บทที่ 49 หมาป่าเดียวดาย

หัวหน้าห้องกับเสี่ยวอิ๋งประคองกันกลับมายังเขตพักผ่อน

“น้ำ…”

“อ๋อ!” เด็กสาวที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวอิ๋งตอบสนองไวมาก เธอรีบเปิดขวดน้ำแร่ป้อนให้หัวหน้าห้องดื่ม

“ฮ้า รอดตายแล้วสิ”

“หัวหน้าห้อง…แล้วเสื้อผ้านักสอบสวนที่เธอใส่มานี่ได้มายังไงเหรอ?”

“จะได้มายังไงล่ะ ของแบบนี้มีแต่สำนักงานสอบสวนเท่านั้นที่จะให้ได้ ก็เพราะเราเคยช่วยพวกเขานั่นแหละ”

“ช่วยสำนักงานสอบสวน? อย่าบอกนะว่า!” เสี่ยวอิ๋งเบิกตากลมโตสีดำสนิท “พวกพี่ร่วมมือกับพวกเขาในการจับตัวมนุษย์เทียมได้จริง ๆ งั้นหรอ!”

“เสี่ยวอิ๋ง ฉลาดไม่เบานี่ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมวิชาทฤษฎีวัฒนธรรมกับการวิเคราะห์ตรรกะถึงติดอันดับสิบเกือบทุกครั้ง”

“แหะๆ” ไม่รู้ทำไม แค่ได้คำชมจากหัวหน้าห้อง เธอก็มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก “ว่าแต่…เมื่อกี้หัวหน้าห้องบอกว่า ‘พวกเรา’? แต่ไม่เห็นคนอื่นใส่ชุดแบบเดียวกันเลยนะ”

“เขาเลือกของรางวัลอย่างอื่น”

“เขา? หมายถึง…หลัวตี้ใช่ไหม?”

หัวหน้าห้องไม่ได้ตอบตรง ๆ เพียงยิ้มแล้วลูบศีรษะเสี่ยวอิ๋งเบา ๆ

เสี่ยวอิ๋งดูจะชอบสัมผัสนั้นมาก พึมพำเสียงแผ่ว “ไม่แปลกเลยว่าทำไมความสัมพันธ์ของพวกพี่ถึงดีขึ้นขนาดนี้… เทอมก่อนยังแค่กินข้าวด้วยกันอยู่เลย เทอมนี้กลับ…”

“เสี่ยวอิ๋ง…เธออย่าบอกนะว่าชอบหลัวตี้น่ะ?”

“เปล่านะ! จริง ๆ ไม่มีเลย” เสี่ยวอิ๋งส่ายหัวแรงจนผมสะบัด มือก็ส่ายไปมาด้วยจังหวะเดียวกัน

“แต่ฉันเห็นหลายครั้งแล้วนะว่าเธอแอบมองหลัวตี้ตอนเรียนพละเนี่ย จะบอกให้…ฉันกับเขายังไม่ใช่แฟนกัน ถ้าเธอชอบ เราก็แข่งกันอย่างยุติธรรมได้นะ”

“มีแต่หัวหน้าห้องเท่านั้นแหละที่สอบขึ้นไปอยู่ที่เดียวกับหลัวตี้ได้ ฉันไม่ใช่พวกเดียวกับพวกเธอหรอก…แต่ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ อย่างน้อยก็ขอให้สอบติดหน่วยงานเขตเมืองให้ได้”

“เสี่ยวอิ๋ง ต่อไปมากินข้าวกับพวกเราด้วยสิ ฉันจำได้ว่าเธอไปโรงอาหารทีไร ก็มักจะกินคนเดียวทุกที”

“จะ…จะได้เหรอ?”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันไม่ใช่เหรอ”

“…อืม” แค่คำเชิญที่ธรรมดาที่สุด เสี่ยวอิ๋งกลับรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล สายตาพร่ามัวขึ้นมาโดยไม่เข้าใจตัวเอง

แต่ทันใดนั้น เสียงการปะทะรุนแรงก็ดังขึ้น ดึงความสนใจของพวกเธอทั้งคู่ไปทันที

ในสนาม

รวมถึงเกาโหยวเสวียนด้วย สี่คนถูกน็อกออกหมดแล้ว ทว่าหลัวตี้กลับไม่ได้เลือกที่จะร่วมมือกับเพื่อน แต่ยืนโดดเดี่ยวอยู่มุมไกล

เสี่ยวอิ๋งรีบปาดน้ำตา จ้องไปยังสนามด้วยความตื่นตระหนก “เกิดอะไรขึ้นน่ะ? หลัวตี้ดูเหมือนไม่ได้ร่วมมือกับรองหัวหน้าห้องในการบุกเลย”

หัวหน้าห้องเอ่ยเบา ๆ “ใช่ ต้องเป็นแบบนั้น เธอเดาเหตุผลได้ไหม เสี่ยวอิ๋ง?”

เสี่ยวอิ๋งลูบหัวตัวเอง “เหตุผล… อืม หลัวตี้ที่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนก็คือ ‘มีด’ เล่มนั้น

แล้วหัวหน้าห้องก็บอกว่าเราได้รับรางวัลจากสำนักงานสอบสวน ถ้าเธอได้ชุดนักสอบสวนมา ของที่หลัวตี้ได้รับก็ต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ

“อย่าบอกนะว่า มีดนั่นคือ…”

“เสี่ยวอิ๋ง ฉลาดจริง ๆ มองให้ดีล่ะ ต่อจากนี้แหละคือการแสดงที่ตื่นเต้นที่สุดในคืนนี้”

…

ในสนาม

ครูประจำชั้นจับตาดูหลัวตี้ เด็กที่เลือกจะเป็น ‘หมาป่าเดียวดาย’ แทนที่จะร่วมมือกับทีม

แม้เขาจะเห็นหลัวตี้เป็นนักเรียนที่มีพรสวรรค์ที่สุด แต่พฤติกรรมในวันนี้คือสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด

‘ไม่ทอดทิ้ง ไม่ละทิ้ง’คือจิตวิญญาณที่เขานำมาจากแผ่นดินแม่ และส่งต่อผ่านการสอนนักเรียนทุกคน

แต่ตอนนี้ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะใช้พลังทั้งหมดบดขยี้ ‘ความมั่นใจที่ล้นเกิน’ของหลัวตี้ให้พังทลาย

ทว่าในจังหวะที่ครูประจำชั้นก้าวไปข้างหน้า หลัวตี้ที่ยืนนิ่งอยู่นานก็ก้าวออกไปเช่นกัน

จังหวะก้าวแทบไม่ต่างกัน สายตาของทั้งสองสบกันพอดี

ครูประจำชั้นแอบประหลาดใจ เขาไม่เห็นความมั่นใจใด ๆ ในแววตาของหลัวตี้ มีแต่ความเยือกเย็นและตั้งใจ เหมือนเช่นทุกครั้ง

จนกระทั่งทั้งสองใกล้จะเข้าสู่ระยะโจมตี

หลัวตี้เลือกที่จะลงมือก่อน เขาพุ่งเข้าใกล้อย่างรวดเร็ว ใช้ท่าพื้นฐานที่สุดของการสังหารแบบในหนัง เขาฟาดมีดลงตรง ๆ

แรงมหาศาล สับลงในแนวตั้ง

แต่… ท่าแบบนี้ใช้กับคนธรรมดายังพอได้

ทว่าในสายตาของครูผู้ผ่านศึกมาแล้วนับไม่ถ้วน มันเต็มไปด้วยช่องโหว่

การออกท่าที่เปิดเผยเกินไป การเหวี่ยงที่กินแรงมากเกินไป และรูปแบบการฟันที่ซ้ำซากเกินไป…

การโจมตีของหลัวตี้นั้น หากไม่พูดถึงเรื่องพลังกับความแม่นยำ ก็เป็นท่าที่เด็กปีหนึ่งเท่านั้นที่จะทำกัน

ครูประจำชั้นเพียงก้าวเฉียงแล้วหมุนตัว ก็หลบพ้นได้อย่างง่ายดาย พร้อมกันนั้นเขาก็สะบัดกระบองกลออกไปตรง ๆ เล็งใส่ข้อมือของหลัวตี้

การโจมตีระยะประชิดที่รุนแรงนี้ ไม่เพียงทำให้อาวุธหลุดได้ แม้แต่ข้อมือเองก็อาจถึงขั้นแตกหัก พูดได้ว่าผลแพ้ชนะถูกตัดสินแล้ว

เสี่ยวอิงซึ่งอยู่ในบริเวณที่พักสังเกตเห็น  อดไม่ได้ที่จะร้องเบา ๆ ว่า “โอ๊ย!”

กัง!

เสียงคล้ายการตีเหล็กดังก้องทั่วโรงยิม

ครูประจำชั้นตกใจทันทีที่รับรู้ถึงสัมผัสที่ไม่ปกติ หลัวตี้ที่ควรฟันลงตรง ๆ กลับพลิกมีดขึ้นมา 180 องศา แล้วฟาดสวนขึ้นด้านบนแทน

อันตราย!

ครูรีบใช้แรงถอยออก กวาดร่างตัวเองออกไปห่างกว่า 5 เมตรในพริบตา

เส้นผมบนหน้าผากถูกฟันขาดไปหลายเส้น พร้อมกับกลิ่นเน่าคละคลุ้งลอยมาแตะจมูก

ทั้งสนามเงียบกริบ

ทุกสายตาตกตะลึง แม้แต่เกาโหยวเสวียนที่พอจะรู้มาก่อนว่าอาวุธนั้นไม่ธรรมดา ยังอดไม่ได้ที่จะเบิกตา เพราะนี่คือครั้งแรกที่เขาเห็น’การกลายเป็นเจียงซือ’กับตาตัวเอง

เสี่ยวอิ๋งกุมอกตัวเอง พยายามกดเสียงหัวใจที่เต้นรัวให้สงบลง

ครูประจำชั้นจ้องไปที่ท่อนแขนขวาของหลัวตี้ที่กลายเป็นเจียงซือ ความอคติทั้งหมดเมื่อครู่หายไปทันที

“ที่แท้ นี่เองคือเหตุผลที่เธอเลือก ‘ทอดทิ้ง’ เพื่อนร่วมทีม? อาวุธมุมมืด…แถมยังมีคุณสมบัติซ่อนเร้น ถึงขั้นหลอกตาฉันได้

เด็กที่ไม่เคยสัมผัสเหตุการณ์ผิดปกติ หากได้ของแบบนี้มาก็มักถูกครอบงำจนเกิด ‘มุมมืดความคิด’ ได้

ของพรรค์นี้ ตอนนี้ถึงขั้นแจกให้ผู้เยาว์ใช้แล้วหรอ? แถมดูจากความชำนาญของเธอ ดูท่าเธอคงได้มันมานานแล้ว ใครเป็นคนให้มา?”

“สถาบันวิจัยประจำเมือง”

“ของนี่มอบพลังกากลายเป็นเจียงซือให้เธอ มันสามารถย้อนคืนได้โดยไม่มีผลข้างเคียงใช่ไหม?”

“ใช่ครับ”

“ดี… งั้นต่อเลย!”

มีดของหลัวตี้ยังคงเป็นเพียงการเคลื่อนไหวหยาบ ๆ เลียนแบบฆาตกรในหนัง กับทักษะเบื้องต้นจากวิชาพละ แค่เสริมด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งจนเพิ่มความเร็วและแรงให้มากขึ้น

ท่วงท่าเช่นนี้ทำอะไรครูผู้ช่ำชองไม่ได้หรอก

แต่…

หลัวตี้กลับใช้การแข็งตัวของแขนซอมบี้มารับการโจมตีในจังหวะที่พอดี แล้วใช้ช่องว่างนั้นสวนกลับอย่างอันตรายได้ตลอด

ทั้งคู่จึงประมือกันได้สูสีอยู่พักใหญ่

อย่างไรก็ตาม ความเปลี่ยนแปลงของหลัวตี้มีเพียงแค่นั้น แต่ครูประจำชั้นยังคงมีท่าต่าง ๆ อีกมากมาย

กระบองกลที่เมื่อครู่ใช้กดดันและตีพุ่ง กลับเปลี่ยนวิถีการเคลื่อนไหว กลายเป็นเหมือนหอกที่แทงออกไป

หลัวตี้ตอบสนองได้ไม่ทัน ความเร็วเกินกว่าที่แมงมุมหญิงทำได้

ฟึ่บ! ปลายกระบองแทงตรงเข้ากลางไหปลาระหว่างสองไหล่ ทำให้เขาสำลักหายใจไม่ออกชั่วขณะ

วินาทีถัดมา เขารู้สึกได้ถึงแรงกระแทกที่หน้าท้อง ร่างถูกถีบจนลอยกระเด็นไปเกือบสิบเมตร แทบจะหลุดออกนอกสนาม

นักเรียนรอบข้างต่างพากันถอยหนี หวั่นว่าจะถูก ‘กลิ่นเจียงซือ’ติดมาด้วย

หลัวตี้เอามือกุมลำคอที่ถูกแทง พิงหลังกับผนังแล้วค่อย ๆ นั่งพยุงตัวขึ้น ก่อนจะก้มมองนาฬิกา

“หกนาทีเองงั้นเหรอ… แย่กว่าที่คิดไว้มาก”

เขาไม่พอใจกับผลการต่อสู้ของตัวเอง แต่กลับได้รับสายตายอมรับจากครูประจำชั้น

ต่อมา นักเรียนกลุ่มใหม่ขึ้นสู่สนาม

เมื่อการต่อสู้ของทั้งชั้นสิ้นสุด หลัวตี้แทบจะการันตีได้ว่าตนคือผู้ได้คะแนนสูงสุดของห้อง แต่การจัดอันดับระดับชั้นปี ยังต้องรอสรุป

ครูประจำชั้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เดินมาหาหลัวตี้ที่เขตพัก

“เธอตัดสินใจแล้วว่าจะใช้มีดเล่มนี้ระยะยาว แทนที่จะฝึกมีดสนามตามที่ฉันสอนใช่ไหม?”

“ครับ”

“ด้วยผลการเรียนของเธอ การฝึกกลางคืนอาจไม่ใช่หน้าที่ของฉันอีกต่อไป แต่ชั่วโมงพละกลางวันยังอยู่ในการดูแลของฉัน

ในเมื่อเธอยึดมั่นกับการฟันแบบตรง ๆ เวลาพละว่าง ๆ ฉันจะสอน ‘เทคนิคเฉพาะ’ ให้เพิ่มเติมเอง

บ้านเกิดของเรา เคยมี ‘หน่วยดาบใหญ่’ ในช่วงต่อต้านการรุกรานจากเกาะตะวันออก ทักษะการฟันดาบแบบนั้น ยังไม่ได้สูญหายไปพร้อมกับสงคราม”

“ขอบคุณครับครูหยวน”