บทที่ 39 ใครคือคนโกหก?

“กลิ่นอะไรเนี่ย?”

ฟู่กุ้ยโบกมือไปมาอยู่ตรงหน้า กลิ่นที่ลอยมากลับยิ่งแรงกว่าในรถอีก ตอนนี้มันฉุนจนแทบทนไม่ไหวแล้ว

“น่าจะเพราะคนอยู่ในหมู่บ้านนี้น้อย หนูแมลงเลยเยอะ ทางฝ่ายจัดการเลยต้องลงยาฆ่าเชื้อทั้งพื้นที่ ถึงได้มีกลิ่นแบบนี้” เฉียวคังพูดขณะเดินไปถึงประตูวิลล่าแล้วกดรหัสบนกลอนประตูนิรภัย

ฝ่ายจัดการงั้นเหรอ?

หมู่บ้านนี้ไม่มีแม้แต่รปภ. แล้วจะมีฝ่ายจัดการได้ยังไง? อีกอย่าง ทั้งที่เป็นกลอนสแกนลายนิ้วมือ แค่แตะนิ้วก็พอ ทำไมต้องมากดรหัสด้วย? หรือเป็นแค่ความเคยชินส่วนตัว?

หลินเจวี๋ยมองแผ่นหลังของเฉียวคังที่กำลังกดรหัส สีหน้าเขาขมวดเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

ตอนเจอกันครั้งแรกยูทูบเบอร์คนนี้ดูเป็นคนปกติ แต่พอมาถึงวิลล่ากลับเริ่มมีท่าทีแปลก ๆ ให้ความรู้สึก... เหมือนไม่ใช่คนที่อยู่ในหมู่บ้านนี้จริง ๆ

เสียง คลิ๊ก ดังขึ้นเมื่อกลอนประตูปลดล็อก เฉียวคังผลักประตูออกแล้วผายมือเชื้อเชิญ “เชิญเข้ามาเลยทุกคน”

ทุกคนพากันกรูก้าวเข้าไป ขณะเดียวกันก็มีเพียงเหอผิงเกอที่ยังดูอ่อนแรงไม่พูดไม่จา ส่วนที่เหลือ ต่างก็อุทานด้วยความทึ่งอย่างไม่ได้นัดหมาย

ต้องยอมรับว่าถึงหมู่บ้านจะดูรกร้าง แต่การตกแต่งภายในวิลล่าของเฉียวคังกลับหรูหราอย่างผิดคาด เป็นสไตล์ยุโรปย้อนยุค เฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นดูมีมูลค่าทั้งนั้น

หลินเจวี๋ยกะคร่าว ๆ แล้ว ราคาบ้านหลังนี้ไม่น่าจะต่ำกว่าห้าสิบล้าน ถึงอย่างนั้นก็ยังเทียบไม่ได้กับเพนต์เฮาส์กลางเมืองเมื่อชาติก่อนของเขาที่มีพื้นที่ถึงแปดร้อยตารางเมตร

เขาทำท่าทางเหมือนตะลึง เดินดูนั่นดูนี่ไปทั่ว “พี่คัง ทำยูทูบมันได้เงินขนาดนี้เลยเหรอครับ? สอนผมหน่อยสิ”

เฉียวคังหัวเราะเบา ๆ “คลิปสำรวจสิ่งลึกลับน่ะ ได้เงินแค่พอซื้อหมั่นโถวสองลูกเอง เรื่องนี้ฉันทำเพราะชอบล้วน ๆ พอดีเกิดมาเป็นพวกชอบความตื่นเต้น”

เขาชวนทุกคนนั่ง ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นพลางพูดต่อ “จริง ๆ ก็เพราะพ่อแม่ฉันเปิดบริษัท รายได้ดีมาก พอเป็นลูกคนเดียว เขาเลยซื้อวิลล่านี้ให้”

“เมื่อก่อนเรายังอยู่ด้วยกัน แต่พอธุรกิจของบริษัทขยายไปต่างจังหวัด เขาก็แทบไม่ได้กลับมา ฉันอยู่คนเดียวในบ้านใหญ่ขนาดนี้เลยไม่ค่อยชิน สุดท้ายก็ย้ายออกไปอยู่ที่อื่นแทน”

เฉียวคังหยิบองุ่นหนึ่งพวงกับบลูเบอร์รี่สองสามกล่องมาล้างในอ่างน้ำ แล้วพูดต่ออย่างสบาย ๆ “พวกนายก็น่าจะเห็นแล้ว หมู่บ้านนี้ถูกทิ้งมานาน ตอนนี้ราคาบ้านตกลงไปครึ่งหนึ่งแล้ว ยังขายไม่ออกอีกต่างหาก”

“ถ้าไม่ใช่เพราะต้องกลับมาถ่ายคลิปอุโมงค์เขาซั่วหลง ฉันคงไม่กลับมาอยู่ที่นี่หรอก”

เขาจัดผลไม้ใส่จานวางบนโต๊ะกลาง แล้วยิ้มพูดว่า “ข้างบนมีห้องอยู่สามห้อง เจียเจียอยู่คนเดียว หลี่เก๋อ ขอให้ช่วยนอนกับเหอผิงเกอนะ ส่วนฟู่กุ้ยกับเหยาเหยาก็นอนห้องเดียวกันตามสะดวก”

“ทุกคนขึ้นไปเลือกห้องกันได้เลย”

เจียเจียนั่งบนโซฟาถ่ายรูปเซลฟีตั้งแต่เข้าบ้าน ฟู่กุ้ยกับคู่ของเขาเปิดวิดีโอคอลอวดเพื่อน ส่วนเหอผิงเกอนั่งหดตัวอยู่บนเก้าอี้เดี่ยวเงียบ ๆ ไม่พูดแม้แต่คำเดียว…

ทั้งสี่คนไม่มีใครขยับตัว หลินเจวี๋ยมองผลไม้บนโต๊ะครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินขึ้นชั้นสองไปคนเดียว

ชั้นสองมีห้องนอนสองห้อง ห้องทำงานหนึ่งห้อง และห้องเก็บของอีกห้องหนึ่ง

ห้องนอนเป็นห้องสวีตมาตรฐาน แต่ละห้องมีห้องน้ำในตัว ผ้าปูเตียงกับผ้านวมดูสะอาดเรียบร้อย ตู้เสื้อผ้ากลับว่างเปล่า ไม่มีฝุ่นหรือกลิ่นอับแบบบ้านที่ไม่ได้อยู่มานาน

‘มีคนมาทำความสะอาดเป็นประจำงั้นเหรอ? ถ้าไม่มีคนอยู่ แล้วจะทำความสะอาดไปทำไม?’

‘หรือว่าเฉียวคังโกหก… เขาอาจจะอยู่ที่นี่มาตลอด แล้วทำไมต้องโกหกเรื่องนี้ด้วย?’

หลินเจวี๋ยกวาดตามองทุกมุมอย่างละเอียด บ้านหลังนี้ดูไม่เหมือนที่พักที่ถูกทิ้งร้าง แต่กลับเต็มไปด้วยร่องรอยของการใช้ชีวิต พื้นสะอาดจนไม่มีฝุ่น ผ้าปูที่นอนยังมีกลิ่นน้ำยาซักผ้าที่เพิ่งตากแห้งใหม่ ๆ

เขาเดินออกจากห้อง แล้วเข้าไปในห้องทำงาน

ในตู้หนังสือมีหนังสือแน่นจนเต็ม ส่วนใหญ่เป็นประวัติศาสตร์กับปรัชญา ที่ชั้นกลางมีกรอบรูปตั้งอยู่หนึ่งอัน แต่ในกรอบกลับไม่มีรูปถ่าย

‘วางไว้ตรงกลางแบบนี้ หมายความว่ารูปนี้น่าจะสำคัญมาก… แล้วทำไมถึงเหลือแค่กรอบเปล่า?’

หลินเจวี๋ยหยิบกรอบรูปขึ้นมาดู พลิกด้านหลังแล้วพบข้อความสองบรรทัด

ภาพถ่ายครอบครัวในวันเกิดครบรอบหนึ่งปี

ถ่ายเมื่อเดือนตุลาคม ปี 2009

ถ้าเด็กในภาพถ่ายมีอายุครบหนึ่งปีเมื่อเดือนตุลาคมปี 2009 งั้นตอนนี้ก็ยังไม่ถึงสิบหกปีเต็มดี แต่เฉียวคังกลับดูอายุเกินยี่สิบแน่ ๆ

“‘ครบรอบหนึ่งปี’ ที่ว่าหมายถึงใครกันแน่… ไม่ใช่เฉียวคังแน่ ๆ หรือว่าเขามีน้องชายหรือน้องสาว?”

แต่เมื่อกี้เขาเพิ่งพูดเองว่าเป็นลูกคนเดียวไม่ใช่เหรอ?

ความสงสัยในใจของหลินเจวี๋ยยิ่งเพิ่มขึ้น เขาเดินไปที่ห้องเก็บของ พอเปิดประตูออกมา ฝุ่นก็ฟุ้งกระจายจนต้องยกมือปัด

ในห้องนั้นมีเตียงเด็กสองเตียงกับรถเข็นเด็กสองคัน

ของเหล่านั้นดูเก่าพอสมควร ทั้งขนาดและยี่ห้อกลับเหมือนกันทุกอย่าง

แปลก… ถ้าไม่ใช่ฝาแฝด ก็ไม่มีทางต้องซื้อของแบบเดียวกันขนาดนี้

แต่เฉียวคังกับ “น้อง” ที่ว่าอายุห่างกันอย่างน้อยสี่ห้าปี แล้วจะมีของใช้ขนาดเดียวกันไปเพื่ออะไร?

‘หรือว่าพ่อแม่ของเขามีลูกเพิ่ม เป็นฝาแฝดอีกคู่?’

ความสงสัยในใจของหลินเจวี๋ยยิ่งทวีขึ้น เขาเริ่มแน่ใจแล้วว่าเฉียวคังโกหกตั้งแต่มาถึงบ้านหลังนี้

วิลล่านี้อาจไม่ใช่ของเขาเลยก็ได้ และพ่อแม่ที่ว่า “ทำธุรกิจ” นั่นก็ดูน่าสงสัยไม่น้อย เพราะหนังสือเต็มตู้ล้วนเป็นพวกประวัติศาสตร์กับปรัชญา  ไม่ใช่แนวที่คนทำธุรกิจจะอ่าน อย่างน้อยก็น่าจะมีหนังสือแนว “การพัฒนาตนเอง” บ้าง

‘หรือเพราะอยากอวด? ถึงได้ไปเช่าวิลล่ามาหลอกว่าเป็นบ้านตัวเอง’

ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ หลินเจวี๋ยเองก็เคยเจอคนแบบนั้นมาก่อน

เขาปิดประตูห้องเก็บของ แล้วเดินต่อขึ้นไปยังชั้นสามอย่างเงียบงัน

ทันทีที่เขาเดินมาถึงหน้าห้องบนชั้นสาม ก็ได้ยินเสียงของเจียเจียดังลอดออกมาจากข้างใน

“ขอบคุณพี่ใหญ่สำหรับจรวดนะคะ!”

“ฮ่า ๆ บ้านนี้ไม่ใช่ของฉันหรอกค่ะ ของพ่อแม่ฉันเอง รวม ๆ แล้วก็แค่ราว ๆ ห้าร้อยตารางเมตรเท่านั้นแหละ~”

“เดี๋ยวอีกหน่อยจะมีการแข่ง PK ใครส่งของขวัญเยอะที่สุด จะได้เจอกับสตรีมเมอร์ตัวจริงแบบส่วนตัวนะคะ~”

หลินเจวี๋ยถอยกลับมายังบันไดชั้นสองอย่างเงียบ ๆ

เป็นไปตามที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด เจียเจียเป็นสตรีมเมอร์หญิง เธอโกหกเรื่องอาชีพของตัวเอง อีกทั้งยังเหมือนเฉียวคัง... ที่พยายามยกย่องตัวเองด้วยความการนำบ้านคนอื่นมาอ้างว่าเป็นของตัวเอง

เขาเดินลงบันไดทีละขั้น ดวงตาฉายแววครุ่นคิด

‘เจียเจียโกหกเรื่องอาชีพของเธอ…’

‘ฟู่กุ้ยกับเหยาเหยาก็โกหกเรื่องระยะเวลาที่คบกัน’

‘เฉียวคังสร้างภาพให้ตัวเองเป็นลูกคนรวย... นั่นก็โกหกเหมือนกัน…’

‘งั้นในหมู่พวกเขา ใครกันแน่ที่เป็น ‘คนโกหกตัวจริง’... หรือว่า... ทุกคนล้วนเป็นคนโกหกทั้งหมด?’

‘แล้วเหตุผลของการโกหกคืออะไร? คงไม่ใช่แค่เพื่อสร้างภาพลักษณ์แน่... เบื้องหลังของเรื่องนี้ต้องมีบางอย่างลึกซึ้งกว่านั้นแน่นอน…’

【บทละครที่ 2: คุณติดตามเฉียวคังและคนอื่น ๆ มายังวิลล่าบนภูเขา หลังจากได้ใกล้ชิด คุณเริ่มพบว่าทุกคนต่างโกหกในบางเรื่อง แต่เป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขาคืออะไรกันแน่?】

【ในฐานะนักศึกษาสายวิทย์ผู้เชี่ยวชาญการใช้ตรรกะ และยังเป็นคนที่หลงใหลการสืบสวนเรื่องลี้ลับ  คุณตัดสินใจจะคลี่คลายความลับที่ซ่อนอยู่ในเหตุการณ์นี้ให้ได้…】