บทที่ 39 การประชุมตระกูล

“เหอะ!”

เฉินมู่ฟันคอชายในชุดดำตรงหน้าอย่างไร้ความลังเล เลือดสดกระเซ็นเปรอะพื้น

“คนที่สิบสอง”

“พวกนักรบเดนตายเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ… วิธีการของสโมสรผู้แสวงหาเสื้อคลุมดำยิ่งดูหยาบลงทุกที”

เฉินมู่เก็บดาบอัศวินเข้าฝัก พลางพึมพำกับตัวเอง

แรกเริ่ม ผู้ที่ลอบเข้ามาใกล้คฤหาสน์ยังเป็นนักรบเดนตายระดับอัศวิน แต่พักหลังแม้แต่อัศวินก็ไม่เห็นเงา เหลือเพียงนักรบเดนตายระดับกึ่งอัศวินเท่านั้น

การที่พวกนักรบเดนตายเหล่านี้สามารถลอบเข้ามาใกล้คฤหาสน์ได้ ย่อมเป็นฝีมือของเอิร์ลอาร์เธอร์แน่ หากไม่มีเขา พวกเบี้ยตายพรรค์นี้ไม่มีทางเข้าใกล้พื้นที่แกนกลางของตระกูลสิงโตทองคำได้เลย

“หรือว่าพวกเขากำลังพยายามทำให้เราชาชินกับการโจมตีของนักรบเดนตายเหล่านี้ แล้วค่อยโจมตีจริงตอนเราประมาท?”

เป็นความเป็นไปได้ที่เฉินมู่คิดออก

แต่เขาก็รู้สึกว่าความเป็นไปได้นั้นมีน้อย เพราะสิ่งที่เขาคิดได้ เอิร์ลอาร์เธอร์ย่อมคิดได้เช่นกัน

กลอุบายเช่นนี้มันเด็กเกินไป ตอนนี้ไม่มีใครในตระกูลจะยอมลดการระวังลงอีกแล้ว

ทันใดนั้น ชายชุดดำคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นด้านหลังเฉินมู่

เฉินมู่ที่รู้ถึงการปรากฏตัวของเขา ไม่ได้มีท่าทีใดตอบสนอง ชายชุดดำนั้นโน้มตัวมากระซิบไม่กี่คำข้างหูของเฉินมู่

“ตอนนี้เหรอ? ได้ เข้าใจแล้ว”

เฉินมู่พยักหน้าเข้าใจ จากนั้นเก็บดาบอัศวินแล้วมุ่งหน้ากลับสู่คฤหาสน์สิงโตทองคำ

เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย การประชุมตระกูลเพิ่งจัดไปเมื่อวานเอง? แต่เพียงผ่านไปหนึ่งวัน เอิร์ลอาร์เธอร์ก็เรียกประชุมตระกูลอีกครั้ง แสดงว่าต้องมีเรื่องสำคัญแน่

เฉินมู่เดินอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ถึงห้องประชุมตระกูล

เมื่อเห็นเฉินมู่เข้ามา เอิร์ลอาร์เธอร์ก็เหลือบมองและพยักหน้าเล็กน้อย

เฉินมู่เองก็สังเกตเห็นทุกคนที่อยู่ในห้องประชุม

‘วิลเลียมกับเอล์มก็มาด้วยเหรอ’

เฉินมู่แปลกใจเล็กน้อย

รวมตัวเขาด้วยแล้วมีทั้งหมดสี่คน การประชุมครั้งสุดท้ายที่มีทั้งสี่พร้อมหน้ากันก็ผ่านไปกว่าสิบวันแล้ว

ในการประชุมเมื่อวาน วิลเลียมไม่ได้มาเพราะต้องดูแลวังใต้ดิน

เมื่อทุกคนอยู่พร้อมกันในครั้งนี้ ย่อมต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน

“ทุกคนมากันครบแล้ว เริ่มประชุมได้”

เฉินมู่เพิ่งนั่งลง เอิร์ลอาร์เธอร์ก็กล่าวเปิดการประชุมด้วยเสียงเรียบ

“เอล์ม เริ่มก่อนสิ”

การประชุมเริ่มต้นขึ้น เอิร์ลอาร์เธอร์หันมองเอล์มแล้วพูด

เอล์มที่มีสีหน้าเคร่งขรึม พยักหน้าเล็กน้อย

จากนั้นเขากล่าวว่า

“พวกพ่อมดฝึกหัดของสโมสรผู้แสวงหาเสื้อคลุมดำเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ตามข่าวลับจากเครือข่ายมืด พบร่องรอยพ่อมดฝึกหัดในเมืองโฟร์ซีซั่นส์ทางตอนใต้ของแดนตะวันออกไกล และเมืองคอนเนย์ทางตอนเหนือ

พวกเขาไม่แม้แต่จะปกปิดร่องรอยเลยด้วยซ้ำ และเป้าหมายของพวกเขาก็คือตระกูลสิงโตทองคำโดยตรง!”

น้ำเสียงของเอล์มหนักแน่น เฉินมู่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกลมฟังอย่างตั้งใจ

ไม่ปิดบังเลยงั้นหรือ? พวกนั้นมั่นใจขนาดนั้นเชียว?

เฉินมู่รู้สึกประหลาดใจ เขาไม่ได้สงสัยคำพูดของเอล์ม เพราะในที่ประชุมตระกูลที่สำคัญเช่นนี้ ข้อมูลที่เอล์มกล่าวออกมาย่อมต้องเป็นความจริงแน่นอน

เฉินมู่ก็รู้จัก “เครือข่ายมืด” ดีเช่นกัน องค์กรข่าวกรองขนาดใหญ่ที่ดำเนินการอยู่ทั่วดินแดนตะวันออกไกล โดยมีเอล์มเป็นผู้รับผิดชอบดูแลอยู่

“พบร่องรอยของพวกมันแค่สองเมือง? รวมทั้งหมดกี่คน?”

หลังเอล์มพูดจบ เอิร์ลอาร์เธอร์ก็ถามต่อทันที

เฉินมู่รู้ว่าบิดาของตนคงทราบเรื่องนี้อยู่แล้ว คำถามของเอิร์ลอาร์เธอร์มีไว้เพื่อให้เขาและวิลเลียมได้รับข้อมูลไปพร้อมกัน

“เมืองโฟร์ซีซั่นส์กับเมืองคอนเนย์ เป็นสองจุดที่ยืนยันแน่นอนว่าพบพ่อมดฝึกหัดของสโมสรผู้แสวงหาเสื้อคลุมดำ รวมทั้งหมดสี่คน”

เอล์มกล่าวชัดถ้อยชัดคำ ขณะเฉินมู่และวิลเลียมนั่งฟังอย่างตั้งใจ

“สี่คน? งั้นเราควรลงมือก่อน บุกสกัดพวกมันโดยตรงเลยไหม?”

วิลเลียมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแฝงเจตนาฆ่าอย่างชัดเจน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เอิร์ลอาร์เธอร์ก็ส่ายหน้า “ไม่ได้ พวกมันตั้งใจเปิดเผยร่องรอย คงเป็นเหยื่อล่อเพื่อดึงเราออกไปข้างนอก เป็นไปได้ว่าจะมีการซุ่มโจมตีอยู่ในความมืด”

พูดจบ เอิร์ลอาร์เธอร์หันมามองเฉินมู่แล้วถามต่อ

“เฉินมู่ มีจุดร่วมอะไรระหว่างสถานที่ที่ยืนยันพบร่องรอยกับสถานที่ต้องสงสัยบ้างหรือไม่?”

“จุดร่วมงั้นหรือ?”

เฉินมู่มองบิดากลับอย่างครุ่นคิด สถานที่ที่เอล์มพูดถึงปรากฏขึ้นในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพยายามเชื่อมโยงทั้งหมดเข้าด้วยกัน

แต่เมื่อพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ไม่พบจุดร่วมพิเศษใด ๆ เลย หากจะมีเหมือนกันอยู่ข้อเดียวก็คงเป็น…

“ทั้งหมดอยู่ไกล… ใช่ไหม?”

เฉินมู่ถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจนัก

เหตุผลของเขาง่ายมาก ทั้งเมืองโฟร์ซีซั่นส์ทางใต้และเมืองคอนเนย์ทางเหนือ ล้วนอยู่สุดขอบแดนตะวันออกไกล ห่างจากพื้นที่แกนกลางของตระกูลสิงโตทองคำออกไปไกลนัก

ส่วนที่ราบอีสตันกับโรงเตี๊ยมแบล็กสโตนก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะพูดตามจริงแล้ว สองแห่งนั้นแทบจะอยู่นอกเขตดินแดนตะวันออกไกลด้วยซ้ำ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทั้งสี่แห่งนั้นอยู่ห่างจากพื้นที่แกนกลางของดินแดนตะวันออกไกลทั้งหมด

เมื่อได้ยินคำตอบของเฉินมู่ แววตาของเอิร์ลอาร์เธอร์ก็ปรากฏร่องรอยของความชื่นชม

“ถูกต้อง ทั้งหมดอยู่ไกล แล้วทำไมพวกมันถึงเลือกเปิดเผยตำแหน่งในเมืองที่อยู่ห่างจากคฤหาสน์สิงโตทองคำขนาดนั้น?”

เอิร์ลอาร์เธอร์ถามเฉินมู่อีกครั้ง

เฉินมู่รู้ดีว่านั่นคือการชี้แนะอย่างตั้งใจของบิดา เขาจึงขบคิดต่อ

พวกสโมสรผู้แสวงหาเสื้อคลุมดำสามารถปิดบังร่องรอยของตนได้แน่นอน แต่กลับเลือกเปิดเผยออกมา แถมยังเปิดเผยในสองเมืองที่อยู่ไกลที่สุดจากคฤหาสน์สิงโตทองคำอีกด้วย

ถ้าจะบอกว่าเป็นเพราะความหยิ่งผยอง มองข้ามตระกูลสิงโตทองคำจนไม่แยแสร่องรอยของตัวเอง เฉินมู่ไม่อาจเชื่อได้เลย

งั้นสาเหตุจะเป็นอะไรได้อีก?

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวเฉินมู่

“หรือว่ามันเป็นกลลวง? พวกพ่อมดฝึกหัดในเมืองโฟร์ซีซั่นส์และเมืองคอนเนย์ตั้งใจเปิดเผยร่องรอยของตนเอง ในขณะเดียวกันก็อาจมีพวกมันอีกกลุ่มที่ปิดบังร่องรอยไว้ และพวกนั้น… อาจจะ…”

เฉินมู่หยุดไปชั่วครู่ ก่อนพูดต่อ “อาจจะอยู่ใกล้คฤหาสน์แล้วก็ได้…”

เฉินมู่ไม่แน่ใจว่าสมมุติฐานของตนถูกหรือไม่ เขาเพียงแค่พูดออกมาตามที่คิดได้ในขณะนั้น

“กลลวงงั้นหรือ? เป็นคำที่เหมาะดี” เอิร์ลอาร์เธอร์ตอบด้วยท่าทีประหลาดใจ

“โดยสรุป ข้าก็คิดไม่ต่างจากเฉินมู่เท่าไรนัก

ที่พวกมันยอมเปิดเผยร่องรอยในเมืองโฟร์ซีซั่นส์และเมืองคอนเนย์ อาจเพียงแค่ต้องการทำให้เราผ่อนคลายความระวังเท่านั้น

เมื่อพวกมันสามารถเปิดเผยได้ ก็ย่อมซ่อนเร้นได้เช่นกัน เท่าที่ข้าทราบ พ่อมดฝึกหัดของสโมสรผู้แสวงหาเสื้อคลุมดำนั้นมีมากกว่าสี่หรือห้าคนแน่นอน”

“การโจมตีจากสโมสรผู้แสวงหาเสื้อคลุมดำอาจเกิดขึ้นภายในไม่กี่วันข้างหน้า เฉินมู่กล่าวถูกแล้วพวกมันอาจอยู่ใกล้เรามากแล้วก็ได้”

เอิร์ลอาร์เธอร์กวาดตามองทั่วห้อง เสียงของเขาแม้จะนุ่มนวล แต่ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน

“ตามคาดจริง ๆ”

เฉินมู่คิดในใจ สมมุติฐานของเขาถูกต้อง ความคิดของเขาแทบไม่ต่างจากเอิร์ลอาร์เธอร์เลย