพยายามจะเลื้อยทะลุผนังออกมา แต่เมื่อสัมผัสถูกหน้าต่างหรือกำแพง ก็ต้องหดกลับราวกับถูกไฟช็อต

ยันต์ทั้งสี่มุมเปล่งแสงวาบถี่รัว พยายามตรึงอาคมไว้อย่างสุดกำลัง

ภายในร้าน อาซาโนะ อาริสุ ถูกรายล้อมด้วยหนวดเหล่านั้นจนมิด

แต่แล้วแสงสว่างก็เจิดจ้าขึ้น

กระดิ่งดาบในมือของมิโกะสาวดังกังวานอีกครา เกราะแสงจาง ๆ ปรากฏขึ้นสกัดกั้นหนวดเหล่านั้น ปกป้องไม่ให้พวกมันเข้าถึงตัวเธอ

"ทำไม? ทำไม? ทำไม?"

เสียงกระซิบของวิญญาณร้ายดังก้องในหูของอาริสุ

"ฆ่า ฆ่า ฆ่า—ฆ่าแก ฆ่ามัน ฆ่าพวกแกให้หมด—ฆ่า ฆ่า ฆ่า"

เสียงของวิญญาณดังเล็ดลอดออกมาถึงนอกร้าน ท่ามกลางไอปีศาจที่สกปรกโสมม เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดชวนคลื่นเหียน อาซาโนะ อาริสุ ยังคงยืนหยัดอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่อง

กระดิ่งดาบในมือเธอทอประกายระยิบระยับ ดาบยาวเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นลาง ๆ ในมือจับ มันดูเรียวบางแต่หนักอึ้ง คมกริบแต่ทื่อด้าน ขาวบริสุทธิ์แต่ขุ่นมัว

เฉียวเฉียวยากจะหาคำมาบรรยายลักษณะของมัน

เบื้องหน้าวิญญาณร้าย อาริสุสะบัดกระดิ่งดาบ

หึ่ง—

ระลอกคลื่นแผ่ขยายออกไป หนวดนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ แต่กลับถูกตัดขาดสะบั้นด้วยวิถีแสงเพียงหนึ่งเดียว

ดาบเดียว... ลบเลือนความมืดมิด ปัดเป่าคาวเลือด และสลายความเคียดแค้น

วูบ—

สายลมกรรโชกพัดวูบขึ้นจากคมดาบ กวาดล้างร่องรอยไอปีศาจทั้งหมดในร้านจนเกลี้ยงเกลาในพริบตา

งดงาม เรียบง่าย และหมดจด

สมกับเป็นมิโกะแห่งศาลเจ้าอัตสึตะ แม้แต่การปราบมารก็ยังมีสไตล์

เฉียวเฉียวมองดูอาริสุแล้วถอนหายใจ เมื่อไหร่หนอที่เขาจะได้ถือดาบยาวแล้วสยบปีศาจนับร้อยด้วยการแกว่งดาบเพียงครั้งเดียวบ้าง?

วิชานี้เรียนไม่ได้ เลียนแบบไม่ได้จริง ๆ

สึซึมุระ โทรุ ที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น หอบหายใจอย่างหนัก สีเลือดฝาดกลับคืนสู่ใบหน้าที่เคยซีดเซียว พลังชีวิตอันเปี่ยมล้นไหลเวียนกลับเข้าสู่ร่างกาย

"คุณสึซึมุระ รู้สึกยังไงบ้างคะ?"

อาริสุเก็บกระดิ่งดาบเข้าที่ ใบหน้าของเธอซีดลงเล็กน้อย การใช้อุปกรณ์ประกอบพิธีศักดิ์สิทธิ์นั้นกินแรงกว่าที่เห็น เธอช่วยพยุงเขาให้กลับไปนั่งบนเก้าอี้

"รู้สึก... เหมือนความกดดันบางอย่างหายไป ตัวเบาขึ้นมากเลยครับ"

เท่าที่เขารู้ เขาแค่รู้สึกแย่กะทันหันแล้วก็ล้มลง จากนั้นมิโกะอาซาโนะก็สั่นกระดิ่ง—แล้วความเจ็บปวดก็หายเป็นปลิดทิ้ง ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนเพิ่งวิ่งสปรินต์มาหนึ่งกิโลเมตร เหนื่อยแต่กลับโล่งใจอย่างประหลาด

เขาไม่สัมผัสถึงวิญญาณร้ายหรือไอปีศาจใด ๆ ทั้งสิ้น แต่ความเปลี่ยนแปลงในเวลาเพียงไม่กี่นาทีนี้ช่างเหมือนปาฏิหาริย์

"สมเป็นมิโกะแห่งศาลเจ้าอัตสึตะจริง ๆ พิธีปัดเป่าของคุณยอดเยี่ยมมาก"

เฉียวเฉียวเดินเข้ามาในร้านแล้วเอ่ยชม คำเยินยอของเขาทำให้สึซึมุระหันไปมองอาริสุอีกครั้งด้วยสายตาเปี่ยมความซาบซึ้ง

"วิญญาณไปแล้วค่ะ เก็บเครื่องรางนี้ไว้อีกสองวัน ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ถือว่าหายขาดค่ะ"

เธวางเครื่องรางสีแดงลงบนฝ่ามือของเขา น้ำเสียงอ่อนโยน เธอดูจะพอใจกับคำชมของเฉียวเฉียวไม่น้อย จากนั้นเธอก็ตรวจดูสึซึมุระและร้านเบเกอรี่อีกครั้ง

ขณะที่มิโกะอาซาโนะกำลังคุยกับลูกค้า เฉียวเฉียวกวาดสายตาสำรวจขนมปัง ก้อนเนื้อบิดเบี้ยวที่มีหนวดยั้วเยี้ยหายไปแล้ว เหลือเพียงขนมปังน่าทานวางเรียงราย แม้จะต้องทิ้งทั้งหมดเพื่อความปลอดภัย แต่มันก็ช่วยไม่ได้

ในการตรวจเช็กครั้งที่สาม เฉียวเฉียวชะงัก

ที่มุมหนึ่งของตู้โชว์ ใต้ขนมปังก้อนหนึ่ง ยังมีไอปีศาจจาง ๆ หลงเหลืออยู่ มันดิ้นกระดึบเหมือนหนอนตัวจิ๋ว พยายามจะเลื้อยหนี

'เศษเสี้ยวความแค้นที่ตกค้างงั้นหรือ?' เขาสงสัย

มิโกะอาซาโนะพลาดเพราะขาดประสบการณ์? หรือจงใจเหลือไว้เพื่อทดสอบเขา? หรือว่าวิญญาณตนนี้มีความผิดปกติ?

เขาตัดความเป็นไปได้ข้อแรกทิ้งทันที ไม่มีทางที่นักปราบมารซึ่งผ่านการฝึกฝนจากสถาบันจะมองพลาด

อืม...

การปรากฏตัวของวิญญาณตนนี้มันแปลกตั้งแต่ต้นแล้ว สึซึมุระ โทรุ ถูกสิงสู่โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย และมันยังใช้ขนมปังเป็นสื่อแพร่กระจายความหายนะ—เป็นสิ่งที่เฉียวเฉียวไม่เคยพบเห็นมาก่อน

หรือว่ามิโกะอาซาโนะกำลังแกะรอยต้นตอผ่านเศษเสี้ยวที่เหลืออยู่นั่น?

ระหว่างที่เขาครุ่นคิด เธอคุยธุระเสร็จและทำท่าจะเดินออกไปโดยไม่สนใจเจ้าสิ่งตกค้างนั้นเลย

ซึ่งเหลือคำตอบเพียงข้อเดียว

วิญญาณตนนี้เป็นชนิดพิเศษ มันสามารถหลบเลี่ยงสัมผัสของนักปราบมารได้

เฉียวเฉียวเดินเข้าไปใกล้ก้อนขนมปัง เจ้าก้อนความแค้นที่ดิ้นพล่านส่งเสียงขู่ฟ่อเบา ๆ พยายามจะหนี

เพียะ—

"มีอะไรเหรอครับ?"

สึซึมุระถามอย่างงุนงงเมื่อเห็นเฉียวเฉียวตบมือเข้าหากันเหนือขนมปัง

"ยุงน่ะครับ"

เพื่อรักษาความสงบใจของลูกค้า เขาจึงตอบไปแบบนั้น

"ช่วงนี้ยุงเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?"

อาริสุที่เดินไปถึงประตูหันกลับมามอง ด้วยความเป็นผู้หญิงเธอจึงค่อนข้างใส่ใจเรื่องแมลง แต่เธอก็ไม่เห็นอะไร

"คงเพราะใกล้จะเข้าหน้าร้อนแล้วมั้งครับ"

เฉียวเฉียวตอบหน้าตาย