บทที่ 79 รองผู้นำสถาบัน

เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว เกือบหนึ่งเดือนเต็มได้ผ่านพ้นไป

ณ ใจกลางของ สถาบันไวท์โรส บนลานหินกลมขนาดมหึมา มีผู้คนราวสิบกว่าคนในวัยต่าง ๆ ยืนอยู่เรียงราย

โดยปกติแล้ว สมาชิกทั่วไปไม่มีสิทธิ์เข้ามาในสถานที่แห่งนี้ แต่วันนี้ต่างออกไป เพราะวันนี้คือวันที่แดนลึกลับของสถาบันจะถูกเปิดออก

ในกลุ่มผู้คนสิบกว่าคนนั้น มีบางคนแอบเหลือบมอง เฉินมู่ อยู่เป็นระยะ ในแววตาเต็มไปด้วยความแปลกใจ

ใบหน้าของเฉินมู่นั้นแปลกตาเกินไป พวกเขามั่นใจว่าในสถาบันไม่เคยเจอคนผู้นี้มาก่อน แต่คนแปลกหน้านี่ กลับมีสิทธิ์เข้าร่วม “การเดินทางสู่แดนลึกลับ” ได้ด้วย

คงต้องบอกว่า... เบื้องหลังของเขาต้องไม่ธรรมดาแน่

เฉินมู่ยืนอยู่บนลานหินด้วยสีหน้าสงบ

เขารู้ดีว่าคนพวกนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เรื่องพวกนั้นไม่เกี่ยวกับเขาเลย ตราบใดที่คนพวกนั้นไม่มายั่วโมโหเขา เมื่อเข้าสู่แดนลึกลับก็จะไม่มีทางได้เกี่ยวข้องกันแน่นอน

“ท่านรองผู้นำสถาบัน!”

เมื่อร่างของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นบนลานหินอย่างกะทันหัน

ผู้คนทั้งหมดรีบก้มหัวคำนับทันที

เฉินมู่ก็ก้มหัวตามไปด้วยโดยไม่แสดงพิรุธ  การปรากฏตัวของครั้งนี้ ของรองผู้นำสถาบัน ช่างประหลาดนัก ราวกับเขา “วาร์ป” มาที่นี่ในพริบตาเดียว

เฉินมู่มั่นใจว่าเมื่อครู่ รองผู้นำสถาบันยังไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำ แต่กลับมาปรากฏขึ้นต่อหน้าอย่างไร้ร่องรอย

นี่... คือพ่อมดที่แท้จริง? วิธีการของพวกเขา ช่างน่าเหลือเชือจริง ๆ

“ทุกคนคงเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางเขาสู่แดนลึกลับครั้งนี้กันแล้ว ดังนั้นข้าจะไม่พูดอะไรอีก”

เสียงของรองผู้นำสถาบันนั้นฟังดูชราภาพนัก แต่เมื่อเฉินมู่เงยหน้าขึ้น เขากลับพบว่าใบหน้าของอีกฝ่าย ยังคงดูหนุ่มแน่นอย่างน่าประหลาด

“หนุ่มขนาดนี้เชียว?” เฉินมู่พึมพำกับตัวเอง

ใช่แล้ว ใบหน้านั้นอ่อนเยาว์จริง ๆ ถ้ามองจากภายนอก ใคร ๆ ก็อาจคิดว่าเขาอายุไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำ

แต่พลังที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น กลับเก่าแก่และน่าสะพรึงนกลัว

ความขัดแย้งนี้... เป็นความจริงที่จับต้องได้ อาจเป็นวิธีคงความเยาว์วัย หรืออาจเป็นการเปลี่ยนรูปลักษณ์ให้หนุ่มขึ้นด้วยเวทมนตร์

สำหรับ พ่อมด แล้ว เรื่องแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย

เฉินมู่รู้สึกได้ว่าดวงตาของรองผู้นำสถาบันเหมือนจะหยุดอยู่ที่ตัวเขาชั่วขณะ แต่เมื่อเงยหน้ามองกลับไป เขากลับพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้มองมาทางเขาเลย

เฉินมู่จึงสลัดความคิดนั้นทิ้งไป ไม่เก็บมาคิดต่อ

ปัง!

ทันใดนั้น คทาเวทมนตร์หนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของรองผู้นำสถาบัน เขายกคทาขึ้น แล้วตวัดลงฟาดกับพื้นหินอย่างแรง

เสียงดังสนั่นกึกก้อง และในพริบตานั้น ประตูวงกลมโปร่งแสง ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือแท่นหิน

เฉินมู่ถึงกับรู้สึกสั่นสะเทือนในใจ

เขาจำได้ทันที การที่คทาปรากฏขึ้นในมืออีกฝ่ายอย่างฉับพลันนั้น มันคือ “ผลของวัตถุเวทมนตร์มิติ” อย่างไม่ต้องสงสัย!

“เข้าไปเถอะเด็ก ๆ”

เสียงของรองผู้นำสถาบันดังขึ้นเบา ๆ

ฝูงชนมองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนจะทยอยก้าวเข้าสู่แดนลึกลับทีละคน แน่นอนว่าเฉินมู่เองก็รวมอยู่ในนั้นด้วย

เมื่อร่างของเฉินมู่ ผู้ที่เดินเข้าประตูเป็นคนสุดท้ายหายลับไป แววตาของรองผู้นำสถาบัน “นีออส” ก็ฉายแววขี้เล่นออกมา

“ดวงตาวิญญาณ… เป็นเด็กหนุ่มที่น่าสนใจดี”

ถ้าเฉินมู่ได้ยินคำพึมพำของ “นีออส” สีหน้าของเขาคงต้องเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน

เพราะเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า พ่อมดคนหนึ่งจะสามารถ มองทะลุทะเลแห่งจิตของตนได้เพียงแค่ปรายตามองครั้งเดียว

แน่นอน หากเฉินมู่เป็นพ่อมดเต็มตัว และใช้ดวงตาแห่งจิตมองย้อนกลับไปยังนีออสบ้าง ใบหน้าของเขาก็คงจะเปลี่ยนไปไม่ต่างกัน

เพราะท่ามกลางโครงสร้างเวทมนตร์นับไม่ถ้วนในทะเลแห่งจิตของนีออส กลับมี โครงสร้างเวทมนตร์รูปร่างคล้ายดวงตา ซ่อนอยู่ตรงกลาง

และแน่นอน เฉินมู่คุ้นเคยกับมันดี นั่นคือโครงสร้างขอ ดวงตาแห่งจิต นั่นเอง!

เพียงแต่โครงสร้างในทะเลแห่งจิตของนีออสนั้นซับซ้อนกว่าเขาไม่รู้กี่เท่า

….

สีเทาและสีขาว

สองสีนั้นประกอบกันเป็นโลกของ ดินแดนกุหลาบขาว

เมื่อเฉินมู่มาถึง เขารู้สึกเหมือนตัวเองหลุดเข้ามาในโลกสองมิติ เพราะในที่แห่งนี้ไม่มีสีอื่นใดอยู่เลย

ไม่มีแสงแดด ไม่มีสายลม มีเพียงความเงียบงันที่ตายสนิท ไร้สัญญาณของสิ่งมีชีวิต

ความเงียบสงัดราวความตาย คือ “ธีมหลัก” ของดินแดนแห่งนี้

เฉินมู่หรี่ตาลงเล็กน้อย หลังจากคุ้นชินกับโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยสีสัน การถูกโยนเข้ามาในสถานที่เช่นนี้ ต้องใช้เวลาปรับตัวอยู่พักหนึ่ง

เขาลองขยับร่างกายเล็กน้อย พบว่าไม่มีอาการผิดปกติใด ๆ ร่างกายของเขายังรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกภายนอกทุกประการ

เฉินมู่กวาดตามองโดยรอบ ก่อนพบว่าบริเวณนี้มีเพียงเขาเพียงคนเดียว

เมื่อเขายกเท้าออกเดิน ก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ต่างจากความเป็นจริง

ตอนแรกที่ยืนนิ่ง ๆ เฉินมู่ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใด แต่พอเริ่มก้าวเดินจริง ๆ เขากลับพบว่า การเดินในแดนลึกลับแห่งนี้ รู้สึกหนักกว่าปกติเล็กน้อย

อิทธิพลนั้นน้อยมากจนแทบไม่รู้สึก หากไม่ตั้งใจสังเกตจริง ๆ

แรงโน้มถ่วงงั้นเหรอ...?

เฉินมู่ขมวดคิ้วครุ่นคิด

เขาเองก็ไม่แน่ใจว่านี่เกิดจากแรงโน้มถ่วงหรือไม่ เพราะทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์จากโลกก่อน... ไม่สามารถใช้กับโลกแห่งนี้ได้ทั้งหมด

เขาหยุดเดิน แล้วย่อตัวลงคว้าทรายสีขาวขึ้นมากำไว้ในมือ

เม็ดทรายละเอียดสีขาวไหลผ่านนิ้วมือของเฉินมู่เป็นเส้นตรง

นั่นหมายความว่า ไม่ใช่แค่เขาที่ไม่รู้สึกถึงลม

แต่ที่นี่ ไม่มีลมอยู่เลยจริง ๆ

สถานที่แห่งนี้… ราวกับ “พื้นที่แช่แข็ง”

ไร้ดวงอาทิตย์

ไร้สายลม

แม้แต่ท้องฟ้าก็ดำทึบราวกับถูกปกคลุมด้วยหมึก และนั่นนำมาซึ่งผลลัพธ์หนึ่ง

คุณจะไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน

ในระยะสั้นอาจไม่เป็นปัญหา

แต่หากอยู่ที่นี่นานเข้า การคำนวณเวลาจะกลายเป็นเรื่องยากลำบากอย่างยิ่ง

เว้นเสียแต่ว่าคุณจะนับเวลาในใจตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามา โดยไม่หยุดเลยแม้แต่วินาทีเดียว

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีความคลาดเคลื่อนได้อยู่ดี

อย่างไรก็ตาม เฉินมู่ไม่ได้วิตกกับเรื่องนี้ เขายังพอคาดคะเนเวลาได้อย่างคร่าว ๆ

อย่างน้อย เฉินมู่มั่นใจว่า ความคลาดเคลื่อนระหว่างเวลาที่เขาประเมิน กับเวลาจริงที่ผ่านไป

จะไม่เกินสองชั่วโมงแน่นอน

เมื่อทรายสีขาวไหลหมดจากมือ เขาก็ลุกขึ้นยืน แล้วเริ่มมุ่งหน้าไปยังใจกลางของดินแดนกุหลาบขาว

….

ภายในดินแดนกุหลาบขาว วิธีเดียวที่จะระบุทิศทางได้ คือการมองท้องฟ้า

เพราะท้องฟ้าที่นี่ถูกตรึงไว้ ไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้กาลเวลาจะผ่านไปหลายร้อยปี ทำให้มีผู้คนศึกษามันจนกระจ่างแล้ว

เฉินมู่เองก็ได้ท่องจำเอาไว้ก่อนมา ดังนั้นการหาทิศทางจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา

จุดที่เขาต้องการไปอยู่ที่บริเวณใจกลางของดินแดน

เวลาไหลผ่านไปเรื่อย ๆ แต่เฉินมู่ไม่ได้หยุดพักเลย

บางทีอาจผ่านไปแล้วสองชั่วโมง... หรืออาจจะสาม จนกระทั่งเฉินมู่หยุดลง เงยหน้ามองท้องฟ้าที่หยุดนิ่งอยู่เหนือศีรษะ แล้วเทียบมันกับแผนที่ในความทรงจำ

“ตรงนี้...”

เมื่อแน่ใจแล้ว เฉินมู่จึงนั่งลงบนพื้นในท่าขัดสมาธิ