บทที่ 19 ทางตัน

หากพวกเขาเลือกกล่องโลหะที่เกี่ยวข้องกับเสียงแลบลิ้นและปีศาจตั้งแต่แรก ก็คงได้เตรียมตัวรับมือไว้ล่วงหน้า

แต่ในตอนนี้…

พวกเขาไม่มีการเตรียมตัวใด ๆ เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แถมยังเกิดตามหลังเหตุการณ์ของเจียงซือ และทันทีที่มันเริ่มต้นก็ถึงกับทำให้หัวหน้าทีมได้รับบาดเจ็บสาหัส

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาก็เป็นเพียงนักเรียนมัธยมปลายปีสอง ประสบการณ์ในการรับมือกับสิ่งผิดปกติที่ไม่มีตัวตนจริง ๆ นั้นยังถือว่าน้อย แม้จะมีการเรียนเรื่องปีศาจอยู่บ้างในโรงเรียน แต่นั่นก็เป็นเพียงทฤษฎีเท่านั้น

ตามที่เคยเรียนมาในห้องเรียน เมื่อมีสิ่งผิดปกติประเภทปีศาจมาเข้าสิงร่างของมนุษย์ วิธีเดียวที่จะช่วยโดยไม่ทำร้ายผู้ถูกสิงก็คือ ‘การไล่ปีศาจ’

เนื่องจากเมืองที่พวกหลัวตี้อาศัยอยู่เป็นเมืองในประเทศจีน ซึ่งมีพวกมนุษย์เทียมที่มีคุณสมบัติของปีศาจอยู่น้อยมาก หรืออาจจะไม่มีเลย โรงเรียนส่วนใหญ่จึงไม่ได้สอนวิชาไล่ปีศาจอย่างจริงจัง หลักสูตรแบบเป็นระบบมักจะสงวนไว้สำหรับนักเรียนหลังจากเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาแล้ว

อย่างไรก็ตาม สำหรับคนที่เรียนดีอย่างเกาโหยวเสวียน เขาเคยศึกษาเรื่องนี้ด้วยตัวเองมาก่อน ตอนนี้สมองของเขากำลังทำงานอย่างรวดเร็ว

จากมุมมองของเขา แอนนาที่เป็นนักเรียนจากโรงเรียนระดับท็อปของประเทศรัสเซียน่าจะเคยผ่านการฝึกอบรมเฉพาะทางมา และอาจพกเครื่องมือไว้รับมือกับปีศาจ

เขารีบค้นกระเป๋าสะพายของแอนนา และก็พบว่ามีพระคัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษารัสเซียเล่มหนึ่ง ที่มีไม้กางเขนโลหะซ่อนอยู่ข้างใน เมื่อเขาหยิบพระคัมภีร์ออกมา แอนนาที่ถูกสิงซึ่งนอนอยู่บนเตียงก็ยังคงยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน

เกาโหยวเสวียนโยนคัมภีร์ไบเบิลภาษารัสเซียไปให้หลัวตี้

“นายไม่ใช้เองเหรอ?” หลัวตี้ถาม

“ฉันจำได้ขึ้นใจอยู่แล้ว… นายรีบเปิดไปบทสดุดี บทที่ 91 แล้วอ่านตามฉัน ขอให้พระเจ้าช่วยขับไล่ความชั่วร้ายและปกป้องเรา มันคงช่วยลดพลังของปีศาจในตัวแอนนาได้บ้าง อย่างน้อยก็ช่วยยืดเวลาจนกว่าเจ้าหน้าที่จากสถาบันมาถึง”

เมื่อหลัวตี้เปิดไปยังบทที่ต้องการได้แล้ว เกาโหยวเสวียนก็ยกไม้กางเขนมาขึ้นหันไปทางแอนนา ทั้งสองเริ่มสวดออกเสียงเป็นภาษารัสเซียพร้อมกัน

“ผู้ใดสถิตอยู่ในที่ลับของพระผู้สูงสุด ผู้นั้นจะสถิตอยู่ภายใต้ร่มเงาของพระผู้ทรงฤทธานุภาพ...”

แต่เสียงสวดนั้นกลับทำให้แอนนาหัวเราะออกมาดังลั่น เถ้าถ่านที่ลอยอยู่ในห้องไม่ได้เบาบางลงเลย อุณหภูมิโดยรอบยังคงสูงขึ้นเรื่อย ๆ

“ฮ่าฮ่าฮ่า~ เด็กที่รักการอ่านนี่น่าเอ็นดูจริง ๆ พวกแกไม่ใช่ผู้ศรัทธา ไม่เคยแม้แต่จะเข้าโบสถ์ หรือรู้จักนักบวชด้วยซ้ำ ไม่เชื่อในพระเจ้าแต่กลับอยากอาศัยพลังจากผู้ชาย 'ข้างบน' นั่น น่าขันเสียจริง ตอนนี้พวกแกทำอะไรไม่ได้หรอก รีบหนีไปเหมือนเหวินเหวินเถอะ บางทีอาจจะรอดก็ได้นะ แต่ฉันดูแล้ว พวกแกคงไม่ใจดำถึงขั้นจะทิ้งเด็กสาวผู้น่าสงสารคนนี้ไว้คนเดียวใช่ไหมล่ะ?”

ถ้อยคำชั่วร้ายที่ปรศาจพ่นออกจากปากแอนนาไม่ได้ทำให้สองคนนั้นหยุดสวด เพราะนี่คือวิธีเดียวในการไล่ปีศาจที่พวกเขามี แม้มันจะไม่ก่อให้เกิดผลใดกับแอนนาโดยตรง แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ค่อย ๆ จางหาย กลายเป็นความขยะแขยงและเกลียดชังแทน

“พอได้แล้ว!”

เสียงคำรามดังออกมาจากปลายลิ้นของแอนนา ทำให้กระจกแต่งตัวในห้องนอนแตกกระจาย

“ฟังอะไรน่าขยะแขยงแบบนี้นาน ๆ แล้วฉันอยากจะอ้วก! ถ้าแกยังทำแบบนี้ พอ ‘หลอมรวมสมบูรณ์’ เมื่อไหร่ ฉันจะไม่ฆ่าพวกแกในทันที แต่จะค่อย ๆ ฉีกพวกแกออกเป็นชิ้น ๆ …”

ขณะเดียวกัน ดวงตาข้างหนึ่งของแอนนาเริ่มเปลี่ยนไป รูม่านตาหดเล็กลงเหลือเพียงขนาดเท่าเม็ดทราย ตาขาวกินพื้นที่ไปเกือบหมด และใต้ลิ้นของเธอก็มีลิ้นเล็ก ๆ อีกเส้นหนึ่งงอกขึ้นมา

การเปลี่ยนแปลงนี้ดูเหมือนจะเป็นสัญญาณว่า’การเข้าสิง’ได้ผ่านไปอีกขั้น และอิทธิพลของปีศาจที่มีต่อโลกจริงกำลังทวีความรุนแรงขึ้น

ขณะนั้นเอง หลัวตี้ที่กำลังสวดก็หยุดชะงัก เพราะระหว่างบรรทัดของพระคัมภีร์นั้นมีลิ้นเส้นหนึ่งค่อย ๆ โผล่ออกมา แล้วเลียเบา ๆ ที่นิ้วของเขาที่ถือหนังสืออยู่

สัมผัสที่ไม่ได้เป็นไปตามที่เขาคิดไว้ มันเป็นสัมผัสที่แปลกประหลาด ราวกับลิ้นนั้นมีแขนทารกเล็ก ๆ จำนวนมากยื่นออกมาจากพื้นผิว มันดูดเกาะ ดึงลากนิ้วหลัวตี้ไว้ พยายามดึงเขาลงไปสู่ห้วงนรก

พระคัมภีร์หลุดจากมือเขาทันที

คัมภีร์ไบเบิลตกลงไปบนพื้นดินที่กลายเป็นเถ้าถ่านและถูกเผาไหม้จนหมด

หลัวตี้มองไปที่คัมภีร์ที่ถูกเผา เขาเห็นว่าอาการที่แอนนาถูกสิงนั้นไม่ได้รับผลกระทบใด กลับยิ่งแย่ลงด้วยซ้ำ แผนการพิเศษผุดขึ้นมาในหัวของเขาทันที

เขาหันไปทางเกาโหยวเสวียนและใช้สายตาส่งสัญญาณให้เขาหยุดสวดมนต์

เมื่อการสวดหยุดลง ทุกอย่างก็เงียบสงบ

แอนนาหยุดยิ้ม ลิ้นของเธอเลียขึ้นลงในปากอย่างต่อเนื่องเหมือนกำลังปรบมืออย่างสนุกสนาน “อ้า~ ในที่สุดพวกแกก็เงียบกันซะที การเข้าสิงโดยสมบูรณ์ยังต้องใช้เวลาอีกหน่อย เอาล่ะ ฉันขอดูหน่อยสิ ว่าแก่นแท้ของพวกแกเป็นยังไงกันแน่ เริ่มจากแก... เจ้าเด็กที่ชอบนั่งอ่านหนังสือและเรียนรู้วิธีฝังเข็ม”

นัยน์ตาคมกริบจ้องมองไปที่เกาโหยวเสวียนราวกับสามารถมองทะลุจิตวิญญาณของเขาและเข้าใจความคิดเขาได้

“โอ้…ลูกหลานแห่งสวรรค์ เกิดมาบนจุดสูงสุดของโลก ได้รับการยกย่องตั้งแต่ลืมตาดูโลก ทั้งร่างกาย ทั้งสติปัญญา ล้วนเหนือกว่าผู้อื่น แกเคยเกือบได้เข้าไปในโรงเรียนมัธยมชั้นนำ ภายใต้การดูแลของบริษัทโดยตรง แต่โชคร้ายก่อนเปิดเทอมกลับเกิดอุบัติเหตุ มือซ้ายของแกพังยับ ส่งผลให้สอบตกอย่างรุนแรง สุดท้าย…ก็ต้องลงเอยในโรงเรียนธรรมดา แล้วก็ค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ความรู้สึกไร้ค่า

แขนของแกก็แย่ลงเรื่อย ๆ จนต้องกัดฟันจ่ายราคามหาศาลเพื่อได้แขนเทียมมา แต่เพิ่งจะได้ใช้ไม่นาน…ก็ต้องมาเจอกับฉัน ตอนนี้…รู้สึกยังไงบ้างล่ะ? จากที่คิดว่ากำลังจะพ้นจากขุมนรก จากที่กำลังจะพิสูจน์ตัวเองในการสอบเลื่อนชั้นปีหน้า ผ่านความสำเร็จของการฝึกงานครั้งนี้ แต่กลับต้องมาตายที่นี่ พรสวรรค์ที่แกภาคภูมิใจนักหนา…กำลังจะถูกฉันฝังลงดิน เริ่มรู้สึกหมดหวังแล้วใช่ไหม? อา…รสชาติของความสิ้นหวังนี่มันช่างหอมหวานเหลือเกิน ฉันแทบจะรอไม่ไหวที่จะสอดลิ้นเข้าไปในปากแก…แล้วชิมมันอย่างช้า ๆ อยากรู้จริง ว่ารสชาติของความสิ้นหวังของแก…จะอร่อยสักแค่ไหนกัน”

ปีศาจเอ่ยเล่าชีวิตของเขาออกมาทีละบรรทัด แต่ใบหน้าของเกาโหยวเสวียนกลับไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เพียงใช้ปลายนิ้วแตะขอบแว่นเบา ๆ

เพราะเขาเคยลิ้มรสความตายมาแล้ว…เคยตกสู่ก้นเหวแห่งความสิ้นหลัง แต่ก็ปล่อยวางมันได้ตั้งแต่เมื่อปีก่อน ตอนนี้ สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงสถานการณ์ตรงหน้า และการคิดหาหนทางรอดเท่านั้น

ในใจเขายังอดสงสัยไม่ได้ ทำไมเวลาผ่านมานานขนาดนี้แล้ว แต่คนจากสถาบันยังไม่มาสักที สายตาเขาเหลือบมองไปทางประตูเป็นระยะ รอคอยการมาถึงของใครสักคน

“บางที…พวกนั้นอาจจะไม่มาแล้วก็ได้”

คำพูดของหลัวตี้ดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้เกาโหยวเสวียนชะงัก

“การรอความช่วยเหลือ”  นี่คือแผนเอาตัวรอดทั้งหมดของเขา ถ้าความหวังนี้ถูกพังทลายลง…ความคิดของเขาก็จะติดอยู่ในทางตันทันที

ทว่าเมื่อคิดให้ลึกลงไป คำพูดของหลัวตี้ก็มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย การที่สถาบันพลาดผิดอย่างร้ายแรงแบบนี้ คงมีปัญหาภายใน แม้แต่เจ้าหน้าที่ก็อาจจะกำลังตกอยู่ในอันตรายเหมือนกัน ทำให้พวกเขาไม่สามารถมาจัดการสถานการ์นี้ได้ อย่างน้อย ก็ต้องรอจนกว่าสถานการณ์ภายในสถาบันจะสงบลงก่อน

ดวงตาของเกาโหยวเสวียนเริ่มพร่าเลือน เขาไม่รู้แล้วว่าควรจะทำอะไรต่อไป

แอนนาที่นอนอยู่บนเตียงยังคงกล่าวถ้อยคำชวนขนลุกต่อไป

“พวกเธอพูดถูก… คนจากสถาบันวิจัยคงจะไม่มาช่วยแล้วล่ะ การที่ฉันมาปรากฏตัวได้… มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดทางเทคนิคหรอก”

เธอหยุดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแฝงรอยยิ้ม

“เอาล่ะ… คราวนี้มาดูเจ้าเด็กผู้ชายที่ไม่ค่อยชอบพูด แต่ดันชอบสวมบทฮีโร่กันดีกว่า”

ศีรษะของแอนนาหมุนอย่างเชื่องช้าเหมือนกลไกของเครื่องจักร สายตาของเธอค่อย ๆ เลื่อนมาหยุดอยู่ที่หลัวตี้ทันทีที่ดวงตาอันผิดธรรมชาตินั้น หยุดจ้องที่เขา สีหน้าของแอนนาที่ถูกสิงก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

จากความว่างเปล่า กลายเป็นความสงสัย กลายเป็นความสนใจ สุดท้ายก็กลายเป็นความตื่นเต้น

“…เป็นมนุษย์ที่น่าสนใจจริง ๆ!”