บทที่ 29 แตรแห่งเสียงตะโกน

บทที่ 29 แตรแห่งเสียงตะโกน

เดมี่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นใบหน้าตายด้านของกู้เป่ย เธอก็ทึกทักเอาเองว่าเธอคงทำอะไรผิดไป

ด้วยความสับสน

เธอจึงทำได้เพียงเดินกลับบ้านไปตามลำพัง

"ชาร์ซี, อาคาร่า, กีด, คาชา..."

ชื่อที่คุ้นเคยผุดขึ้นมาในหัวของกู้เป่ยทีละชื่อ

แต่เขากลับไม่ได้ไปตามหาคนเหล่านี้เลย

วาร์ริฟ

เขาต่างหากคือเป้าหมายแรกที่แท้จริงของกู้เป่ย!

วาร์ริฟคือหัวหน้ากองคาราวาน เป็น NPC ในเกมที่มีหน้าที่คุ้มกันผู้เล่นเดินทางไปยังองก์ที่สอง

แต่ที่กู้เป่ยมาหาเขา ไม่ใช่เพราะต้องการเดินทางไปเมืองลุท โกเลน

แต่เป็นเพราะตำแหน่งของเขา หัวหน้ากองคาราวาน

กองคาราวานย่อมหมายถึงสินค้าที่มีไว้ซื้อขายแลกเปลี่ยน ใช่ไหมล่ะ?

เมื่อครู่เดมี่เพิ่งบอกว่า ทุกครั้งที่วาร์ริฟเดินทางมาถึงค่าย เขาจะนำของใช้ในชีวิตประจำวันมาด้วย

กู้เป่ยเดินมาถึงจุดพักของกองคาราวาน

ขบวนรถม้าและเกวียนจอดเรียงราย มีผ้าใบคลุมสินค้าเพื่อกันฝน

"สวัสดี คนต่างถิ่น" วาร์ริฟไม่ได้แสดงท่าทีประหลาดใจที่กู้เป่ยเดินเข้ามา และไม่ได้สงสัยในการแต่งกายหรือหน้าตาของเขา

ในฐานะหัวหน้ากองคาราวาน เขาเดินทางไปมาแล้วหลายที่ พบเห็นประเพณีและวัฒนธรรมมานับไม่ถ้วน

ดังนั้นเครื่องแต่งกายที่ดูแปลกตาไปบ้างจึงไม่ทำให้เขาเลิกคิ้วสงสัย

วาร์ริฟเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างกำยำแข็งแรง มีเอกลักษณ์เด่นคือผ้าสีขาวที่พันเป็นฮู้ดคลุมศีรษะ

"ข้าอยากจะซื้อของหน่อย ได้ยินว่าท่านมีสินค้าขาย"

กู้เปื่อยกวาดตามองไปที่เกวียน ซึ่งเต็มไปด้วยสินค้าจริงๆ

"แน่นอน ถ้าท่านต้องการอะไรก็เลือกดูจากในสต็อกของข้าได้เลย"

"แต่สินค้าบางอย่าง... ราคาอาจจะไม่ถูกนักนะ"

กู้เป่ยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเพียงแค่ยกถุงใส่เหรียญทองขึ้นแล้วโยนเบาๆ เสียงเหรียญกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งไพเราะเสนาะหู

"ข้าไม่ต้องการของแพง ยิ่งถูกยิ่งดี... แล้วก็ไม่เอาของที่แตกหักง่าย ขอแบบทนทาน ชิ้นเล็กๆ พกพาสะดวกจะดีมาก"

กู้เป่ยมาที่นี่โดยไม่มีของที่อยากได้ในใจเป็นพิเศษ

เขาเพียงแค่ต้องการไอเทมเพื่อมาทดสอบผลลัพธ์ของคุณสมบัติพิเศษในโลกดันเจี้ยนแห่งนี้

"ถูก ทนทาน ชิ้นเล็ก..." วาร์ริฟครุ่นคิด พลางชำเลืองมองถุงเงินในมือของกู้เป่ย

กู้เป่ยตระหนักว่าคำขอของเขาไม่ได้ยาก แต่แค่กว้างเกินไป

"ถ้ามันลำบาก..."

"ไม่ๆๆ" วาร์ริฟหัวเราะร่าพร้อมส่ายหัว "ข้าไม่ได้ลำบากใจ ข้าแค่กำลังตัดสินใจว่าสินค้าชิ้นไหนจะตรงกับความต้องการของท่านที่สุดต่างหาก"

"คุณลูกค้า ตราบใดที่ท่านมีเงิน ข้าย่อมมีสินค้าที่ท่านต้องการเสมอ"

"...ตราบใดที่ท่านมีเงิน!"

ด้วยรอยยิ้มกว้าง วาร์ริฟหันหลังกลับไปรื้อค้นของในเกวียน และไม่นานก็กลับมาพร้อมกับของหลายชิ้น

"ลองดูสิว่ามีชิ้นไหนถูกใจท่านบ้าง?"

ลูกเต๋าหนึ่งลูก, แตรสัตว์, กล่องไม้เนื้อแข็ง, และเศษไม้หักๆ หนึ่งท่อน

วาร์ริฟนำสินค้าออกมาโชว์

กู้เป่ยมองดูพวกมัน... ขยะทั้งนั้นจริงๆ

เขาชี้ไปที่ท่อนไม้ด้วยความงุนงง

วาร์ริฟยิ้มตอบ "ขออภัย เดิมทีมันเคยเป็นขาโต๊ะ ต่อมาถูกสับเอาไปทำฟืน... เหลือแค่ท่อนนี้ท่อนเดียว..."

"แต่ว่า มันก็ตรงตามความต้องการของท่านไม่ใช่รึ?"

ก็นะ

สัญชาตญาณพ่อค้าที่แท้จริง ไม่มีของชิ้นไหนในมือที่ขายไม่ได้

ขอแค่เจอคนซื้อที่ใช่ก็พอ

กู้เป่ยหยิบแตรขึ้นมา นี่เป็นของชิ้นเดียวที่พอดึงดูดความสนใจได้บ้าง

ขนาดไม่ใหญ่ไปกว่าท่อนแขนเด็กแกะสลักจากเขาของสัตว์ชนิดหนึ่ง ผิวสัมผัสหยาบ ข้างในกลวงแต่น้ำหนักเบา

"งานดีใช่ไหมล่ะ ตอนคาราวานของข้าผ่านอาณาจักรแห่งหนึ่ง คนเลี้ยงสัตว์ที่นั่นมักต้อนฝูงสัตว์ไปตามทุ่งหญ้ากว้างใหญ่..."

"เพราะระยะทางที่ห่างไกล พวกเขาจึงใช้แตรแบบนี้ส่งสัญญาณ..."

"เชื่อหรือไม่ เพียงแค่เปลี่ยนระดับเสียงและความดัง พวกเขาก็สื่อความหมายที่แตกต่างกันได้ แม้อยู่ไกลกันก็สื่อสารกันได้ไม่มีติดขัด"

กู้เป่ยยกแตรขึ้นจรดริมฝีปากแล้วเป่า

เสียงทุ้มต่ำดังออกมา

แต่มันฟังดูอู้อี้ ไม่น่าจะดังไปได้ไกล

"ฮ่า! อย่างที่ท่านเห็น มันพังแล้ว... แต่มันก็ยังมีเสียงนะ ฮ่าๆๆ!" วาร์ริฟอธิบายอย่างร่าเริง

มุมปากของกู้เป่ยกระตุก รู้สึกเหมือนมีเส้นสีดำพาดลงมาที่หน้าผากด้วยความเอือมระอา

"เท่าไหร่?" เขาขี้เกียจจะต่อปากต่อคำ

"สิบเหรียญทอง ราคายุติธรรมที่สุดแล้ว" วาร์ริฟประกาศ

เหรียญทองพวกนี้กู้เป่ยได้มาจากศพมอนสเตอร์

แต่แตรพังๆ ที่แทบจะไม่มีเสียงเนี่ยนะราคาตั้งสิบเหรียญทอง?

กู้เป่ยส่ายหัวและทำท่าจะส่งแตรคืนให้

"ต่อราคาได้นะ" วาร์ริฟพูดพร้อมถอนหายใจ

"หนึ่งเหรียญทอง"

กู้เป่ยชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว สีหน้าเรียบเฉย

"ตกลง!"

...กู้เป่ยถือแตรค้างไว้ด้วยความมึนงง

ไม่ใช่ว่าเขาเสียดายเงิน

แต่คำว่า ตกลง! ที่สวนกลับมาทันควันของวาร์ริฟต่างหากที่ทำให้เขาไปไม่เป็น

เขาถอนหายใจและล้วงเหรียญทองออกมาจ่ายอย่างเงียบๆ

"ไหนๆ ก็เป็นแตรแล้ว งั้นฝัง... อันนี้ก็แล้วกัน"

[คุณสมบัติพิเศษ: กรีดร้อง (N)]

คุณสมบัติพิเศษนี้ได้มาจากศพของฟอลเลน เศษชิ้นส่วนต่างๆ ได้หลอมรวมจนกลายเป็นคุณสมบัติที่สมบูรณ์แล้ว

ทำการฝังคุณสมบัติพิเศษ

ค่าสเตตัสปรากฏขึ้นทันทีบนแตรในมือของกู้เป่ย

[แตรแห่งเสียงตะโกน]

ประเภท: เครื่องประดับ

——เอฟเฟกต์——

[กรีดร้อง]

เมื่อเป่า แตรจะส่งเสียงร้องประหลาดที่ดึงดูดฟอลเลนในบริเวณใกล้เคียง ล่อพวกมันให้เข้ามาหา

ดึงดูดฟอลเลน?

พวกมันเห็นเขาเป็นพวกเดียวกันงั้นเหรอ?

"นี่มันอุปกรณ์ลากมอนสเตอร์ชัดๆ"

"ถึงจะใช้ได้กับแค่ฟอลเลนก็เถอะ... แต่เวลาออกไปพื้นที่รกร้าง ฉันก็ไม่ต้องวิ่งไล่ตามพวกมัน เดี๋ยวพวกมันก็วิ่งมาหาฉันเอง"

กู้เป่ยมองเห็นวิธีใช้งานแตรนี้ในทันที

"เอ๊ะ?" วาร์ริฟที่ยืนอยู่ข้างๆ จ้องมองแตรในมือเขาด้วยความครุ่นคิด

"แปลกจริง... ทันทีที่มันไปอยู่ในมือท่าน มันกลับดูเปลี่ยนไป"

วาร์ริฟพึมพำกับตัวเองเบาๆ

"ข้าเอาลูกเต๋านั่นด้วย!"

กู้เป่ยรู้สึกพึงพอใจและอยากทดสอบคุณสมบัติพิเศษอีกอัน

เขาหยิบลูกเต๋ามาจากวาร์ริฟ ข้ามขั้นตอนการต่อราคา แล้วโยนเหรียญทองให้อีกหนึ่งเหรียญ

เขาฝังคุณสมบัติ ขี้ขลาด ลงไป

จะมีประโยชน์หรือไม่ ก็ไม่สำคัญ

ต่อให้เป็นดีบัฟ (สถานะด้านลบ) เขาก็แค่โยนลูกเต๋าทิ้งไปก็ได้

[ลูกเต๋าขี้ขลาด]

ประเภท: เครื่องประดับ

เอฟเฟกต์: ความเร็วในการเคลื่อนที่ +5

——เอฟเฟกต์——

[ขี้ขลาด]

เมื่อเพื่อนร่วมทีมคนสุดท้ายของคุณตาย คุณจะหนีออกจากสนามรบได้เร็วขึ้น!

หมายเหตุ: มีผลเฉพาะตอนกำลังหนีเท่านั้น

...สายตาของวาร์ริฟจับจ้องไปที่ลูกเต๋าในมือของกู้เป่ยเขม็ง

เขาพิจารณามัน สีหน้าเคร่งเครียด ดวงตากลอกไปมาระหว่างลูกเต๋ากับชายหนุ่ม

"แปลก... ข้าคิดไปเองรึเปล่า?"

"ทำไมลูกเต๋านั่นถึงให้ความรู้สึกเปลี่ยนไปเหมือนกัน?"

"หรือว่า..."

วาร์ริฟสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่เมื่อความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว

"ท่านมอบเอฟเฟกต์พิเศษให้พวกมันได้รึ?"

หัวใจของกู้เป่ยกระตุกวูบ เขายื่นลูกเต๋าให้วาร์ริฟ "ท่านมองออกด้วยเหรอ?"

วาร์ริฟรับมันไปตรวจสอบอย่างละเอียด

ครู่ต่อมา

เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ใช่ ข้าสัมผัสได้ถึงคุณสมบัติใหม่ในตัวพวกมัน"

"แต่ข้าตัดสินจากประสบการณ์เท่านั้น ถ้าท่านไม่ว่าอะไร ข้าขอตรวจสอบด้วยม้วนคาถาได้ไหม"

เขาค่อยๆ ดึงม้วนกระดาษหนังที่ผูกด้วยริบบิ้นสีแดงออกมาจากเสื้อคลุม

"กองคาราวานของข้าเดินทางไปไกล เรามักเจอผู้คนและสินค้าแปลกๆ บางอย่างดูธรรมดา..."

"ม้วนคาถาตรวจสอบ สามารถเปิดเผยธาตุแท้ของพวกมันได้"

วาร์ริฟฉีกม้วนคาถา

ราวกับถูกสัมผัสด้วยพลังลึกลับ

ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ

"ข้าคิดถูก ข้าคิดถูกจริงๆ!!!"

"ท่านอัดพลังใส่ลงไปในมันจริงๆ ด้วย!!!"

"สวรรค์ช่วย พลังที่พิเศษมาก... ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ช่วยชีวิตได้ยามคับขัน!!"

วาร์ริฟร้องอุทาน หน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

ไอเทมเพิ่มความเร็วในการหลบหนีนับว่ามีค่า

ปัญหาคือ

มันทำงานเฉพาะตอนหนีเท่านั้น ซึ่งจำกัดการใช้งานอย่างมาก

ดวงตาของกู้เป่ยเป็นประกาย "จริงเหรอ? งั้นท่านรับซื้อคืนไหมล่ะ?"

คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของวาร์ริฟเปลี่ยนไปมาหลายเฉดสี

เขาเพิ่งขายของสองชิ้นนี้ไป แล้วตอนนี้ของพวกนั้นกลับถูกเสนอขายคืนให้เขา?

และปัญหาที่แท้จริงคือ

ตอนนี้ราคาของมันจะเป็นเท่าไหร่?

วาร์ริฟเหลือบมองเหรียญทองสองเหรียญในมือ และเผลอกุมถุงเงินที่เอวไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ