บทที่ 55 หอหญิง

“หอหญิงถูกควบคุมเข้มงวดมาโดยตลอด ได้ยินมาว่าถ้ามีผู้ชายบุกเข้ามา อย่างน้อยที่สุดก็ต้องโดนทำโทษตักเตือนแน่ ๆ ถ้าเกิดว่า…”

คำพูดของเสี่ยวอิ๋งยังไม่ทันจบ เสียงเร่งเร้าก็ดังขึ้นมาจากในหอพัก “ห้องนอนของพวกเธอหมายเลขอะไร?”

หลัวตี้ไม่สนใจเรื่องผิดระเบียบ เขาเดินล้ำเข้าไปในโถงหอพักเรียบร้อยแล้ว แถมยังยืนอยู่ตรงบันได น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับกลายเป็นคล้ายคำสั่ง

“0510 ฉันจะไปกับเธอด้วย!”

เสี่ยวอิ๋งรีบตามขึ้นมา พลางเหลือบมองไปยังห้องพักของแม่บ้านเวร ก็พบว่าไม่มีใครอยู่จริง ๆ

แต่ปกติแล้วหอหญิงจะมีแม่บ้านสองคน คอยตรวจตราแสงสว่างและให้อาหารนกแก้วมุมมืดที่เลี้ยงไว้แต่ละชั้น เวลานี้พวกเธอคงเห็นว่านักเรียนทั้งหมดออกไปสนามสอบแล้ว จึงอาศัยจังหวะนี้ตรวจสอบแสงไฟทั่วทั้งตึก

ระหว่างทางขึ้นบันได หลัวตี้เพ่งมองหมายเลขชั้นที่มุมทุกครั้ง โชคดีที่ไม่มีชั้นซ้ำหรือตัวเลขผิดพลาด พวกเขาจึงขึ้นมาถึงชั้นห้าได้อย่างราบรื่น

ทว่าสภาพแสงสว่างบนชั้นนี้กลับผิดปกติ หลอดไฟเกินครึ่งดับสนิท ทำให้ความสว่างโดยรวมพร่องไปมาก

“หัวหน้า…” เสี่ยวอิ๋งที่ยืนอยู่ตรงทางเดินทำท่าจะตะโกนเรียก

แต่ ปัง! หลัวตี้รีบเอามือปิดปากเธอไว้ พร้อมส่งสัญญาณให้เงียบ ก่อนจะย่ำเท้าเบา ๆ มุ่งตรงไปยังห้องของหัวหน้าห้อง

เสี่ยวอิ๋งก็ทำตาม เลียนแบบท่าทางของเขาโดยไม่ส่งเสียง เธอสังเกตเห็นว่าหลัวตี้หยิบ ‘ดาบเจียงซือ’ ที่มีคุณสมบัติมุมมืดออกมาถือไว้ในมือ ถึงจะอยากเอ่ยถามแต่เธอก็กลืนคำทั้งหมดลงคอ

ห้อง 0510 อยู่ตรงกลางชั้น ประตูแง้มเปิด เห็นได้ชัดว่ามีใครผ่านเข้าออกเมื่อครู่

ฝ่ามือของหลัวตี้วางลงบนผิวประตูเหล็กเย็นเยียบ ค่อย ๆ ออกแรงดัน แต่… ครืด เสียงบานพับเสียดังฝ่าออกมา

เมื่อเกิดเสียงดังไปแล้ว เขาก็ไม่คิดจะอำพรางอีกต่อไป

พลั่ก! เขาใช้แรงผลักอย่างแรงจนประตูกระแทกผนังดังสนั่น แล้วพุ่งเข้าไปทันที

ไม่มีใครอยู่

ระบบไฟของห้องถูกทำลายหมด แม้แต่ผ้าม่านก็ถูกดึงปิด ทั่วทั้งห้องเหลือเพียงแสงสลัวที่เล็ดลอดมาจากทางเดิน

แม้จะมืด แต่ยังพอมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้เลือนราง

หลัวตี้กวาดสายตาไปทุกมุม แต่กลับไม่พบเงาคนแม้แต่เงาเดียว

“ทำไมไฟเสียหมด?”

เสี่ยวอิ๋งตามเข้ามา เธอตรงไปที่เตียงตัวเอง พบว่าโคมไฟหัวเตียงที่ซื้อมาก็ถูกทำลายเช่นกัน

หลัวตี้ตรงไปยังหน้าต่าง คว้ากระชากผ้าม่านลงมาอย่างแรง กร๊อบ! โครงผ้าม่านหักพังไปทั้งชุด

แต่แทนที่แสงไฟจากรอบ ๆ โรงเรียนจะสาดเข้ามาตามคาด แสงที่เล็ดลอดกลับน้อยจนน่าประหลาด ทั่วห้องยังคงมืดสลัว

ไม่ใช่เพราะม่านบัง

แต่เพราะทั้งโรงเรียนผิดปกติ!

“นี่มัน…”

หัวคิ้วเขาขมวดเข้าหากัน สายตาจ้องท้องฟ้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

หมู่ดาวและพระจันทร์ที่ควรจะส่องสว่าง กลับหายไปหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยวังวนสีดำสนิทขนาดมหึมา ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่เบื้องล่าง

ในสมองของเขาผุดคิดขึ้นมาทันที แนวคิดพิเศษที่ถูกตีกรอบด้วยอักษรสีแดงในตำราเรียน

ทันใดนั้น

ป๊อก!

เสียงกระดกลิ้นดังขึ้นจากปากของเขาเอง

เป็นสิ่งที่เขามักทำโดยไม่รู้ตัวเวลาจดจ่อ แต่ครั้งนี้ เขาชะงักแล้วหันกลับไปมองด้วยสัญชาตญาณระแวดระวัง

อาศัยแสงสลัวจากภายนอกกับมุมสายตาที่พอดี หลัวตี้ก็มองเห็นสิ่งที่ก่อนหน้านี้พลาดไป

เหนือขอบประตูทางเข้า ในมุมมืดที่แสงไม่อาจส่องถึง มี ‘บางสิ่งที่บิดเบี้ยว’ เกาะอยู่เงียบ ๆ

มันจับจ้องเหยื่อเรียบร้อยแล้ว เป้าหมายคือเสี่ยวอิ๋งที่กำลังตรวจเตียงอยู่ด้านล่าง

หลัวตี้ไม่เคยร่วมมือในสนามจริงกับเสี่ยวอิ๋งมาก่อน ต่อให้ตะโกนเตือน เธอก็อาจตอบสนองได้ไม่ทันเวลา และในพื้นที่คับแคบเช่นนี้ ต่อให้หลบได้ก็ยากที่จะหนีรอด

สิ่งที่บิดเบี้ยวนั้น… เคลื่อนไหวแล้ว! ฝ่ามือที่ยึดเกาะผนังค่อย ๆ คลายออก

ร่างนั้นทิ้งตัวลงมา!

แขนอันยาวเหยียดกำลังจะถึงศีรษะของเสี่ยวอิ๋ง แต่ทันใดนั้น… วัตถุบางก็อย่างพุ่งตรงมา เสียงหวิวจากการหมุนด้วยความเร็วสูงดังก้อง

ฉัวะ! ใบมีดคมกริบเสียบทะลุร่างบิดเบี้ยวอย่างแม่นยำ แรงกระแทกที่แฝงอยู่ในนั้นหยุดการโจมตีลงกลางอากาศ พลิกพาร่างปีศาจกระแทกเข้ากับประตูเหล็กของห้อง

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนทั่วห้อง ร่างบิดเบี้ยวรีบดึงมีดออกจากช่องท้องทันที ความเจ็บจากพิษศพบีบคั้นจนมันไม่อาจทนได้

การซุ่มโจมตีล้มเหลว มันไม่คิดจะโจมตีซ้ำ แต่ใช้แขนขาสองคู่ที่บิดเบี้ยวเกินมนุษย์ ตะกายหนีออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับสัตว์เลื้อยคลาน

เสี่ยวอิ๋งที่ยืนอยู่หน้าเตียงถึงกับตัวแข็งทื่อ เธอแทบไม่รู้เลยว่ามีอะไรจ้องมาจากด้านหลัง สิ่งที่เห็นมีเพียงหลัวตี้ตรงหน้าต่าง กำลังอยู่ในท่าขว้างมีดอันสมบูรณ์แบบ

ชั่วพริบตาต่อมา หลัวตี้พุ่งตัวออกไปราวกับลูกศร เขาคว้ามีดเจียงซือขึ้นมาจากพื้นแล้ววิ่งออกจากห้อง หวังจะตามไปดูเส้นทางหลบหนีของมัน

แต่น่าแปลกเหลือเกิน… ชั้นห้ากลับเงียบสนิทไร้เสียง แม้ว่าเขาจะฟันมันบาดเจ็บ แต่กลับไม่พบแม้แต่หยดเลือดสักหยด กลิ่นหรือร่องรอยอะไรก็ไม่มีเหลือ

เสี่ยวอิ๋งรีบตามออกมา เธอกวาดตามองรอบทางเดิน พลางถามเสียงสั่น “เมื่อกี้…นั่นมันพวกมนุษย์เทียม ใช่ไหม?”

“ใช่” หลัวตี้ตอบหนักแน่น

“แล้ว…มันเป็นใครกันแน่?” ในหัวเธอเริ่มก่อร่างความคิดที่น่าหวาดกลัวเสียยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับปีศาจจริงเสียอีก

“ไม่ต้องห่วง ไม่ใช่หัวหน้าห้อง”

“งั้น…ใคร?”

“แม่บ้านหอพัก น่าจะสองคนรวมกัน”

“สองคน?”

ภาพที่หลัวตี้เห็นชัดเจนในช่วงการปะทะยังติดตา ร่างนั้นคล้าย ‘แมงมุมหญิง’ ที่เขาเคยเจอมาก่อน มีคุณสมบัติการซ่อนตัวและปีนป่าย แต่ต่างกันที่มันไม่ใช่คนคนเดียว

ร่างของแม่บ้านทั้งสองเหมือนถูกปลดกระดูกออก พันเกี่ยวกันราวเกลียวเชือก เลือดเนื้อบางส่วนถึงกับหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน แขนขาสี่ข้าง ศีรษะสองหัวห้อยระโยงรยางค์อยู่บนลำคอเดียว

เสี่ยวอิ๋งยังคงไม่อยากจะเชื่อ “แม่บ้านทั้งสองคนก็ปกติดี ทำไมถึงกลายเป็นแบบนั้นได้กัน หรือว่า…ทั้งหมดเป็นการแสร้งทำมาตั้งแต่แรก? แต่ทำไมถึงสองคนพร้อมกัน…”

“ไม่รู้ แต่ตอนนี้ทั้งโรงเรียนมันผิดปกติไปหมด” หลัวตี้พูดเสียงต่ำ “สิ่งสำคัญคือต้องหาหัวหน้าห้องให้เจอก่อน ถ้าแม่บ้านถูกใช้เพื่อดักเล่นงานในห้องเธอ บางทีเธออาจกำลังถูกตามล่าอยู่ก็ได้ หัวหน้าคงต้องหนีไปที่อื่นแล้ว”

“อืม!”

การสอบใหญ่ไม่อยู่ในหัวพวกเขาอีกต่อไปแล้ว กับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น การสอบต้องถูกยกเลิกแน่ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือต้องหาหัวหน้าห้องให้เจอ และหนีออกจากตึกนี้ให้ได้

บรรยากาศบนชั้นห้าสงบจนผิดสังเกต ไม่หลงเหลือร่องรอยให้ตามไปได้เลย

แต่ด้วยความสามารถของหัวหน้าห้องในการจัดการเหตุการณ์ผิดปกติ เธออาจหลบออกไปได้ด้วยตัวเองแล้วด้วยซ้ำ หรือในช่วงที่พวกเขากำลังขึ้นมา เธออาจหนีออกทางหน้าต่างอีกด้านไปแล้วก็ได้

ขณะหลัวตี้กำลังครุ่นคิด เสี่ยวอิ๋งก็ชะงักขึ้นมา “แปลกจัง…ทำไมระเบียงทางเดินมันดูยาวกว่าปกติ? ตรงสุดปลายเมื่อก่อนมีแค่ห้อง 0520 ใช่ไหม…แต่ตอนนี้ทำไมเหมือนจะมีเพิ่มอีกสองห้อง?”

เธอเกือบจะคิดว่าตัวเองจำผิดเพราะความตื่นกลัว แต่หลัวตี้กลับเดินตรงไปที่ปลายทางทันที พร้อมส่งสัญญาณให้เธอตามมา

ในมุมมองของเขา เสี่ยวอิ๋งไม่น่าจะจำผิดแน่

ปลายสุดปรากฏป้ายห้อง 【0521】 และ 【0522】

เสี่ยวอิ๋งหันกลับมาพยักหน้ารับ “ฉันจำถูกจริง ๆ! เมื่อก่อนสุดทางมีถึงแค่ 0520 ห้องพวกนี้เพิ่มขึ้นมาแน่…นี่มันการบิดเบี้ยวของ ‘พื้นกึ่งที่มุม’ ใช่ไหม?”

หลัวตี้เอื้อมมือผลักประตูห้อง 0521 หลังประตูกลับมีเพียงกำแพงคอนกรีตตัน ไม่มีห้องพักอยู่จริง

ทันใดนั้น เขาหันไปเปิดห้อง 0522

สิ่งที่ปรากฏกลับเป็นบันไดทอดลงสู่ความลึกที่ไม่อาจมองเห็น องศาและความลึกนั้นเกินกว่าที่ตึกนี้ควรจะมี

‘พื้นที่กึ่งมุม…หรือบางอย่างที่เลวร้ายกว่านั้น’ หลัวตี้คิดในใจ

เขาถอดหลอดไฟเพดานหนึ่งดวงจากระเบียงออกมา ใช้เป็นไฟฉายชั่วคราว

เขาก้าวลงบันไดสู่ความมืดมิดทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เสี่ยวอิ๋งก็กัดฟันตามไป มือกำมีดกรงเล็บแน่น