บทที่ 17ความพึงพอใจ

“หลัว…ตี้?”

ทั้งที่ควรจะนอนพักรักษาตัว แต่หลัวตี้กลับปรากฏอยู่ตัวที่นี่ แผลทะลุที่แขนยังอยู่เหมือนเดิม เพียงแค่ผ่านการฆ่าเชื้อด้วยแอลกอฮอล์อย่างลวกๆ เท่านั้น

เขาเดินมาถึงข้างหัวของเจียงซือที่ยังคงดิ้นรนอยู่โดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

มือซ้ายกระชากผมเหนียวเหนอะและเหม็นเน่าของเจียงซือขึ้นมา ดึงหัวของมันให้โผล่พ้นพื้น เผยให้เห็นใบหน้าที่แปรสภาพ ผุพัง และบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยฟันแหลมสีเหลือง

หลัวตี้ทำแบบนี้ ก็แค่เพื่อ ‘จัดมุมให้เหมาะ’  ตอนนี้มุมระหว่างหัวกับลำตัวของมันอยู่ที่ประมาณ 32.5 องศา

ทุกอย่างพร้อมแล้ว

มีดพร้าในมือขวาถูกยกขึ้นสูงภายใต้ความมืด มืดจนแทบมองไม่เห็นใบหน้าของหลัวตี้ ราวกับเขาสวมหน้ากากสีดำอยู่ ใบมีดฟันลงมา เสียงใบมีดแหวกผ่านอากาศดังเสียดหู

เคร๊ง!

กระดูกคอของเจียงซือถูกตัดขาดในดาบเดียว แทงลึกเข้าไปในเนื้อ

แอนนาที่กำลังกดร่างมันไว้เบิกตากว้าง  ถ้าพลังมหาศาลและการฟันที่แม่นยำขนาดนี้ อีกดาบเดียวก็สามารถตัดหัวขาดมันได้แน่

แต่ในจังหวะนั้นเอง พลังหยินเริ่มรวมตัว เข็มเงินที่เสียบอยู่ตรงจุด “เฟิงฝู่” บริเวณท้ายทอย ถูกพลังมืดผลักให้หลุดออกมาอีกครั้ง ขณะที่เกาโหยวเสวียนกำลังจะเสียบเข็มซ้ำ หลัวตี้กลับส่งสายตาสื่อไปว่า

‘แค่ช่วยกดมันไว้ก็พอ ไม่ต้องเสียบเข็มแล้ว’

ดาบฟันครั้งที่สองตามลงไปทันที ลงตรงรอยเดิมอย่างแม่นยำ

เคร๊ง!

เสียงโลหะกระทบอีกครั้งจากผลของการแข็งตัว แม้มันจะต้านทานได้ แต่ก็ไม่ได้ไร้ผลเสีทีเดียว

แรงตัดคราวนี้ลึกขึ้นกว่าเดิมอีกหนึ่งเซนติเมตร

ดูเหมือนว่าร่างกายของเจียงซือจะเริ่มตื่นตระหนกต่อความตาย มันเริ่มดิ้นพล่าน พลังมืดทะลักออกมาจากตัว

แต่ภายใต้แรงกดจากทั้งสามคน ร่างของมันยังคงถูกตรึงกับพื้น ไม่ว่ามันจะดิ้นพล่านแค่ไหน ใบมีดที่ยกขึ้นสูงก็ยังฟันลงมาได้อย่างแม่นยำ

ฟันครั้งที่สาม…

ฟันครั้งที่สี่…

แต่ละดาบฟันลงซ้ำตามรอยเดิมราวกับถูกคัดลอก

ฟันครั้งที่ห้า!

คราวนี้ไม่มีเสียงโลหะกระทบอีกต่อไป เจียงซือที่ดิ้นพล่านก็นิ่งสนิทลงในทันที ทั้งสามคนที่กดร่างไว้สัมผัสได้ถึงความเงียบฉับพลัน สายตาของพวกเขาค่อยๆค่อยๆมองไล่ไปที่ส่วนบนของเจียงซือ บนลำคอที่ดำคล้ำ…ไม่มีหัวแล้ว

ภายใต้แสงราตรี

หลัวตี้ที่คุกเข่าลงครึ่งหนึ่งยืนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน จันทร์เสี้ยวสีขาวนวลแขวนลอยอยู่เหนือศีรษะของเขา ศีรษะของเจียงซือถูกเขายกขึ้นมา กลายเป็นภาพประกาศชัยชนะ หรือไม่ก็เหมือนกับเป็นการอวดรางวัลแห่งสงคราม ภาพนั้นช่วยปลดปล่อยความเครียดในใจของทุกคนจนหมดสิ้น

มันจบแล้ว!

หัวหน้า ลุกขึ้นโดยไม่สนใจคราบสกปรกบนตัว เธอใช้ฝ่ามือตบหลังเขาเต็มแรง

“หลัวตี้ นายสุดยอดมาก! ถึงแม้ว่าที่โรงเรียนจะมีสอนวิชาต่อสู้บ้าง แต่ก็แค่พื้นฐานเท่านั้นเอง นายเคยเรียนวิชาดาบแบบจริงจังมาหรือเปล่า?”

หลัวตี้ที่ยังคงถือหัวเจียงซือไว้ในมือ กำลังดื่มด่ำกับฉากจบที่เหมือนในภาพยนตร์ กลับถูกดึงกลับสู่ความจริงด้วยคำพูดของเธอ

“ไม่เคยเรียนหรอก แค่ชอบทำอาหาร หั่นผักทำครัวเป็นประจำเท่านั้นเอง ทุกคนสามารถกดร่างมันไว้ได้แล้ว ถ้าฉันยังฟันไม่ขาดอีก ก็คงไม่มีคุณสมบัติพอที่จะร่วมฝึกครั้งนี้แล้วล่ะ”

หัวหน้าห้องเบนความสนใจไปอีกครั้ง

“ทำอาหารเหรอ ได้ยินนายพูดหลายรอบแล้วนะ ครั้งหน้าต้องลองชิมฝีมือนายดูบ้างแล้ว แต่ว่านะ รีบวางไอ้ของในมือนั่นซะที! ขยะแขยงจะตาย”

หลัวตี้เพิ่งรู้ตัวว่าเขายังคงถือหัวของเจียงซืออยู่ แต่เขาไม่ได้โยนมันทิ้งในทันที กลับวางลงอย่างระมัดระวัง แล้วชักมีดพร้าออกมา ฟันหัวนั้นออกเป็นสี่ส่วน เพื่อป้องกันไม่ให้มันฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีก

เปรี้ยง!

สายฟ้าผ่าวาบเฉียดผ่านระหว่างกลุ่มเมฆ ฝนห่าใหญ่ตกลงมาอีกครั้งเช่นเดียวกับตอนกลางวัน ราวกับว่าศูนย์วิจัยสามารถควบคุมสภาพอากาศในเขตภูเขาได้อย่างแม่นยำ เพื่อชะล้างคราบสกปรกบนร่างของทุกคน

ในเวลาเดียวกัน เสียงประกาศจากลำโพงที่มาจากป่าบนภูเขาก็ดังขึ้นว่า

“เหตุการณ์ผิดปกติจำลองได้รับการกำจัดแล้ว การฝึกภาคสนามในครั้งนี้สิ้นสุดลงก่อนกำหนด ผู้เข้าร่วมทุกท่านกรุณาเตรียมของใช้ส่วนตัวให้เรียบร้อย และลงจากเขาโดยเร็ว รถของเราจะรับท่านไปยังศูนย์วิจัยใกล้เคียงเพื่อพักผ่อนชั่วคราว จากนั้นจะทำการสรุปการฝึกในครั้งนี้อย่างเป็นทางการ”

เมื่อได้ยินเสียงประกาศ หินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจของทุกคนก็เหมือนได้ถูกยกออก ทุกคนปล่อยตัวปล่อยใจให้ฝนชะล้างได้เต็มที่

"ว้าว! ไม่คิดเลยว่าจะได้จบก่อนเวลา แบบนี้ก็จะได้วันหยุดเพิ่มอีกหนึ่งวันเลยนะ เอาล่ะ! ไปเอากระเป๋าที่ห้องนอน แล้วรีบไปรับคำชมเชยจากศูนย์วิจัยกันเถอะ! กลับถึงที่นั่นเมื่อไหร่ ฉันจะเลี้ยงพวกเธอทุกคนให้เต็มที่เลย!”

ด้วยเสียงเรียกของหัวหน้าห้อง ทุกคนจึงยืดตัวตรงทั้งที่ยังดูเหนื่อยล้า แล้วเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ มุ่งหน้าสู่ห้องนอนหลักเพื่อเก็บของ

หลัวตี้ยกมือขวากุมบาดแผลไว้ แม้ว่าจะผ่านการฆ่าเชื้อด้วยแอลกอฮอล์ไปแล้ว แต่ภายในแผลก็ยังคงมีสารสีดำตกค้าง หากไม่รีบรักษา อาจติดเชื้อรุนแรงได้ ทว่าเขายังคงจมอยู่ในห้วงอารมณ์ของช่วงเวลาแห่งการสังหารก่อนหน้า จนแทบไม่รู้สึกเจ็บปวด

ระหว่างเดินกลับห้องนอน เกาโหยวเสวียนก็จ้องมองไปยังแขนของตนเอง หรือจะให้ถูกก็คือแขนกลของเขา หนังสังเคราะห์ที่หลุดลอกออกไปจำเป็นต้องได้รับการซ่อมแซมเมื่อกลับไป โชคดีที่วัสดุโลหะผสมข้างในไม่ได้รับความเสียหาย

เมื่อกลับถึงห้องนอน หัวหน้าห้องที่ดูเหมือนจะกำลังเก็บกระเป๋า ก็กลับหยิบชุดปฐมพยาบาลที่เตรียมไว้ออกมา แล้วออกแรงฉุดคว้ามือหลัวตี้มาด้วย

“อึ้ย! รูแผลนี่ทะลุจนแทบถึงกระดูกแล้วนะ คิดไม่ถึงว่านายยังจะขยับแขนไหว ฝนเมื่อกี้ก็ซึมเข้าไปเยอะ ต้องรีบล้างแผลฆ่าเชื้อด่วนเลย”

หัวหน้าห้องเทโพวิโดนไอโอดีนทั้งขวดราดลงไป ก่อนจะหยิบผ้าก๊อซม้วนใหญ่มาพันแผลให้ การกระทำทั้งหมดเป็นขั้นตอนพื้นฐานจากวิชาเวชปฏิบัติในโรงเรียน เพียงแต่ฝีมือของเธอนั้นคล่องแคล่วเป็นพิเศษ และพยายามเบามืออย่างที่สุด

หลัวตี้อดไม่ได้ที่จะก้มลงมองเธอที่กำลังพันแผลให้ตนเอง สายตาของเขาไม่หลบเลี่ยงเหมือนอย่างเคย แต่กลับจ้องมองเธออย่างตั้งใจเป็นเวลานาน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ตั้งใจมองใครสักหนึ่ง

ผมหางม้าสูงที่เปียกชื้นและยุ่งเหยิงของหัวหน้าห้อง เสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนคราบซอมบี้ กลับทำให้เธอดูสวยงามกว่าภาพลักษณ์ในความทรงจำเสียอีก ระหว่างตัดผ้าก๊อซ เธอก็พูดขึ้นว่า

“โชคดีที่ในทีมเรามีคนที่ชอบดื่ม ไม่งั้นถ้าไม่ได้ล้างแผลด้วยแอลกอฮอล์ก่อนหน้านี้ มือข้างนี้ของนายอาจจะถูกตัดทิ้ง แล้วต้องติดแขนกลแบบเจ้าเกาเลยนะ”

เกาโหยวเสวียนที่กำลังเก็บของเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง ดูเหมือนจะไวต่อบทสนทนานี้ เขาหันขวับมาราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในจังหวะนั้นเอง แววตาของเขาก็แข็งค้างเหมือนถูกแช่แข็ง สมองของเขาส่งสัญญาณเตือนอย่างรุนแรงไปยังลำคอ

“หลบไป!!”

ชั่บ! 

เสียงขวานฟันลงมา เสียงกระดูกหักและเนื้อฉีกกระจายสะเทือนไปทั่วห้อง

หัวหน้าห้องที่ได้ยินเสียงตะโกน รีบเบี่ยงตัวเล็กน้อย เธอรู้สึกถึงความเย็นวาบบนไหล่ขวา ก่อนจะกลายเป็นความเจ็บแสบรุนแรง

เมื่อหันไปมอง ขวานของแอนนาได้ฝังลึกลงในไหล่ของเธอ ลึกจนเกือบจะถึงบริเวณหน้าอกแล้ว

หลัวตี้ที่เพิ่งพันแผลเสร็จ รีบใช้แขนข้างนึงยันตัวไว้แล้วเตะเข้าที่ท้องของผู้โจมตีอย่างแรง จนร่างนั้นกระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องนอนใหญ่

ขวานถูกทิ้งคาอยู่บนไหล่ของหัวหน้าห้อง

ทุกคนยืนตะลึง

เพราะผู้ที่เป็นคนฟัน ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือแอนนา คนที่สนิทกับหัวหน้าห้องที่สุดในกลุ่ม

ไม่มีใครเข้าใจได้ว่าแอนนาเปลี่ยนไปตอนไหน หรือทำไมถึงเป็นแบบนี้

แอนนาที่กระเด็นไปชนกำแพงห้องนอนใหญ่ กำลังจ้องมองไปยังบาดแผลบนไหล่ของหัวหน้าห้อง พร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ไม่ได้เป็นของเธอ ริมฝีปากที่อ้ากว้างเผยให้เห็นลิ้นที่บิดม้วนอยู่ภายใน ทุกคนมองเห็นได้อย่างชัดเจน ลิ้นนั้นกำลังยกขึ้นแตะเพดานปาก แล้วฟาดลงอย่างแรง

ป๊อก!

เสียงดีดลิ้นชวนคลื่นเหียนดังก้องไปทั่วห้องนอนใหญ่