บทที่ 37 การแต่งตัว

การสำรวจห้องน้ำชั้นบนสองสิ้นสุดลงแล้ว ความมืดมิดสุดขั้วและบรรยากาศประหลาดราวกับปากกาที่จารึกคำว่า “ความกลัว” ลงบนผิวสมอง

หลัวตี้ยังคงกดความกลัวไว้ได้ด้วยความหลงไหลที่มีอย่างแรงกล้าต่อฆาตกรในภาพยนตร์ แต่หัวหน้าห้องกลับรู้สึกหนักอึ้ง ความกลัวที่กระตุ้นจิตใจทำให้เธอเผลอเอื้อมมือไปคว้าสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพื่อพึ่งพิง

ตามสัญชาตญาณ เธอคว้าสิ่งอบอุ่นที่ใกล้เคียงกับอุณหภูมิร่างกาย และในใจเธอมองว่านั่นเชื่อถือได้

ฝ่ามือสัมผัสกัน พร้อมกับความอบอุ่น แต่ก็มีสัมผัสที่แปลกประหลาด หยาบ ขรุขระ แถมยังแข็งกระด้างบางส่วน ไม่เหมือนมือของเด็กมัธยมปลายเลย แต่ราวกับเป็นมือของกรรมกรวัยสามสี่สิบปี

อย่างไรก็ตามความไม่สบายใจนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกปลอดภัย  ทำให้ความหวาดกลัวในใจเธอสงบลงชั่วคราว

สายตาหัวหน้าห้องค่อย ๆ เลื่อนขึ้น มองเจ้าของมือนั้น ซึ่งก็คือหลัวตี้ เขาไม่แม้แต่จะหันมา แต่กลับมองตรงไปยังห้องนอนเล็กเงียบ ๆ

บางทีสำหรับหลัวตี้แล้ว การสัมผัสทางกายในความมืดแบบนี้คือวิธีรับประกันความปลอดภัยมากที่สุด ทั้งคู่จึงจับมือกัน ก้าวเข้าใกล้ห้องนอนเล็กเพื่อสำรวจความผิดปกติ

เมื่อประตูที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดถูกเปิดออก กลิ่นเหม็นเน่าก็พุ่งซัดใส่หน้า

แสงไฟส่องเข้าไป เผยให้เห็นห้องนอนเล็กที่ถูกปิดตายมานาน เต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม กองข้าวของ กระจัดกระจายเกลื่อนกลาดไปหมด

สิ่งนี้ทำให้หลัวตี้รู้สึกแปลกใจ เพราะปกติที่อยู่อาศัยในชุมชนประเภทนี้จะพิจารณาเป็นรายครอบครัว และขนาดของที่อยู่อาศัยจะพิจารณาจากขนาดของครอบครัว นั่นหมายความว่า ไม่ควรมีห้องนอนที่ว่างเปล่า

แต่ถึงจะถูกทิ้งไว้นาน ห้องเต็มไปด้วยฝุ่น กลับไม่พบความผิดปกติอะไร

เหลือเพียงห้องนอนใหญ่ ที่อยู่ด้านในสุด

ฟู่! หลัวตี้สูดลมหายใจลึก กำมีดแน่น เดินเคียงข้างหัวหน้าห้องมายังประตูที่ถูกแง้มอยู่ บานประตูทาสีแดงจัด แต่สิ่งที่โชยออกมาไม่ใช่กลิ่นสี ทว่าเป็นกลิ่นคาวเลือด

เมื่อผลักเข้าไป ห้องนอนใหญ่นั้นถูก ‘ขยาย’ จนกว้างกว่าห้องนั่งเล่นเสียอีก เทียบได้กับเพนต์เฮาส์ห้องหนึ่ง แต่ว่าห้องกว้างขนาดนี้ กลับมีเพียงแสงจากเทียนเล่มเดียวที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งไม้แดงสลักลาย

เจ้าสาวในชุดแดงที่พวกเขาเห็นก่อนหน้านี้ กำลังนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงแต่ตอนนี้ผ้าคลุมหน้าสีแดงถูกเอาออกแล้ว เผยให้เห็นหนังศีรษะที่ผมร่วงเกือบหมด เหมือนผิวดวงจันทร์ที่เต็มไปด้วยรอยหลุม

ภาพลักษณ์นี้ตรงกับมนุษย์เทียม ที่บุกเข้าบ้านก่อนหน้านี้ทุกประการ เพียงแต่ตอนนี้มันไม่ใช่แมงมุมอีกแล้ว แขนขากลับเป็นปกติ ดูคล้ายมนุษย์

มือของเธอขยับอยู่ตรงหน้า คล้ายกำลังแต่งหน้า แต่กระจกแต่งหน้ากลับถูกทุบจนแหลก มองไม่เห็นใบหน้าสะท้อนบนเตียงใหญ่ยังมี ‘เจ้าบ่าว’ นั่งอยู่ แต่เจ้าบ่าวคนนี้ก็เหมือนกับที่เห็นในห้องนั่งเล่น เขาเป็นเพียงหุ่นกระดาษ

ทั้งที่ไม่มีหน้าต่าง แต่กลับมีลมเย็นวูบพัดเข้ามา กดแสงเทียนให้ริบหรี่ลง

แล้วเสียงของหญิงคนนั้นก็ดังขึ้น

“เด็กวัยพวกเธอ ปกติไม่รอดจากเงื้อมมือฉันหรอก แต่เธอกลับเอาตัวรอดจากการซุ่มโจมตีมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ อย่างที่คิดไว้ เธอช่างแตกต่าง ทั้งหน้าตา ผม รูปร่าง สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา ตั้งแต่เธอเคาะประตู ฉันก็รู้ทันทีว่า ‘ต้องเป็นเธอ’ ดีเหลือเกิน ด้วยมีใบหน้านี้ และเส้นผมแบบนี้ ฉันก็สามารถเข้าพิธีแต่งงานกับสามีได้แล้ว!

ส่วนเจ้าหนุ่มนั่น…เด็กสาวสองคนที่ฉันฆ่าไปน่ะน่าสงสารจริง ๆ เดิมทีฉันวางแผนใช้ ‘หน้าคนหนึ่ง’ ผสมกับ ‘ผมของอีกคน’ ทำเป็นเจ้าสาวของฉัน แต่ตอนนี้มันไม่จำเป็นแล้ว

นายก็อยู่ที่นี่ไปกับพวกเธอเถอะ พวกเธอต้องดีใจแน่ ๆ ตอนที่เจอกันในห้องน้ำเมื่อครู่ พวกเธอก็ยิ้มออกมาด้วย ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

เสียงหัวเราะดังลั่นพร้อมกับเปลวเทียนที่สั่นระริก ศีรษะของหญิงสาวค่อย ๆ หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าของเธอไม่ใช่ว่าเธอกำลังแต่งหน้า แต่ในมือเธอคือกรรไกรกับมีดคัตเตอร์ เธอตัด ‘หนังหน้า’ ของตัวเองออกจนหมด เหลือแต่เนื้อดิบสีแดงฉาน พร้อมสำหรับ ‘ใบหน้าใหม่’

ใต้แสงเทียน จมูกของเธอแยกออกตามแนวกลางจนถึงปาก มุมปากทั้งสองข้างก็แยกตาม เกิดเป็นรอยแยกสามแกน X, Y, Z คล้าย ‘มุมมืดเปื้อนเลือด’ ซึ่งเป็นแก่นแท้ของพื้นที่กึ่งมุมนี้

เมื่อใบหน้าเปื้อนเลือดเผยออกมา หลัวตี้ก็เตรียมต่อสู้

แต่…

ฟู่~ เธอกลับไม่พุ่งเข้าโจมตี หากแต่ ‘เป่าดับเทียน’ ไปแทน…

แสงเดียวในห้องถูกดับลง ความมืดปกคลุมทั้งพื้นที่ในพริบตา

หลัวตี้เพิ่งนึกได้ หัวหน้าห้องยังถือไฟอยู่ ต่อให้เทียนดับ แสงไฟก็เพียงพอจะส่องไปทั่วห้องนอนใหญ่ได้ แต่ทำไมมันถึงมืดสนิทขนาดนี้?

ตอนนี้มีเพียงแสงสลัวจากเทียนแดงไม่กี่เล่มที่ชั้นสอง

เขาเอียงหน้าไปมองข้างกาย มองไปยังหัวหน้าห้องที่ควรจะจับมือเขาอยู่ แต่ในแสงไฟอันเลือนราง กลับเห็นเป็นเพียง หุ่นกระดาษ ตัวหนึ่งแทน สัมผัสในฝ่ามือแปรเปลี่ยนเป็นเนื้อกระดาษ และในขณะนั้นเองก็มีแมงมุมเลื้อยออกจากภายใน ตะครุบกัดลงบนหลังมือของเขา

หลัวตี้ไม่สนใจรอยกัด เขาขว้างหุ่นกระดาษทิ้ง แล้วพุ่งตัวเข้าไปในห้องนอนใหญ่ที่มืดสนิท

ทว่าภายในนั้นกลับว่างเปล่า…แม้แต่เจ้าบ่าวกระดาษที่เห็นก่อนหน้านี้ก็หายไป

“แย่แล้ว!”

เขาเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง รีบหันกลับพุ่งออกจากห้อง เตรียมมุ่งสู่ห้องนั่งเล่นด้านล่าง แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากห้องน้ำ ไม่ใช่เสียงหยดน้ำอีกต่อไป หุ่นกระดาษบวมพองที่ถูกเขาขว้างออกไปก่อนหน้า ก้าวออกมาจากในนั้น ร่างกายอัดแน่นไปด้วยฝูงแมงมุม หัวของมันถูกแทนที่ด้วย ศีรษะของเด็กสาวสองหัว ที่เขาเคยเห็นมาก่อน สีหน้าของทั้งคู่ยังคงเหมือนเดิม เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอันน่าขนลุก

ผมยาวของพวกเธองอกยาวอย่างบ้าคลั่ง แผ่ขยายพันรอบหลัวตี้ เหมือนอยากจะครอบครองเขาให้อยู่ด้วยกันตลอดกาล แต่ท่ามกลางม่านผมนั้น สิ่งที่เห็นกลับเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

ในวินาทีนั้น หลัวตี้เบิกตากว้าง ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย คล้ายภาพฆาตกรในหนังที่เข้าสู่ฉากไคลแม็กซ์ เต็มไปด้วยความเดือดดาลสุดขั้ว

ติ๋ง… หยดเลือดตกกระทบพื้น

ไม่ใช่เพราะถูกผมบาด แต่เพราะหลัวตี้ใช้หัวแม่มือกรีดผ่านคมมีด ปล่อยเลือดไหลลงเลี้ยง ‘ต่อมใต้สมอง’ ของเจียงซือที่ฝังอยู่ในอาวุธ จากนั้นก็จับมีดด้วยสองมือแน่น

เลือดซึมเข้าสู่ผิวหนังและเส้นประสาทเล็ก ๆ บนใบมีด ไหลลงสู่ต่อมใต้สมองที่ฝังอยู่ในด้าม และกระตุ้นให้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง เหมือนการสละเลือดเพื่อแลกเปลี่ยนกับพลัง

กึก กึก กึก 

เส้นประสาทสีดำสนิทผุดขึ้นบนด้ามมีด ไต่ยึดเกาะเข้ากับฝ่ามือของหลัวตี้ ราวกับการเชื่อมผสานอันแปลกประหลาด ในที่สุด ทั้งฝ่ามือและข้อมือก็ถูกหุ้มด้วยผิวหนังของซากศพ เกิดเป็นโครงสร้าง ‘กึ่งเจียงซือ’ แม้กระทั่งเล็บก็งอกยาวขึ้น กลายเป็นสีดำ แข็งแกร่งและแหลมคม

ทั้งสองมือก็เป็นเช่นเดียวกัน รอยแผลจากการถูกแมงมุมกัดหายสนิท พิษถูกพิษจากศพกัดกินไปจนหมด

ตลอดครึ่งปีที่ครอบครอง ‘อาวุธมุมมืด’ ชิ้นนี้ หลัวตี้ก็ใช้เวลากลางคืนฝึกควบคุมมันอยู่เสมอ กระทั่งสองเดือนให้หลัง เขาได้ยินเสียงกระซิบจากมีดเป็นครั้งแรก

‘จงให้เลือดข้า’

ตอนนี้ผ่านมาแล้วครึ่งปี เขาคุ้นเคยกับการใช้อาวุธมุมมืดชิ้นนี้อย่างเชี่ยวชาญแล้ว

…

ฉัวะ! เส้นผมที่รัดพันเข้ามาถูกฟันขาดกระจุยในพริบตา กล้ามเนื้อขาที่เกร็งแน่นระเบิดพลัง พาหลัวตี้พุ่งเข้าหาหุ่นกระดาษสองหัวตรงหน้า ขณะที่พุ่งเข้าใส่ เขาก็ยกมือทั้งสองขึ้น ‘ฟัน และ ใช้กรงเล็บ’

คมมีดเฉือนศีรษะด้านขวาของเด็กสาวหลุดออก กรงเล็บฉีกกระชากใบหน้าของอีกคนด้านซ้ายจนแหลก ศีรษะที่พิการทั้งสองข้างร่วงลงกระแทกพื้น ร่างหุ่นกระดาษก็ล้มลงตาม

บนใบหน้าของเด็กสาวที่แข็งทื่อ กลับเผยรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นชั่วขณะ ราวกับถูกปลดปล่อย ได้รับการไถ่โทษ ก่อนที่ทั้งร่างจะถูกฝูงแมงมุมกลืนกินจนสิ้น