บทที่ 78 การศึกษาวัตถุเวทมนตร์

เฉินมู่กำลังจดบันทึกลงในสมุดเล่มเล็ก

การทดลองซ้อนทับสัญลักษณ์เวทมนตร์ ครั้งที่ 42 ซ้อนทับสัญลักษณ์เวทมนตร์ได้สำเร็จสามสัญลักษณ์ หินเรืองแสงไม่มีปฏิกิริยาผิดปกติ ผลของการซ้อนทับยังไม่ทราบแน่ชัด

เมื่อเห็นว่าเฉินมู่หยุดเขียน มอร์ตันก็ไม่ได้ซ้อนทับสัญลักษณ์เวทมนตร์ใหม่ลงบหินเรืองแสงนั้นต่อ แต่เลือกวางมันไว้ข้าง ๆ แทน

หินเรืองแสงดิบสามารถรับการซ้อนทับของสัญลักษณ์เวทมนตร์ได้มากที่สุดเพียงสามสัญลักษณ์เท่านั้น หากมากกว่านี้จะต้องใช้แผ่นโลหะเวทมนตร์ที่ทำจากหินเรืองแสงสำเร็จรูป

เหตุผลที่ไม่ใช้แผ่นโลหะเวทมนตร์โดยตรงนั้นก็ง่ายมาก แผ่นโลหะเวทมนตร์มีราคาสูงกว่าหินเรืองแสงหลายเท่า

หลังจากวางหินเรืองแสงไว้ มอร์ตันก็หยิบแผ่นโลหะเวทมนตร์ขึ้นมา แล้วทำตามขั้นตอนเดิมเพื่อซ้อนทับสัญลักษณ์เวทมนตร์สามชุด

เมื่อซ้อนทับเสร็จ มอร์ตันกระตุ้นพลังจิตของตนเอง แผ่นโลหะเวทมนตร์ส่องแสงขึ้น เปลี่ยนสภาพเป็นลูกไฟลูกใหญ่ที่พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะระเบิดในระยะไกล

โชคดีที่ลูกไฟถูกส่งไปยังเขตทดสอบของห้องทดลอง จึงไม่ได้สร้างความเสียหายหรือความวุ่นวายใด ๆ

“จดบันทึกไว้ด้วย!”

“รับทราบครับ”

การทดลองครั้งที่ 42  ซ้อนทับสัญลักษณ์เวทมนตร์สามชุดสำเร็จ ไม่มีปฏิกิริยาผิดปกติ คุณลักษณะคือ ‘ไฟ ความเร็ว การระเบิด’ พลังอยู่ในระดับต่ำกว่าพ่อมดฝึกหัดระดับสาม

หลังจากสิ้นสุดการทดลอง เฉินมู่ก็ส่งสมุดบันทึกในมือให้มอร์ตัน

“ท่านอาจารย์ ช่วยดูด้วยครับ”

มอร์ตันรับสมุดมา เปิดดูอย่างคร่าว ๆ ก่อนจะพยักหน้า

“ท่านอาจารย์ ปกติแล้ว ถ้าอยากได้พลังระดับนี้ อย่างน้อยต้องจารึกสัญลักษณ์เวทมนตร์เก้าชุดลงบนแผ่นโลหะเวทมนตร์ใช่ไหมครับ?”

เฉินมู่เอ่ยถามด้วยความสงสัย ขณะมองมอร์ตันที่กำลังอ่านบันทึก

มอร์ตันพยักหน้า “อืม พลังของแผ่นโลหะเวทมนตร์ที่อยู่ในสภาวะซ้อนทับนั้น จะมากกว่าแผ่นที่จารึกแบบปกติหลายเท่า ทั้งคุณสมบัติที่หลากหลายกว่า และระยะเวลาการกระตุ้นที่สั้นลง”

จากนั้นเขาก็ส่ายหัวเบา ๆ “แต่ความยากในการจารึกก็สูงขึ้นตาม รายละเอียดเพียงเล็กน้อย ผิดพลาดไม่ได้เลย แม้จะมีเวทมนตร์เสริมช่วยหลายอย่าง อัตราความสำเร็จก็ยังไม่สูงนัก”

“แน่นอน เมื่อเทียบกับวัตถุเวทมนตร์จริง ๆ แล้ว สิ่งเหล่านี้ยังถือว่าเป็นแค่ของเล่นเด็กเท่านั้น”

“วัตถุเวทมนตร์งั้นเหรอ...”

เฉินมู่ที่อยู่ในสถาบันมาราวหนึ่งปี ตอนนี้ก็ได้เรียนรู้อะไรไปมากมาย

เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่า ใคร ๆ ก็สามารถสร้างวัตถุเวทมนตร์ได้

แต่ตอนนี้... เขารู้แล้วว่าความคิดแบบนั้นมันไร้เดียงสาเพียงใด

เพราะวัตถุเวทมนตร์ทุกชิ้น ต่อให้เป็นระดับต่ำที่สุด ก็มีความยากลำบากอย่างยิ่งในการสร้าง

พ่อมดที่สามารถสร้างวัตถุเวทมนตร์ได้ จะถูกเรียกว่า “นักสร้างวัตถุเวทมนตร์” ซึ่งเป็นอาชีพที่ได้รับการยกย่องอย่างสูงในหมู่พ่อมด

ผู้ที่สามารถปรุงน้ำยาเวทมนตร์ได้ ก็ได้รับความเคารพในระดับใกล้เคียงกัน

ทั้งวัตถุเวทมนตร์และน้ำยาเวทมนตร์ ต่างก็มีความสำคัญอย่างปฏิเสธไม่ได้สำหรับพ่อมดทุกคน

และสำหรับเฉินมู่ที่สามารถได้วัตถุเวทมนตร์ระดับ 1 อย่าง “กุญแจมิติ” มาครอบครองนั้น ก็ถือว่าเป็นโชคดีอย่างเหลือเชื่อจริง ๆ

“เจ้าสนใจการศึกษาวัตถุเวทมนตร์งั้นหรือ?”

เมื่อได้ยินเฉินมู่พึมพำกับตัวเอง มอร์ตันก็พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

เฉินมู่พยักหน้า จะให้บอกว่าไม่สนใจคงเป็นเรื่องโกหก การสร้างวัตถุเวทมนตร์ย่อมเป็นสิ่งที่พ่อมดทุกคนใฝ่ฝันถึงอยู่แล้ว

อย่างน้อยสำหรับเฉินมู่ เขาเองก็สนใจอย่างมากในการหล่อหลอมวัตถุเวทมนตร์

“งั้นเจ้าก็ต้องพยายามอีกมาก ตอนนี้เจ้าห่างไกลจากการสร้างวัตถุเวทมนตร์นัก แม้แต่ขั้นตอนพื้นฐานที่สุดอย่างการจารึกสัญลักษณ์ลึกลับลงบนวัตถุเวทมนตร์ เจ้าก็ยังทำไม่ได้”

เฉินมู่รู้ดีว่ามอร์ตันไม่ได้พูดเพื่อดูถูก แต่เพราะมันคือความจริงทั้งหมด

แม้ตอนนี้จะมีต้นแบบของวัตถุเวทมนตร์วางอยู่ตรงหน้า เขาก็คงไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนก่อนดี

เพราะนอกจากความรู้เพียงผิวเผินแล้ว เขายังไม่เข้าใจเลยว่าการสร้างวัตถุเวทมนตร์นั้นต้องทำอย่างไร

“ท่านอาจารย์… เคยสร้างวัตถุเวทมนตร์สำเร็จไหมครับ?”

“เจ้าถามถูกคนแล้วล่ะ”

เมื่อได้ยินคำนี้ ดวงตาของมอร์ตันก็สว่างวาบขึ้น ก่อนจะเริ่มพูดเจื้อยแจ้วด้วยความตื่นเต้น

“แน่นอน! ผลงานที่ข้าภูมิใจที่สุดก็คือ ‘ไม้เท้าเวทมนตร์แบล็กสโตน’ ที่สร้างเมื่อสี่ปีก่อน ตอนนี้มันอยู่ในมือของพ่อมดตัวจริงแล้ว!”

เฉินมู่พยักหน้ารับด้วยความเห็นด้วยอยู่ข้าง ๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นมอร์ตันในมุมนี้ ปกติมอร์ตันเป็นคนเงียบขรึมสุขุม แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนคนที่ถูกเปิดสวิตช์ พูดไม่หยุดราวกับเครื่องจักรที่เดินหน้าเต็มกำลัง

เฉินมู่เองก็สนใจหัวข้อนี้ไม่น้อย จึงตั้งใจฟังอย่างเต็มที่

“แค่ก แค่ก... เอาล่ะ ตอนนี้ยังพอมีเวลา เจ้าควรไปเตรียมตัวสำหรับ ‘แดนลึกลับ’ ได้แล้ว”

เมื่อเห็นเฉินมู่มองตนอย่างตั้งใจเกินไป มอร์ตันจึงไอเบา ๆ แล้วกลับเข้าสู่ท่าทีสุขุมเยือกเย็นดังเดิม

เขาอดคิดในใจไม่ได้ว่า... เมื่อกี้อาจจะพูดโอ้อวดตัวเองมากไปหน่อยก็ได้

แม้ว่าไม้เท้าเวทมนตร์แบล็กสโตนนั้นจะเป็นผลงานของเขาจริง แต่ในความเป็นจริงยังมีพ่อมดอีกหกคนที่ร่วมสร้างวัตถุเวทมนตร์ชิ้นนั้นด้วย

“ครับ ท่านอาจารย์”

เฉินมู่เอ่ยลา แล้วออกจากห้องทดลองไป

ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนก่อนจะถึงการเดินทางไปยังแดนลึกลับอย่างเป็นทางการ

ระยะเวลาที่จะได้อยู่ในแดนลึกลับจริง ๆ คือสองเดือน

แต่กระแสเวลาภายในแดนลึกลับแตกต่างจากโลกภายนอก ไม่ใช่เร็วกว่า แต่กลับช้ากว่า

สองเดือนในแดนลึกลับ เท่ากับเวลาจริงประมาณสี่เดือนในโลกภายนอก

อย่างไรก็ตาม หากฝึก เทคนิคแห่งสมาธิ อยู่ในแดนลึกลับเป็นเวลาสองเดือน ก็เท่ากับว่าฝึกไปถึงแปดเดือนในความเป็นจริง

เมื่อคำนวณบวกและลบแล้ว ก็ถือว่าความเร็วในการทำสมาธิเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าโดยประมาณ

การเพิ่มขึ้นนี้ ถือเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่สำหรับพ่อมดที่มีพรสวรรค์โดดเด่น แต่สำหรับเฉินมู่ มันยังถือว่าเล็กน้อยนัก

หลังจากการเดินทางสู่แดนลึกลับครั้งนี้ เฉินมู่ก็จะผ่านพ้นช่วงเวลาทดลองของสถาบัน

นั่นหมายความว่า หลังจากกลับมา เขาจะไม่จำเป็นต้องอยู่ในสถาบันตลอดเวลาอีกต่อไป

แน่นอน นอกจากวัตถุสำคัญที่เขาจำเป็นต้องได้มาภายในแดนลึกลับแล้ว ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เฉินมู่ต้องการตรวจสอบด้วยตัวเอง

นั่นคือ จำนวนครั้งของการจำลองชีวิต ที่จะสะสมได้ในช่วงสองเดือนนั้น

หากเป็นไปตามกระแสเวลาภายในแดนลึกลับ ก็น่าจะสะสมได้สองครั้งอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ถ้าเป็นไปตามกระแสเวลาของโลกพ่อมดภายนอก ซึ่งเท่ากับสี่เดือน ก็หมายความว่า จะสะสมได้สี่ครั้ง

นี่คือสิ่งที่ต้องให้ “เฉินมู่ตัวจริง” เป็นผู้พิสูจน์ด้วยตนเอง

เพราะในโลกของระบบจำลองนั้น “เฉินมู่ในระบบ” ไม่สามารถสะสมจำนวนครั้งได้เลย

แทนที่จะกลับไปยังหอพักนักเรียน เฉินมู่เลือกที่จะตรงไปยังห้องสมุดของสถาบันแทน

มอร์ตันไม่ได้บอกเขาอย่างละเอียดเกี่ยวกับแดนลึกลับ ดังนั้นเขาจึงต้องค้นคว้าจากหนังสือที่เกี่ยวข้องด้วยตัวเอง

ที่จริงแล้ว ก่อนหน้านี้เฉินมู่ก็เคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับแดนลึกลับอยู่หลายเล่ม ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ไม่รู้เรื่องทั้งหมด

แดนลึกลับนั้น โดยพื้นฐานแล้วคือเศษเสี้ยวของ พื้นที่มิติ หรือ มิติย่อย ที่ถูกจับเอาไว้ เมื่อโลกบางแห่งแตกสลาย มันจะกลายเป็นเศษเสี้ยวของมิติจำนวนมาก

บางเศษนั้นมีขนาดใหญ่เท่าทวีปพ่อมดเลยทีเดียว

แน่นอนว่า เศษที่เล็กกว่าก็จะก่อเกิดเป็นแดนลึกลับที่มีขนาดเล็กกว่าเช่นกัน

แดนลึกลับที่เฉินมู่จะเดินทางไปในครั้งนี้ คือ แดนลึดลับกุหลาบขาว ซึ่งเป็นแดนลึกลับขนาดเล็ก

เฉินมู่หยิบหนังสือเล่มหนึ่งจากชั้น  ชื่อว่า การเดินทางของพ่อมดในแดนลึกลับคัดมิโอ แล้วหาที่นั่งลงเพื่อเริ่มอ่าน

การอ่านหนังสือให้มากไว้ย่อมมีประโยชน์เสมอ เพราะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเมื่อใด ความรู้ที่อ่านไว้อาจได้ใช้ขึ้นมาทันที

สำหรับพ่อมดแล้ว ขอบเขตพลัง และเวทมนตร์คือสิ่งสำคัญที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

รองลงมานั้น ไม่ใช่วัตถุเวทมนตร์ ไม่ใช่น้ำยาเวทมนตร์ แต่คือ “ความรู้”

แน่นอน… ทั้งหมดนี้ตั้งอยู่บนสมมติฐานว่า พ่อมดมีทั้งสองมีขอบเขตพลังเท่ากัน

พ่อมดระดับหนึ่ง ต่อให้มีความรู้มากเพียงใด

เมื่อเผชิญหน้ากับพ่อมดระดับสอง ก็ไม่ต่างอะไรจากแมลงตัวเล็กที่พยายามจะโค่นต้นไม้ใหญ่เลย