บทที่ 28 เธอไม่คิดจะฝืนใจตัวเอง

ผ่านไปหนึ่งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้นเป็นวันเรียนปกติ แต่ฉู่หนิงกลับลุกจากเตียงไม่ไหว อาการไข้ขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่เรื่องคิดไปเอง เธอเป็นไข้จริง ๆ

"ว้ายตายแล้ว เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? จู่ ๆ ก็ไข้ขึ้นสูงถึง 39.8 องศา?"

ไต้เหมยยืนโวยวายอยู่ข้างเตียงฉู่หนิง

"อาหยวน เมื่อคืนหนูอุตส่าห์ขออยู่เฝ้าไข้พี่เขา นี่ดูแลกันอีท่าไหน? ว่าแต่เมื่อคืนพวกหนูกลับมากันกี่โมง? ตอนฉันเข้านอนตีสองกว่าแล้ว พวกหนูยังไม่ถึงบ้านเลยนะ..."

บ่นไปบ่นมา เหมือนจะรู้ตัวว่าใช้น้ำเสียงแข็งกร้าวเกินไป เธอจึงรีบปรับเสียงให้อ่อนลง

เธอวางมือลงบนไหล่หนิงหยวน พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "น้าไม่ได้จะตำหนิหนูนะลูก แค่เป็นห่วงน่ะ หนูเข้าใจความรู้สึกน้าใช่ไหม?"

หนิงหยวนยังคงแสร้งทำตัวว่าง่าย ก้มหน้าตอบ "เข้าใจค่ะ"

ท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวของเธอทำเอาฉู่หนิงอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง

ถ้าเมื่อคืนไม่ได้เห็นธาตุแท้ของยัยเด็กนี่กับตา เธอคงหลงเชื่อไปแล้ว

ลูกไล่ผู้ว่าง่ายเจียมตนอะไรกัน?

นี่มันหมาป่าจอมตะกละชัด ๆ!

อ๊าก พอนึกถึงเรื่องที่ทำกับหนิงหยวนเมื่อคืน ฉู่หนิงแทบจะบ้าตาย

หนิงหยวนเพิ่งจะบรรลุนิติภาวะ ส่วนฉู่หนิงในโลกนี้อายุมากกว่าเธอสองปี และในโลกเดิมอายุมากกว่าตั้งห้าปี!

ยังไงซะ ฉู่หนิงก็แก่กว่าและมีประสบการณ์มากกว่า

ประเด็นสำคัญที่สุดคือ... ข้างในเธอเป็นผู้ชายนะเว้ย

ทำแบบนี้มันเท่ากับฉวยโอกาสกับเด็กสาวชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?

ฉู่หนิงเชื่อมั่นว่าลูกผู้ชายที่มีศีลธรรมไม่ควรทำเรื่องพรรค์นี้

เพียงแค่ไม่กี่วินาที ความคิดในหัวฉู่หนิงตีกันยุ่งเหยิง เธอมองเพดานด้วยสายตาเหม่อลอย แล้วถอนหายใจยาวเหยียด

"เอาเถอะ อาหยวน พอได้แล้ว หนูไปโรงเรียนก่อนเถอะ ไม่ต้องห่วงอาหนิงหรอก"

ไต้เหมยตัดบทง่าย ๆ

เธอดันไหล่หนิงหยวน พาเดินออกไปจากห้อง

คลิก—

ประตูห้องนอนปิดลง ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องอีกครั้ง

ฉู่หนิงใช้มือยันเตียง ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง

"ระบบ ขอยาบำรุงร่างกายสักขวดได้ไหม"

"โฮสต์ครับ นี่มัน..."

"นี่คือการเสียสละเพื่อภารกิจนะเว้ย! เลิกพล่าม แล้วให้ความร่วมมือซะดี ๆ เรื่องแค่นี้ไม่เห็นจะยาก ก็แค่เอามาให้ จะบ่นอะไรนักหนา!"

ฉู่หนิงหงุดหงิดงุ่นง่าน ซึ่งต่างจากนิสัยในโลกเดิมของเธออย่างสิ้นเชิง

ความจริงจะโทษว่าเธอขี้หงุดหงิดก็ไม่ได้

ตอนนี้เธอเหมือนใช้ชีวิตต่อลมหายใจไปวัน ๆ เวลาหกเดือนจะว่าสั้นก็สั้น จะว่ายาวก็ยาว

ถ้าค่าความดาร์กของหนิงหยวนยังค้างเติ่งอยู่อย่างนี้ เธอซวยแน่

"โฮสต์ครับ ผมว่าตอนนี้สิ่งที่คุณต้องการไม่ใช่แค่ยาบำรุงร่างกาย แต่อาจจะต้องมียาน้ำแก้เครียดด้วยนะครับ"

ฉู่หนิง: "นี่แกกวนตีนฉันเหรอ?"

"เปล่าเลยครับโฮสต์ ของที่คุณต้องการจะถูกส่งไปที่โกดังของคุณในไม่ช้า กรุณาตรวจสอบด้วยครับ"

ฉู่หนิงเบะปาก

เธอแค่บ่นไปงั้นแหละ ไม่คิดว่าระบบจะหามาให้จริง ๆ

แต่ในเมื่อมีของฟรีมาเสิร์ฟถึงที่ มีเหตุผลอะไรจะไม่รับไว้ล่ะ

ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ คนเราก็ไม่ควรใจร้ายกับตัวเอง

ฉู่หนิงกุมท้องที่เริ่มร้องจ๊อก ๆ ลุกจากเตียง เตรียมจะลงไปหาซาลาเปาหรืออะไรสักอย่างในครัวรองท้อง แล้วค่อยสั่งเดลิเวอรี... ไก่ทอด โค้ก อะไรพวกนั้นมากิน...

ที่หน้าประตูโรงเรียน

หนิงหยวนเพิ่งก้าวลงจากรถหรูของตระกูลฉู่

เดินฝ่าความจอแจในโรงเรียน เธอได้ยินเสียงซุบซิบเกี่ยวกับตระกูลเวินหนาหู

เรื่องที่เกิดขึ้นที่บ้านตระกูลเวินเมื่อคืนมันดังระเบิดระเบ้อ และมีพยานรู้เห็นมากเกินไป ถึงตระกูลเวินจะพยายามปิดข่าวแค่ไหน ก็ปิดปากคนไม่ได้หมด ข่าวก็ยังรั่วไหลออกไปอยู่ดี

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของตระกูลเวินทำงานหัวหมุนกันทั้งคืน ตอนนี้ก็ยังคงวุ่นวายอยู่

ข่าวฉาวเกี่ยวกับตระกูลเวินผลุบ ๆ โผล่ ๆ บนอินเทอร์เน็ต

ผลก็คือ ยิ่งพยายามปิด ข่าวลือก็ยิ่งแพร่สะพัดและใส่สีตีไข่จนเลอะเทอะไปกันใหญ่

"ได้ยินมาว่าไงนะ? เมื่อวานไม่ใช่งานวันเกิดเวินลี่ แต่เป็นปาร์ตี้มั่วสุมเหรอ?"

"มีคนเห็นผู้นำตระกูลเวินอยู่กับผู้ชายหลายคน..."

"เชี่ย จริงดิ?"

"เดี๋ยวนี้พอเห็นหน้าคุณเวินเซิน ฉันรู้สึกว่าเขาสกปรกยังไงไม่รู้"

"ไม่หรอกมั้ง คุณเวินเซินขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบ ใคร ๆ ก็รู้"

"ใครจะไปรู้ ใส่เสื้อผ้าก็ดูเป็นคน ถอดออกมาอาจจะไม่ใช่ก็ได้"

เดินอยู่ท่ามกลางเสียงนินทา หนิงหยวนรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในกองขยะเหม็นเน่า

เธอไม่สนหรอกว่าตระกูลเวินจะเป็นตายร้ายดียังไง!

เธอรู้แค่ว่าเมื่อคืนเธอก็โดนหางเลขไปด้วย และถ้าฉู่หนิงไม่โผล่มาช่วยทันเวลา ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง

"สรุปคือ มีคนวางยาในงานเลี้ยงตระกูลเวินแบบหว่านแหสินะ" หนิงหยวนคิด แววตาฉายแววเย็นเยียบ

เป้าหมายของคนคนนั้นไม่น่าจะใช่เธอ

ต่อให้เธอโดนลูกหลง แต่เป้าหมายที่แท้จริงก็น่าจะเป็นคนในตระกูลเวินนั่นแหละ

พอนึกย้อนไปถึงตอนที่ไต้เหมยพยายามยัดเยียดเธอให้รู้จักกับทุกคนในงาน และบังคับให้เธอดื่มกับคุณเวินเซิน หนิงหยวนก็แสยะยิ้ม

ภาพในหัวของเธอมาหยุดอยู่ที่คุณเวินเซิน

"ในตระกูลเวินตอนนี้ ดีไม่ดีอาจจะมีแค่สิงโตหินหน้าบ้านเท่านั้นแหละที่สะอาดจริง ๆ"

...

ที่ห้องวิชาการของโรงเรียน

เวินเซินนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่บนโซฟาในห้องรับรอง

เขาเพิ่งจะได้รับเชิญจากโรงเรียนให้มาเป็นอาจารย์พิเศษ แล้วเรื่องบัดซบเมื่อคืนก็ดันเกิดขึ้น

แม้จะมีแค่เวินลี่ที่เห็นฉากเขากับบริกรคนนั้น แต่ตอนนี้ข่าวลือแพร่ไปทั่วว่าเขาเองก็ไม่สะอาด!

ต่อให้เป็นเรื่องจริง เขาก็ทนไม่ได้

ตอนนี้เขาเกลียดพ่อตัวเองเข้าไส้ และพาลเกลียดเวินลี่ไปด้วย

ถึงเวินลี่จะสาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องที่เห็น แต่เขาไม่เชื่อน้ำหน้าหล่อนเลยสักนิด

เขาถึงขั้นสงสัยด้วยซ้ำว่าข่าวลือที่โจมตีเขาในวันนี้ เป็นฝีมือเวินลี่หรือเปล่า

"คุณเวินครับ เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละครับ"

หัวหน้าฝ่ายวิชาการเป็นคนรับหน้า

เดิมทีบ่ายนี้จะมีคลาสบรรยายพิเศษของคุณเวินเซิน แต่ตอนนี้ทางโรงเรียนอยากจะขอยกเลิก

"ทางเราเชื่อมั่นในความบริสุทธิ์ของคุณเวินแน่นอนครับ! แต่คำคนมันน่ากลัวนะครับ คุณเวิน"

เวินเซินสูดหายใจลึก พยายามข่มอารมณ์โกรธ "คุณเชื่อว่าผมบริสุทธิ์? ผมไม่ต้องการให้พวกคุณมาเชื่อ! ผมบริสุทธิ์ใจ ผมประพฤติตัวดีมาตลอด สรุปคือ ผมไม่อนุญาตให้ยกเลิกคลาสบรรยายของผม"

คลาสที่ตอนแรกต้องอ้อนวอนให้เขามาสอน แล้วเขาก็ไม่อยากจะมา ตอนนี้เขากลับต้องเป็นฝ่ายดิ้นรนขอสอนเอง

หัวหน้าฝ่ายถอนหายใจอย่างจนปัญญา "ที่เราตัดสินใจแบบนี้ ก็เพื่อตัวคุณเวินเองนะครับ จริง ๆ แล้ว..."

เวินเซินจ้องมองเขาตาขวาง

เจอแรงกดดันมหาศาล หัวหน้าฝ่ายจำต้องกลับคำ "ในเมื่อคุณเวินไม่ถือสาเรื่องพวกนั้น งั้นทุกอย่างก็ดำเนินการตามปกติครับ!"

เวินเซินลุกขึ้นยืน กระชากคอเสื้อสูทให้เข้าที่ เชิดหน้าสั่งด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง "คุณไปเกณฑ์นักเรียนมาฟัง บอกให้พวกนั้นหุบปากให้สนิท แล้วเอาสมุดจดมาด้วย! ถ้าผมได้ยินเสียงนินทาแม้แต่นิดเดียว เทอมหน้าโรงเรียนคุณอย่าหวังจะได้เงินสนับสนุนจากตระกูลเวินอีก"

"ครับ ๆ ๆ"

เวินเซินเดินออกจากห้องวิชาการในที่สุด

เขาเป็นคนหลงตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร

เสียงนินทาแค่นี้ทำลายกำแพงจิตใจเขาไม่ได้หรอก... เขาคิดแบบนั้นจนกระทั่งเดินผ่านสนามกีฬากลางที่พลุกพล่านที่สุดของโรงเรียน

สายตาแปลกประหลาดของผู้คน เสียงกระซิบกระซาบ และการชี้ชวนให้ดู ทำลายเกราะแห่งความภาคภูมิใจของเขาจนยับเยิน

"ไม่ได้การ ฉันต้องหาผู้หญิงสักคนเดี๋ยวนี้" เวินเซินกัดฟันกรอด ความโกรธปะทุจนเกินระงับ "อย่างช้าพรุ่งนี้ ฉันต้องทำให้ทุกคนรู้ว่าฉันไม่ได้ชอบผู้ชาย และฉันไม่ได้มั่วกับผู้ชาย!"

แล้วจะหาใครดีล่ะ?

ชื่อเดียวที่แวบเข้ามาในหัวคือ... หนิงหยวน

บังเอิญเหลือเกิน ระหว่างทางเดินไปตึกเรียน เขาเห็นหนิงหยวนกำลังหิ้วถุงน้ำชายามบ่ายเดินมุ่งหน้าไปทางประตูโรงเรียนพอดี

เวินเซินตะโกนเรียกเธอเสียงดังทันที "คุณหนิงหยวน!"

หนิงหยวนหันกลับมามองด้วยสายตาเรียบเฉย

เธอตั้งใจจะเดินหนีไปเลย

แต่พอนึกถึงคำสั่งย้ำนักย้ำหนาจากพวกผู้ใหญ่ตระกูลฉู่ เธอจึงยอมโค้งคำนับเขาตามมารยาท "คุณเวิน มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?"

เวินเซินดูออกว่าเธอทำไปส่ง ๆ และเริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาตงิด ๆ: ผู้หญิงคนนี้คงเชื่อข่าวลือในเน็ตพวกนั้น และไม่ไว้ใจเขาเลยสินะ

แต่ตอนนี้ เธอเป็นคนเดียวที่เขาเรียกใช้ได้ง่ายที่สุด

เขาเดินเข้าไปหาเธออย่างไม่รีบร้อน ยื่นมือออกไป

แสร้งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษผู้อ่อนโยน

"ลำบากแย่เลยนะครับ อากาศร้อนขนาดนี้ยังต้องออกไปซื้อลาเต้แก้วโปรดมาให้ผมอีก"

"ไม่ลำบากเลยค่ะ คุณเวิน" หนิงหยวนตอบเสียงเรียบ ไม่ถ่อมตนแต่ก็ไม่เย่อหยิ่ง "เพราะแก้วนี้ไม่ได้ซื้อมาให้คุณค่ะ"

เธอเว้นจังหวะ เหมือนจะนึกถึงคำกำชับของไต้เหมยขึ้นมาได้อีกครั้ง

ดังนั้น นักเรียนดีเด่นอย่างหนิงหยวนจึงเติมประโยคตามมารยาทไปอีกประโยคแบบขอไปที "แต่ถ้าคุณอยากได้ ฉันจะไปซื้อให้คุณอีกแก้วก็ได้ค่ะ"