บทที่ 64 การต่อสู้อันดุเดือด

ครึ่งปีก่อน ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาว หลังจากมีดเจียงซือได้ดูดซับเลือดจากโพรงสมองของ ‘แมงมุมหญิง’ ต่อมใต้สมองของเจียงซือที่เพิ่งถือกำเนิดมาไม่นานก็เติบโตขึ้น ทันใดนั้นระดับอายุขัยก็เทียบเท่ากับต่อมใต้สมองของมนุษย์เทียมที่มีอายุกว่า 1 ปี

มีดที่ได้ก็ยิ่งแสดงลักษณะความเป็นเจียงซือมากขึ้น ตรงกับรสนิยมของหลัวตี้ที่เป็นแฟนตัวยงของหนังเกรดบีอย่างจัง แม้ว่าเขาจะชอบรูปลักษณ์ของมันมาก แต่ก็ยังต้องพิจารณาเรื่อง ‘ประโยชน์ใช้สอย’ ไปพร้อมกัน

แรกเริ่มนั้น บนตัวมีดมีเพียงฟันน้ำนมสองซี่ที่งอกกระจัดกระจาย หลัวตี้กลับคิดว่าบางทีอาจมีวิธีใช้งานมันได้ หรืออาจหาทางเปลี่ยนตำแหน่งฟันนั้น หรือแม้กระทั่งให้มันงอกเพิ่มขึ้น เพื่อให้ผสานเข้ากับตัวมีดได้อย่างสมบูรณ์แบบ และแสดงศักยภาพสูงสุดออกมา

ตลอดหลายเดือนในช่วงเทอมปลายของชั้นมัธยมปลายปีที่ 3 มีดเจียงซือก็เหมือนเด็กที่ค่อย ๆ เติบโตขึ้น มันสามารถงอกฟันออกมาเองได้จริง ๆ และฟันเหล่านั้นก็ยิ่งแหลมคมและแข็งแรงขึ้นทุกที

ทุกวันหลังเลิกเรียน หลัวตี้จะฝึกการใช้มีดที่บ้าน ขณะออกวิ่งกลางคืนก็ได้รับคำชี้แนะจากคุณโลเฟย์ในเรื่อง ‘การใช้วัตถุที่ถูกมุมมืดกลืนกิน’ และเขายังนอนเคียงข้างมีดเจียงซือเล่มนี้ทุกคืน

ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยในเดือนสุดท้าย หลัวตี้ค่อย ๆ เริ่มสามารถถ่ายทอดจิตสำนึกลงไปยังต่อมใต้สมองภายในมีด สื่อสารกับมันในระดับพื้นฐานได้ แม้กระทั่งสามารถให้ต่อมใต้สมองนั้นชักนำให้มีดเปลี่ยนแปลงรูปร่างได้ ท้ายที่สุด ฟันทั้งเจ็ดซี่ที่เคยงอกอย่างไร้ระเบียบบนตัวมีด ก็ถูกปรับตำแหน่งได้จริง ๆ

วิธีการใดที่จะรีดเค้นศักยภาพสูงสุดของมัน และ เพิ่มพลังการทำลายของมีดเจียงซือได้มากที่สุด?

หลัวตี้ไม่ได้ใช้เวลาคิดนานนัก คำตอบก็ผุดขึ้นทันที ความคิดของเขาย้อนกลับไปยังวันที่ได้เจอหัวหน้าห้อง เกาโหยวเสวียน และแอนนาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตครั้งแรก

เขาจำได้ถึงเลื่อยยนต์เล่มใหม่เอี่ยมที่หัวหน้าห้องลงทุนซื้อมา แม้มันจะช่วยพวกเขาได้มากทั้งในการเอาชีวิตรอดและสู้กับเจียงซือ แต่สุดท้ายก็พังลงเพราะความแข็งแกร่งของเจียงซือ

ถ้าเขาสามารถเรียงฟันเหล่านี้ตามแนวคมมีดให้เหมือนฟันเลื่อยยนต์ ก็น่าจะสร้างเอฟเฟกต์การตัดเฉือนที่ใกล้เคียงกันได้ และยังสามารถถ่ายทอดพิษเจียงซือไปพร้อมกันระหว่างการตัดได้ กับศัตรูที่มีร่างกาย มีเลือดเนื้อ นี่จะเป็นอาวุธสังหารที่ร้ายกาจอย่างยิ่ง

เวลานี้ บนสนามวิ่ง

ครืดดด!

แขนที่งอกพรวดของกงซินถูกผ่าขาดเป็นสองซีก ฟันที่เรียงเป็นแถวบนคมมีดกัดฝังลงตรงข้อต่อไหล่ของกงซิน ทั้งสองอยู่ในระยะประชิด ระยะห่างแทบจะเป็นศูนย์

โอกาสใกล้ชิดเช่นนี้มีค่ามากเกินกว่าจะปล่อยไป หากหลัวตี้อยากรอดชีวิต เขาไม่มีสิทธิ์ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาชักมีดขึ้นสูงเหนือหัว

หลัวตี้หลอมรวมตนเองเข้ากับภาพจำของ ‘ฆาตกรในหนังสยองขวัญ’  ตลอดเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมา เขาพยายามฝึกฝนร่างกายมาตลอดก็เพื่อเส้นทางนี้!

ร่างกดต่ำลง

สองมือกำมีดแน่น

ฟันลงตรงหน้าเต็มแรง

นี่คือท่าโจมตีที่ทรงพลังและอันตรายที่สุด!

ภายใต้แสงไฟสลัวของสนามวิ่ง แสงเงาสีดำขลับฟันเฉียงตกลงมา

ฉัวะ!

แรงมหาศาลจากคมมีดผ่าแหวกกะโหลกของกงซินออกเป็นสองซีก รอยแผลลากยาวลงเรื่อย ๆ เมื่อถึงช่วงอกจึงหยุดลง สมองทั้งก้อนถูกฟันจนแตกละเอียด ฟันเลื่อยกัดกระชากจนแม้กระทั่งบริเวณต่อมใต้สมองก็ไม่เหลือ ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เขาก็ถูกฆ่าตายไปแล้ว

แต่…

ยังไม่ทันที่หลัวตี้จะได้ผ่อนลมหายใจ เสียงบิดเบี้ยวประหลาดก็ดังออกมาจากช่องท้องของกงซิน

“เหลือเชื่อจริง ๆ! โรงเรียนมัธยมหมายเลขสี่กลับสร้างสัตว์ประหลาดอย่างเธอออกมาได้ นี่มันเหนือกว่านักเรียนคนใดที่ฉันเคยเจอในโรงเรียน ผู้อำนวยการครับ คุณเห็นหรือเปล่า? เด็กคนนี้แข็งแกร่งกว่าครูพละทั่วไปอยู่มากนัก ถ้าผมไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน ไม่ได้กลืนกินทั้งนักเรียนและครูไปมากมาย บางทีคมมีดของเขาคงทำให้ผมบาดเจ็บจริง ๆ ก็ได้

ใบหน้าบิดเบี้ยวและคลุ้มคลั่งโผล่ออกมาจากหน้าท้องกงซิน

อันตรายกำลังมา!

ป๊อก~

เสียงดีดลิ้นดังสะท้อน

หลัวตี้รู้สึกถึงภัยอันตรายโดยสัญชาตญาณ เขารีบดึงมีดออกพร้อมกับกระโดดถอยไปด้านหลัง

แต่…

กะโหลกศีรษะของกงซินที่ถูกผ่าออกเป็นสองซีก กลับงอกเพิ่มอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเนื้อสองเส้นยาวบิดเหมือนแส้ แต่ละเส้นฝังชิ้นกระดูกกะโหลกที่แตกรวมกันเป็นใบมีดแหลมคมอยู่ที่ส่วนปลาย

เหมือนแส้ยาวสองอันที่มีโครงสร้างเป็นใบมีด เงื้อขึ้นสูงกลางอากาศ ก่อนจะฟาดลงมาอย่างรุนแรงและรวดเร็ว

หลัวตี้กัดฟันยกมีดเจียงซือขึ้นต้านได้เพียงด้านเดียว แต่ด้านอีกข้างกลับเปิดโล่งโดยสิ้นเชิง…

…

【โรงยิม】

เป็นไปตามที่ครูกัวเคยบอกไว้ ห้วงรอยต่อที่ครอบคลุมโรงเรียน จำกัดและพันธนาการกลุ่มครูกับนักเรียนส่วนใหญ่ไว้ภายในโรงยิม

หลี่เสี่ยวอิ๋งเพิ่งก้าวเข้าสู่ด้านในก็รู้สึกเหมือนกำลังจะหลงทาง

นี่มันไม่ใช่โรงยิมตามความทรงจำอีกต่อไปแล้ว หากแต่กลายเป็นแดนลึกลับที่เต็มไปด้วยทางแยกซับซ้อนราวกับเขาวงกตระดับสูง ทางเดินแคบ ๆ เบียดเสียดได้มากที่สุดเพียงสองคนเดินเคียงกัน และทุกระยะสิบกว่าก้าวก็จะเจอทางแยกใหม่โดยไม่มีสิ่งใดใช้เป็นจุดอ้างอิงได้เลย

ที่นี่…ช่างเป็นสถานที่ล่าเหยื่อที่สมบูรณ์แบบสำหรับพวกสายเลือดเนื้อ

‘ จะไปทางไหนดี? ถ้าวิ่งมั่ว ๆ ต่อให้หาครูเจอ ก็คงจำทางกลับไม่ได้แน่ ถ้าคอยทำสัญลักษณ์ไว้ทุกช่วงทางก็จะเสียเวลามากเกินไป หลัวตี้ต้องไม่รอดแน่! ’

ขณะที่เสี่ยวอิ๋งกำลังติดอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางแยกข้างหน้า แถมยังมีเสียงสนทนาเล็ดลอดมา และยังเป็นเสียงคุ้นหูเสียด้วย

“รองหัวหน้าห้อง!”

เกาโหยวเสวียนปรากฏตัวเป็นคนแรก เขานี่เองที่อาศัยการวิเคราะห์ทีละชั้น จนสามารถหาทางออกของโรงยิมได้สำเร็จ

ด้านหลังเกาโหยวเสวียนยังมีครูพละอีกสามคน รวมถึงครูประจำชั้นด้วย และนักเรียนที่เหลือรอดในชั้นเรียนของครูเหล่านั้นเป็นบางส่วน นักเรียนส่วนใหญ่ในกลุ่มนั้นยังมีความหวาดกลัวฉายชัดในดวงตา

ในฐานะนักเรียนมัธยมที่ไม่เคยสัมผัสเหตุการณ์เหนือธรรมชาติมาก่อน การได้เห็นพลังที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง รวมถึงการได้เห็นเพื่อนสนิทถูกดูดกลืนไปต่อหน้าต่อตา แทบไม่มีใครจะสามารถตั้งสติได้ในเวลาอันสั้น

“หลี่เสี่ยวอิ๋ง!”

ครูประจำชั้น หยวนจื้อจวิน มองเห็นนักเรียนของตนยืนอยู่ที่ทางออกทันที ก่อนรีบถามว่า

“ลู่เหวินกับหลัวตี้อยู่ที่ไหน?”

“หัวหน้าห้องล่อมนุษย์เทียมหนังคนไปที่ห้องรักษาความปลอดภัยในตึกเรียน ส่วนหลัวตี้…ตอนนี้กำลังถ่วงมนุษย์เทียมประเภทเนื้อเลือดอยู่ที่สนามวิ่ง ส่วนครูกัว เขาไม่ได้ทำร้ายพวกเรา”

เสี่ยวอิ๋งสรุปสถานการณ์อย่างรวบรัดและรวดเร็ว

เมื่อได้ยินว่าหลัวตี้กำลังต่อสู้เพียงลำพังกับอสูรร้ายเช่นนั้น แม้แต่หยวนจื้อจวินก็แทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เกือบจะวิ่งพรวดออกไปทันที แต่ความหุนหันก็มีแต่จะนำมาซึ่งความพ่ายแพ้ เมื่อข้อมูลชัดเจนแล้ว สิ่งจำเป็นคือการวางแผนการต่อสู้ในทันที

“ใครก็ตามที่ผลการทดสอบพละติดอันดับยี่สิบแรกของรุ่น ไม่มีความกลัวอยู่ในใจ มีความมั่นใจในความเร็วและการตอบสนองของตัวเอง หรือไม่ก็มีอวัยวะกลไกติดตั้ง หรือสวมใส่ชุดเกราะป้องกันพิเศษ ตามครูกับครูพละมา ส่วนที่เหลือให้อยู่ในโรงยิมทั้งหมด!”

นักเรียนที่ก้าวออกมาได้มีเพียงสองคน

คนแรกคือ เกาโหยวเสวียน แขนกลด้านซ้ายของเขาสามารถป้องกันไม่ให้ถูกดูดกลืนเนื้อได้ และเขายังมีประสบการณ์ต่อสู้จริงมาแล้ว

อีกคนหนึ่งคือผู้ที่ถูกหลัวตี้แย่งตำแหน่งที่หนึ่งของรุ่นไป คนที่ถูกเพื่อนนักเรียนเรียกกันว่า ‘อสูรยักษ์ - เฉิงหาว’ เขาสูงถึงสองเมตรเต็ม เคยผ่านการฝึกจำลองจริงในช่วงมัธยมปลายปีที่ 3 และเพราะผลทดสอบอันยอดเยี่ยม จึงได้รับมอบชุดเกราะโครงเหล็กภายนอกที่ทำขึ้นเฉพาะสำหรับร่างกายเขา

“ฉันก็จะไปด้วย…”

หลี่เสี่ยวอิ๋งกัดฟันแน่น ช่วงท้ายภาคเรียนที่ผ่านมาผลการสอบพละของเธอพัฒนาขึ้นอย่างมากด้วยการช่วยเหลือจากหัวหน้าห้อง จนสามารถก้าวขึ้นมาติดอันดับห้าสิบต้น ๆ ของรุ่นได้

ทว่าตอนนี้เธอกลับทั้งไร้ประสบการณ์ ไร้เครื่องป้องกัน อาวุธเพียงชิ้นเดียวก็คือกรงเล็บมีดสั้นสำหรับต่อสู้ประชิด ที่ไม่เพียงไร้ประสิทธิภาพต่อศัตรู แต่หากพลาดเพียงครั้งเดียวก็อาจกลายเป็นเพียงสารอาหารของอีกฝ่ายไปทันที

ครูประจำชั้นยกมือวางเบา ๆ บนไหล่ของเสี่ยวอิ๋ง “อยู่ที่นี่เถอะ อย่าโทษตัวเองเลย แค่เธอไม่ถูกห้วงรอยต่อครอบงำก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว…”

“อ้อ…”

เมื่อหยวนจื้อจวินและพวกอีกสี่คนก้าวออกจากประตูโรงยิม ภาพการต่อสู้กลางสนามวิ่งที่ฉายเข้าสู่ดวงตาพวกเขา ราวกับกระแสความร้อนพุ่งเข้าสู่ร่างกาย กระตุ้นให้เลือดเดือดพล่าน และกระตุ้นให้สมองหลั่งสารกระตุ้นออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“หลัวตี้…หมอนั่นกล้าสู้กับสัตว์ประหลาดแบบนี้ซึ่ง ๆ หน้า!”

กลางสนามวิ่ง

ร่างของหลัวตี้แทบจะกลายเป็นเจียงซือไปทั้งตัว เขากำมีดเลื่อยเจียงซือไว้แน่น เวลานี้เขารีดสมรรถนะออกมาได้เกินกว่าปกติถึง 120% จิตใจดิ่งลึกเข้าสู่ห้วงแห่งการสังหาร การเคลื่อนไหวทุกท่วงท่าล้วนเกือบสมบูรณ์แบบ

เขาลืมความเจ็บปวด

ลืมการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่จะมาถึงในคืนนี้

ลืมกระทั่งการต้องถ่วงเวลาให้คนอื่นหนี

แม้แต่แขนซ้ายที่ถูกฟันขาด ตกกลิ้งไปไกลกว่าสิบเมตร และมีของเหลวเน่าเปื่อยไหลเอ่อ เขาก็ไม่สนใจอีกต่อไป