บทที่ 28 วัตถุ

*บทที่ 27 มีการแก้ไขนะคะ อุปกรณ์แก้เป็นวัตถุ สำนักแก้เป็นสถาบัน

หัวหน้าห้องเป็นคนแรกที่ตัดสินใจเลือกรับการชดเชย

“ที่บ้านหนูคงไม่ยอมให้หนูรับความเสี่ยงที่ไม่จำเป็นก่อนเรียนจบแน่ ๆ ขอเลือกข้อแรกก็แล้วกัน ถึงยังไงสิทธินี้ก็ไม่มีวันหมดอายุ วันไหนหากร่างกายมีปัญหาขึ้นมา อย่างน้อยก็สามารถเปลี่ยนเป็นอวัยวะเทียมคุณภาพสูงได้ฟรี นั่นก็ดีเหมือนกัน”

“ผมก็เลือกข้อแรกเหมือนกัน”

เกาโหยวเสวียนก็ตัดสินใจเช่นเดียวกัน เขาเองก็ใช้แขนเทียมอยู่แล้ว แถมยังเป็นรุ่นพื้นฐานธรรมดา หากเกิดการชำรุดเสียหายขึ้นมาในอนาคต ก็สามารถมาที่สำนักวิจัยใหญ่เพื่อเปลี่ยนเป็นแขนเทียมที่ดีกว่าได้ทันที

ปัจจุบัน คนเก่งจำนวนไม่น้อยที่เข้าสู่บริษัทหรือหน่วยงานรัฐก็ต่างนิยมการปรับแต่งร่างกายจักรกลด้วยอยู่แล้ว เทคโนโลยีนี้ไม่เพียงไร้ความเสี่ยง แต่ยังช่วยให้รับมือกับสิ่งผิดปกติรูปแบบต่าง ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ที่สำคัญที่สุด เกาโหยวเสวียนรู้ตัวดีว่าเขาไม่ใช่ ‘อัจฉริยะ’ และยังไม่มีความสามารถมากพอที่จะรับความเสี่ยงพิเศษในวัยนี้ได้

ถึงคราวของแอนนา เธอไม่สนใจเรื่องอวัยวะเทียม เลยแม้แต่น้อย เพราะครอบครัวของเธอเป็นเสมือน ‘ฝูงสัตว์นักล่าที่แท้จริง’ และยังยึดมั่นในความเชื่อดั้งเดิมที่บูชาร่างกายตามธรรมชาติ ในสายตาของเธอ ร่างกายมนุษย์ไม่ได้ด้อยไปกว่าเหล็กกล้าแม้แต่น้อย

สำหรับโควตาบรรจุเข้าสถาบันวิจัยหรือเงินสด เธอก็ไม่เห็นความจำเป็น จึงเหลือเพียงข้อสุดท้ายให้เลือกเท่านั้น

“ฉันสามารถเข้ารับการทดสอบความเข้ากันได้ก่อนหรือเปล่า ถ้าไม่ผ่าน ค่อยเลือกชดเชยอย่างอื่นแทนได้ไหม?”

“แน่นอนสิ ทำได้”

สุดท้ายก็เหลือแค่หลัวตี้ เขานั่งกอดอก เอาปลายนิ้วแตะคางนิ่งคิด เขาแทบไม่รู้เรื่องวัตถุเหล่านี้เลย แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดมา เขาก็รู้ว่าตัวเองต้องการสิ่งหนึ่ง… บางอย่างที่พิเศษพอที่จะทำให้เขารับมือกับเหตุการณ์เช่นนั้นได้ด้วยตัวเอง

“ถ้าผมเลือกข้อสี่ จะสามารถได้วัตถุสำหรับ‘ปราบปีศาจ’ได้ไหม? หรืออะไรบางอย่างที่ใช้จัดการกับสิ่งผิดปกติที่ไม่มีร่างกาย?”

“ได้”

“งั้นผมเลือกข้อสี่”

เมื่อหลัวตี้เลือกแล้ว หวังซั่วคังก็ยกมือขึ้นลูบจมูกเบา ๆ

“ต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอกให้ชัดเสียก่อน วัตถุ ‘ระดับเริ่มต้น’ ที่เรามี… มีเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น

ในเมื่อพวกเธอสองคนเลือกเหมือนกัน เราจะทำการทดสอบความเข้ากันได้ที่นี่เลย ใครมีค่าความเข้ากันได้สูงกว่า คนนั้นจะได้สิทธิ์ครอบครองวัตถุไป”

“ตกลง!”

แอนนาแม้จะไม่ได้ต้องการมันมากนัก แต่โอกาสที่จะได้ลองประชันกับหลัวตี้แบบนี้ เธอรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ถึงขนาดยกแขนโชว์กล้ามขึ้นด้วยรอยยิ้ม

หลังจากรอไม่นาน เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็ยกกล่องโลหะปิดผนึกเดินเข้ามาในห้อง

หัวหน้าห้องกับเกาโหยวเสวียนขยับเก้าอี้ถอยไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณ แม้แต่แอนนาก็ยังเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย

หวังซั่วคังรีบอธิบาย “ไม่ต้องกังวล วัตถุที่นำมาที่นี่ล้วนผ่านการจัดการล่วงหน้าแล้ว จะไม่มีอันตรายด้านรังสีใด ๆ ทั้งสิ้น”

เมื่อเปิดกล่องโลหะออก ข้างในยังมีกล่องแก้วใสที่มีโครงสร้างพิเศษบรรจุอยู่อีกชั้น ‘วัตถุ’ ถูกผนึกเอาไว้ข้างในนั้น และทันทีที่สิ่งนั้นถูกเผยออกมา ทุกคนก็ชะงักค้างไปครู่หนึ่ง

มันเป็นของที่พวกเขาคุ้นเคยอย่างยิ่ง… พวกเขายังได้กลิ่นเหม็นเน่าที่คุ้นเคยจางๆ พาความทรงจำพวกเขาย้อนกลับไปยังเชิงเขานอกเมืองเมื่อไม่กี่วันก่อน

ในนั้น… คือ หัวมนุษย์หนึ่งหัว

เน่าเปื่อย, ชั่วร้าย, เย็บประสาน, ความเสื่อมทราม

ก็คือหัวเจียงซือที่พวกเขาเคยร่วมมือกันฆ่าลงได้ระหว่างการฝึกภาคสนาม ต่อมาหลัวตี้ยังผ่ามันออกเป็นสี่ส่วน แต่ตอนนี้กลับถูกสถาบันวิจัยซ่อมแซมจนเหมือนเดิมอีกครั้ง

ภาชนะกระจกที่บรรจุหัวซอมบี้นี้ไม่ได้ปิดสนิททั้งหมด ด้านบนมีช่องเปิดลักษณะคล้ายกรวย เชื่อมต่อเข้ากับปากของหัวเจียงซือผ่านท่อภายใน

“ถือว่าโชคดีนะ ถึงพวกเธอจะทำลายหัวไปแล้ว แต่ส่วนสำคัญที่สุดอย่าง ‘ต่อมใต้สมอง’ ยังคงสมบูรณ์อยู่

โดยทั่วไป สถาบันจะทำการซ่อมเจียงซือนี้ให้สมบูรณ์แล้วนำไปใช้ในสถานการณ์จำลองต่อ แต่เมื่อพิจารณาถึงผลงานอันโดดเด่นของพวกเธอ และเหตุผลที่ผมกล่าวไปก่อนหน้านี้ จึงตัดสินใจมอบ ต่อมใต้สมอง นี้ให้พวกเธอแทน”

หัวหน้าห้องรีบถามออกมา “มีข้อมูลเกี่ยวกับต้นกำเนิดหรือปีที่พบเจอเจียงซือตัวนี้หรือเปล่าคะ?”

“แน่นอน”

ผอ.หวังหยิบเอกสารจากซับในเสื้อออกมาอีกครั้ง พร้อมแนบรูปถ่ายหน้าตรงแบบขาวดำมาให้ด้วย

ชื่อ : หลี่เสวียนทง

อายุ : 46 ปี

ประวัติเมื่อยังมีชีวิต : เคยอพยพเข้ามาในฐานะช่างไม้ แต่ปัจจุบันไร้อาชีพที่มั่นคง ดำรงชีพด้วยการเป็นหมอดูทำนายในเขตต่าง ๆ ของเมืองจี้ซิง  เมื่ออายุ 45 ปีถูกตรวจพบเนื้องอกในสมองระยะสุดท้าย ภายใต้แรงกดดันรุนแรงและความสิ้นหวังต่อชีวิต ‘มุมมืดในจิตใจ’ จึงปรากฏขึ้นในช่วงเวลานั้น

อายุของมุมืด : 0.4 ปี (อยู่ในระยะพรางตัว)

การกลายสภาพ : เจียงซือ

การจับกุมและการใช้ประโยชน์:  ผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคร้ายแรงระยะสุดท้ายจะถูกขึ้นบัญชีเฝ้าระวังทันที เพิ่มความเข้มงวดในการติดตามชีวิตประจำวัน และตรวจสอบสภาพจิตใจบ่อยครั้งและละเอียดมากขึ้น ชายคนนี้ถูกตรวจพบความผิดปกติในการตรวจครั้งที่ 13 และถูกสังหารระหว่างพยายามหลบหนี

ศพถูกส่งกลับมายังสถาบันวิจัยจูปิเตอร์ซิตี้ หลังจากถูกดัดแปลงแล้วจะถูกนำไปใช้ในการจำลองสถานการณ์จริง โดยระดับความยากของเหตุการณ์จะอยู่ระหว่างสามถึงห้าดาว

หัวหน้าห้องกวาดตาดูแฟ้มบันทึกความผิดปกติอย่างรวดเร็ว ก่อนกล่าวข้อสรุปของตัวเองขึ้นมา

“มนุษย์เทียมที่มีอายุไม่ถึงครึ่งปี จัดเป็นความผิดปกติระดับเริ่มต้น พลังของมันก็ไม่ได้มากไปกว่ามนุษย์ทั่วไปสักเท่าไหร่นัก พรางตัวได้แค่เพียงสี่เดือนก็ถูกพบเข้า แบบนี้เรียกได้ว่าฝีมือไม่เอาไหนจริง ๆ

วัตถุระดับเริ่มต้นที่มอบมาให้เหมาะสมกับผู้ฝึกใหม่ที่สุด ความเสี่ยงถือว่าต่ำสุดแล้ว แต่ติดอยู่อย่างเดียว... ตอนที่เขาเกิด ‘มุมมืดในจิตใจ’ ดันกำลังป่วยเป็นเนื้องอกในสมอง แบบนี้มันจะมีผลเชื่อมโยงกันอยู่บ้างหรือเปล่า? ความเสี่ยงจะเพิ่มขึ้นไหม?”

ผู้อำนวยการหวังพยักหน้าช้า ๆ “ที่เธอพูดก็ถูก โรคของเขาส่งผลต่อต่อมใต้สมอง ที่เชื่อมกับการเกิดมุมมืม จนทำให้ ‘การแสดงออกถึงความกลัว’ ของเขาสมบูรณ์กว่ามนุษย์เทียมทั่วไป แต่ก็มีความเสี่ยงที่จะถูกพบได้มากกว่าด้วย

เพียงแค่สี่เดือนความกลัวก็สามารถแสดงออกมาเป็นร่าง ‘เจียงซือ’ ได้ นี่ถือว่าหายากมากทีเดียว อีกทั้งยังมีความแข็งแกร่งทางร่างกายค่อนข้างสูง กระสุน 9 มม. ธรรมดาไม่สามารถสังหารเขาได้

ส่วนเรื่องความอันตราย เราได้ทดสอบแล้ว ต่อมใต้สมองของมันแม้จะมีคุณสมบัติคล้ายการกลายเป็นมะเร็ง แต่ลักษณะนี้ไม่สามารถติดต่อได้ ตรงกันข้าม กลับช่วยให้เหมาะสมสำหรับการสร้างวัตถุภายนอกประเภทใช้งานโดยตรงมากกว่า ทั้งสองคน เตรียมตัวเริ่มการทดสอบความเหมาะสมได้เลย”

มีดผ่าตัดที่ผ่านการฆ่าเชื้อถูกเจ้าหน้าที่ส่งมาให้หลัวตี้กับแอนนา

“วิธีทดสอบนั้นง่ายมาก เพียงแค่หยดเลือดที่ปลายนิ้วลงในปากของหัวเจียงซือ แค่หยดเดียวเท่านั้น วัตถุจะวัด ‘ดัชนีการทำงาน’ ของหัวนั้น ยิ่งค่าขึ้นสูงก็ยิ่งเหมาะสม”

“ฉันขอเริ่มก่อนแล้วกัน”

แอนนาเป็นฝ่ายแรก เธอกรีดนิ้วมืออย่างเด็ดขาด หยดเลือดสด ๆ ลงไปยังปากทางของกรวยบนภาชนะ เลือดค่อย ๆ ไหลผ่านท่อภายในลงสู่ปากเจียงซือ ทว่าภาพ ‘คืนชีพ’ ที่คาดหวังไว้ไม่เกิดขึ้น มีเพียงเนื้อเยื่อสีแดงสดงอกออกมาน้อยกว่าหนึ่งนิ้วตรงรอยแยกมุมปาก พร้อมกับเส้นผมสองเส้นที่ยืดยาวออกมา

ในขณะเดียวกัน ตัวเลขหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนบนผิวของภาชนะใส

63.2

ค่าที่ปรากฏเป็นสีเหลือง หมายถึงเพิ่งจะผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำ สามารถเข้ากับอุปกรณ์ได้

“ก็ดีพอใช้ได้”

เมื่อผู้อำนวยการหวังรีเซ็ตกล่องใหม่ หลัวตี้ก็บาดนิ้วให้เลือดหยดลงไปบ้าง

ครั้งนี้เลือดที่หยดลงไปในหัวของเจียงซือไม่มีปฏิกิริยาอะไรเกิดขึ้น แต่ตัวเลขกลับไม่ขึ้นเสียที ผู้อำนวยการหวังจึงยกมือบอกให้ทุกคนรออย่างใจเย็น

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งนาที

แกร๊ก!

ขากรรไกรของซอมบี้ขยับอย่างกะทันหัน ราวกับว่าศีรษะกำลังหายใจเอาอากาศเข้าไป เหมือนว่ามันกำลังจะฟื้นคืนชีพ แต่เพราะมีเลือดเพียงแค่หยดเดียว อาการฟื้นคืนชีพจึงค่อย ๆ จางหายไป แล้วตัวเลขก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

91.2

แสดงเป็นสีเขียว หมายถึง ‘ยอดเยี่ยม’

“ยินดีด้วย!” แอนนาที่เห็นว่าคะแนนของเขาสูงกว่าตนเองมาก กลับรู้สึกโล่งใจ

ผู้อำนวยการหวังบีบจมูกเบา ๆ พลางพูดว่า

“อย่างที่คิดเลย ตลอดกระบวนการฝึกภาคสนาม นายเป็นคนที่เผชิญหน้ากับเจียงซือโดยตรงมากที่สุด ทั้งยังสัมผัสมันนานที่สุด แถมยังเป็นคนจัดการฟันมันจนตาย และร่างกายของนายก็เคยติดพิษมาแล้ว สมองของซอมบี้ตัวนี้กำลังเฝ้าสังเกตนายอย่างเงียบ ๆ

การที่ได้คะแนนเกิน 90 หมายความว่าการยอมรับจะเป็นไปอย่างราบรื่น และนายจะสามารถดึงศักยภาพของวัตถุออกมาได้ง่ายกว่า”

“ต่อไปต้องทำยังไง?”

หลัวตี้ถามอย่างกระตือรือร้น แววตาเต็มไปด้วยความสนใจอย่างที่เห็นได้ไม่บ่อยบ่อยนัก

ผู้อำนวยการหวังพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่ที่ยืนรออยู่ด้านข้าง เจ้าหน้าที่คนนั้นก็หยิบสิ่งที่เตรียมไว้ตั้งแต่แรกออกมา เป็นของที่ถูกผ้าพิเศษห่อไว่อย่างแน่นหนา

เมื่อคลี่ออกมา สิ่งนั้นก็คือ มีดพร้าใหญ่ ที่หลัวตี้ใช้จริงตอนฟันหัวเจียงซือในการฝึก

“เอาของเก่ามาทำใหม่… ถ้านายอยากเลือกอาวุธอื่นเพื่อใช้รวมเข้ากับต่อมใต้สมองของซอมบี้ตัวนี้ก็ทำได้เหมือนกัน เพียงแต่ประสิทธิภาพคงสู้การใช้มีดเล่มนี้ไม่ได้ ส่วนเลื่อยไฟฟ้าที่นายเคยใช้ มันเสียหายหนัก คงต้องซ่อมอีกหลายวัน แล้วแต่การตัดสินใจของนาย”

“เอาเล่มนี้แหละ”

หลัวตี้มองมีดพร้าที่เคยฟันซอมบี้มากับมือ ทั้งยังเป็นแบบเดียวกับที่ตัวละครในหนังใช้ ดวงตาเขาเริ่มจินตนาการถึงรูปแบบใหม่ของอาวุธที่จะเกิดขึ้นเมื่อมันถูกรวมเข้ากับพลังของซอมบี้