บทที่ 65 ปฏิเสธความตาย

บนสนามวิ่ง

กงซิน หนึ่งในผู้สร้าง ‘ห้วงรอยต่อ’ ปรากฏตัวในสภาพที่ไม่อาจเรียกว่ามนุษย์ได้อีกต่อไป เพราะก่อนการต่อสู้ครั้งนี้ เขาได้ดูดกลืนเหล่านักเรียนไปแล้วกว่าร้อยชีวิต ทำให้เขามี ‘คลังเนื้อ’ ที่แทบไม่สิ้นสุด จนถึงขั้นเชื่อมั่นว่าตัวเองคือ สิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้

ตลอดสองปีกว่าเกือบสามปีที่ผ่านมา ที่เขาซ่อนตัวอยู่ เขาได้ดูดกลืนไปไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ แต่ในตอนนี้ การสังหารหมู่ครั้งใหญ่เช่นนี้ นับเป็นสิ่งที่เขาเฝ้ารอมาเนิ่นนาน ระหว่างการฆ่า เขาก็กำลังแปรเปลี่ยนเข้าสู่ร่างที่สมบูรณ์แบบที่สุด

ความกลัวที่ถูกทำให้เป็นรูปธรรมของกงซิน มาจากหนังสยองขวัญต่างประเทศเรื่องหนึ่งที่เขาดูพร้อมกับพ่อในวัยเด็ก นั่นคือครั้งแรกที่เขาเห็นหนังแนวเลือดสาด เรื่องนั้นมีชื่อว่า The Thing

หลังจากดูหนังจบ ตอนนั้นเขาเพิ่งอายุเพียงเจ็ดขวบ กลับต้องจมอยู่กับความกลัวในเนื้อหนังร่างกาย เขามักจะฝันว่าร่างกายของเขาเกิดการกลายพันธุ์แบบเดียวกับในหนัง

ตอนนี้ รูปร่างของกงซินแสดงลักษณะออกมา

ศีรษะ : ตำแหน่งหัวเดิมถูกแทนที่ด้วยหนวดเนื้อรูปร่างคล้ายเคียวสองเส้น ส่วน “สมองจริง” ของเขาอยู่ในสภาพเคลื่อนที่ ไม่ยึดติดอยู่กับจุดใดในร่างกาย มันมักจะขยับไปมาในบริเวณท้อง และบางครั้งจะดันทั้งใบหน้า ดวงตา จมูก ปาก โผล่ออกมาเพื่อแสดงอารมณ์ วิธีนี้ช่วยปกป้อง ต่อมใต้สมอง ได้อย่างดี

แขนขา : ขาทั้งสองยังคงเหมือนมนุษย์ปกติ แขนขวาผ่านการงอกเพิ่มจนสามารถโจมตีในระยะกว้างและยาว สามารถดูดกลืนผู้อื่นเข้ามาได้ ส่วนฝ่ามือซ้ายกลับงอกกระดูกคมราวกับดาบ ยาวครึ่งเมตร ความหนาแน่นสูงผิดธรรมชาติ สามารถตัดผ่านวัตถุที่แข็งได้อย่างง่ายดาย

ท้อง : ส่วนท้องที่โป่งบวมแยกออกเป็นร่องแผล ข้างในงอกหนวดเนื้อสี่เส้น ปลายเป็นหนามแหลม สามารถหลั่งกรดกัดกร่อนออกมาได้

แต่ถึงจะบิดเบี้ยวสยดสยองเช่นนี้ กงซินกลับยังไม่พอใจ เขายังคงต้องการดูดกลืนผู้คนมากขึ้นไปอีก เพื่อไล่ตาม รูปลักษณ์ที่สมบูรณ์กว่า” และเชื่อมั่นว่าจะเป็น ผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว ของการคัดเลือกครั้งนี้

ในทางตรงกันข้าม สภาพของหลัวตี้กลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ร่างเต็มไปด้วยบาดแผลบาดเฉือนตื้นลึกนับไม่ถ้วน บางรอยถึงขั้นเจาะทะลุไปถึงอวัยวะภายใน ถ้าไม่ใช่เพราะผิวหนังเจียงซือปกป้องไว้ ป่านนี้คงเหลือเพียงกองเนื้อไปแล้วและสิ่งที่เลวร้ายที่สุด…คือการ สูญเสียแขนซ้ายทั้งข้าง

แม้เขาจะรีบใช้ผิวหนังเจียงซือปิดแผลทันที แต่ผลกระทบจากการเสียแขนไปก็ยังมหาศาล พลังโจมตีของเขาถูกตัดทอนลงอย่างมาก บังคับให้เขาต้องเปลี่ยนรูปแบบการสู้ไปจากเดิม ต้องเสริมด้วยท่าถีบสองขา และถึงขั้นใช้ปากกัดโดยตรงในยามคับขัน

ถึงอย่างนั้นก็ตาม…

แม้หลัวตี้จะระเบิดพลังออกมามากกว่าปกติหลายเท่า จนเข้าสู่สภาวะ ‘กระแสจิต’ แต่ก็ยังไม่อาจก้าวข้ามช่องว่างนั้นไปได้ พลังงานในร่างใกล้แตะขีดจำกัด การเคลื่อนไหวของเขาเริ่มช้าลงเรื่อย ๆ ปลายลิ้นเริ่มรับรู้ได้ถึงรสชาติหนึ่ง รสชาติที่ชื่อว่า ‘ความตาย’

แต่รสชาตินี้ในอดีต…มันไม่ขมเลยสักนิด กลับแฝงความหวานจาง ๆ อยู่ด้วยซ้ำ หลัวตี้ในวันนั้นไม่เคยปฏิเสธความตาย เขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน

ทว่าตอนนี้…ในช่วงการสอบเลื่อนระดับ เมื่อรสชาติเดียวกันนี้กลับมาอีกครั้ง หลัวตี้กลับได้ลิ้มรสขมเฝื่อนแสบลิ้นจนคลื่นไส้ พร้อมกลิ่นคาวเลือดที่รุนแรง จนร่างกายเกิดการปฏิเสธ อย่างรุนแรง

‘ฉัน…ตายไม่ได้’

นี่เป็นครั้งแรกที่ความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นมาในสมองของเขา ครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขา ‘ต่อต้าน’ ความตายอย่างแท้จริง

ฉัวะ! 

ในจังหวะเดียวกัน หนวดที่ปลายเป็นหนามแหลมชุ่มกรดทะลวงผ่านช่องท้องของเขาอีกครั้ง กลิ่นรสแห่งความตายแทรกซึมเข้ามาในปลายลิ้นยิ่งกว่าเดิม กระตุ้นสมองให้ขุดภาพในความทรงจำออกมาเป็นฉาก ๆ

เขานึกถึงวันที่ถูกหัวหน้าห้องเชิญให้มาร่วม ‘ฝึกจำลองภาคสนาม’ ได้รู้จักกับสิ่งที่เรียกว่า ‘เพื่อน’ เป็นครั้งแรก

เขานึกถึงครั้งแรกที่ได้ออกไปกินข้าวข้างนอกกับคนอื่น

นึกถึงตอนพักคาบเรียนที่ทำท่าวิดพื้นกับเสี่ยวเกา จากคุยเรื่องเรียนไปจนถึงเรื่องชีวิต จนวันหนึ่งพูดคุยกันมากกว่าที่เคยพูดทั้งเดือน

ท้ายที่สุด…

ในส่วนลึกสุดของสมอง มีฟองอากาศผุดขึ้นหลายฟอง และเมื่อฟองแตกออก เสียงที่คุ้นเคยและอ่อนโยนที่สุดก็ดังก้องขึ้น ราวกับปลายนิ้วที่ลากวนอยู่กลางฝ่ามือของเขา

“หลัวตี้”

ฤดูหนาว ในเช้าวันหนึ่ง

บนบันไดหน้าบ้าน หัวหน้าห้องที่ฝังแก้มแดงก่ำอยู่ในผ้าพันคอพราะอากาศหนาว กำลังโบกมือทักทายเขาอย่างร่าเริง

หลัวตี้ ต้องรอดออกจากสนามวิ่งให้ได้ ต้องทำตามสัญญา ไปพบหัวหน้าห้องที่อาคารเรียน

ฉัวะ!

หนวดปลายแหลมสี่เส้นพุ่งโจมตีพร้อมกัน

แม้ร่างกายของเขาจะใกล้หมดแรงเต็มที หลัวตี้ก็ยังฟันออกไปด้วยคมดาบอย่างสมบูรณ์แบบ ตัดหนวดเหล่านั้นขาดกระจุยทุกเส้น

แต่ในวินาทีถัดมา แขนซ้ายที่งอกกระดูกคมราวมีดกลับฟันลงมาตรงศีรษะของเขาโดยตรง ระยะห่างไม่ถึงสามสิบเซนติเมตร แทบไม่มีทางจะหลบพ้น อีกเพียงเสี้ยววินาที ศีรษะของหลัวตี้ก็จะถูกสับหลุดจากบ่า

ปัง!

ท่อนแขนของกงซินแตกละเอียดตรงข้อมือ มือที่มีมีดกระดูกงอกออกมาถูกยิงจนกระเด็นออกไปทันที

มีคนเข้ามาขัดจังหวะ!

อวัยวะบนใบหน้าของกงซินโผล่พรวดขึ้นมาจากบริเวณเอว ดวงตากลมโตหมุนเร็วจัด ก่อนจะหันขวับไปยังผู้บุกรุกด้านหลัง มันกัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาล

หยวนจื้อจวิน ครูประจำชั้น ยืนอยู่ในท่ายิงปืนที่สมบูรณ์แบบ ปืนแม็กนั่มในมือเขาส่งประกายเย็นเยียบ กระสุนขนาดใหญ่ที่บรรจุอยู่ สามารถสร้างความเสียหายรุนแรงต่อสิ่งมีชีวิตประเภทเลือดเนื้อได้อย่างแท้จริง

ปัง!

กระสุนอีกนัดพุ่งตรงเข้ากลางใบหน้าที่โผล่ออกมาบริเวณเอวของกงซิน พร้อมทั้งยิงขาอีกฝ่ายทั้งสองจนหักพรืด ทำให้มันเสียสมดุล

การยิงนั้นดูเหมือนจะได้ผล… แต่หยวนจื้อจวินกลับไม่มีแม้ร่องรอยแห่งชัยชนะบนใบหน้า เขารู้ดีว่าสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า คือมนุษย์เทียม ที่ยากจะฆ่าให้ตายโดยง่าย

“หลัวตี้! พวกเขาจะพานายไปห้องพยาบาลเอง ที่นี่ปล่อยให้ฉันจัดการก็พอ…ทนได้นานขนาดนี้ ถือว่านายทำได้ดีมากแล้ว”

เสียงพูดเพิ่งขาดลง

ทันใดนั้น แขนกลหนึ่งข้างก็โอบรอบท้องของหลัวตี้ ยกตัวเขาขึ้นพาดบนบ่า พอเงยหน้ามองก็เห็นชัดว่าเป็นรองหัวหน้าห้อง เกาโหยวเสวียน

เขาเร่งพลังทั้งหมดออกมา พุ่งตรงไปทางอาคารเรียนอย่างไม่ลังเล

เสี่ยวอิ๋งที่ก่อนหน้านี้ถูกห้ามไม่ให้ออกมาก็ตามออกมาด้วย เธอวิ่งไล่ตามเกาโหยวเสวียนไป และไม่ลืมก้มเก็บแขนที่ขาดของหลัวตี้ขึ้นมา โดยไม่สนเลยว่ามันเป็นแขนของเจียงซือ ซึ่งอาจมี ‘อิทธิพลจากมุมมืด’ ติดมาด้วย เธออุ้มแขนนั้นติดมือไปด้วยอย่างระมัดระวัง วิ่งตรงตามหลังพวกเขาไปยังทางออก

หากแขนข้างนี้ได้รับการเก็บรักษาอย่างเหมาะสม แล้วใช้ร่วมกับอุปกรณ์ทางการแพทย์ขั้นสูงของห้องพยาบาล ก็อาจจะต่อกลับคืนได้

พรู่ด!

หลัวตี้ที่ถูกเกาโหยวเสวียนแบกอยู่เพิ่งจะได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก กลับพลันพ่นเลือดสดออกมาเป็นสาย บาดแผลบนร่างเขาเลวร้ายจนถึงขั้นสาหัส แต่ถึงอย่างนั้น ดวงตาของเขากลับยังจ้องมุ่งไปยังกลางสนามวิ่ง

กงซินที่ขาทั้งสองถูกกระสุนแม็กนั่มยิงจนแหลก กลับงอกขาเนื้อผิดรูปหลายเส้นขึ้นจากแผ่นหลัง ค้ำยันร่างในท่วงท่ากลับหัว แถมยังวิ่งได้เร็วกว่าเดิมเสียอีก

ยังไม่พอ

ร่างกายของกงซินยังพัฒนาต่อเนื่อง หนวดจำนวนมากที่หดขยายได้พุ่งออกมาจากภายใน พร้อมกันนั้นโครงกระดูกหนาหลายชั้นก็ก่อตัวขึ้นบนผิวหนัง เพื่อใช้รับแรงกระสุนโดยเฉพาะ

“หลัวตี้…ไม่ต้องห่วงพวกเขา”

เสียงทุ้มนิ่งของเกาโหยวเสวียนดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝีเท้าวิ่ง

“ก่อนหน้านี้มันเกิดกะทันหันเกินไป นักเรียนจำนวนมากถูกห้วงรอยต่อทำให้กลายพันธุ์ สถานการณ์เลยวุ่นวายสุด ๆ แถมไม่มีใครรู้ด้วยว่า มนุษย์เทียมตัวนี้แค่สัมผัสเนื้อก็สามารถ ‘กลืนกิน’ ได้แล้ว มันถึงกลายเป็นวิกฤติแบบนั้น

แต่ตอนนี้…คุณครูทั้งหลายเตรียมพร้อมกันเต็มที่แล้ว พวกเขาจะต้องปราบมันได้แน่นอน

นายรีบเล่าให้ฉันฟังสั้น ๆ เถอะ ว่าพวกนายเข้ามาที่ศูนย์กีฬาได้ยังไง รวมถึงเรื่องของหัวหน้าห้อง…ฉันจะได้วิเคราะห์ว่า ต่อจากนี้เราควรทำยังไงถึงจะดีที่สุด”