บทที่ 22 เหล้าแก้วนี้มอบให้แด่เธอ

เพียงชั่วพริบตา ภาพความทรงจำระหว่างเขากับเวินลี่ก็ฉายชัดเข้ามาในหัวเวินหมิง

แต่ในขณะเดียวกัน หูของเขาก็แว่วเสียงของเวินลี่ที่เคยได้ยินผ่านบานประตูเข้ามาซ้อนทับ

"เวินหมิงคนนั้นก็ถือว่ามีประโยชน์อยู่หรอกนะ"

"ช่วยฉันทำการบ้าน เป็นเบ๊ซื้อของ แถมยังคอยทำตัวตลกให้ฉันดู"

"น่าเสียดายอย่างเดียว พอคิดถึงกำพืดของเขาแล้ว ฉันขยะแขยงชะมัด"

"เพื่อนเหรอ? พี่น้องเหรอ? อย่ามาตลกน่า คนอย่างเขามีค่าคู่ควรตรงไหน!"

สำหรับเวินลี่ เขาก็เป็นเพียงตัวตลกตัวหนึ่ง

เวินหมิงแค่นหัวเราะสมเพชตัวเอง เก็บขวดยาลงในกระเป๋าเสื้อ "ได้สิ ฉันจะพิสูจน์สรรพคุณของมันให้พวกแกดู"

...

ของเหลวไร้สีไร้กลิ่นหยดลงในแชมเปญสีทองอำพัน

แอลกอฮอล์จะช่วยเร่งฤทธิ์ยาให้รุนแรงขึ้น ดังนั้นแค่ครึ่งขวดก็เพียงพอที่จะให้ผลลัพธ์ตามที่ตาแก่นั่นต้องการแล้ว

เวินหมิงมองยาที่เหลืออีกครึ่งขวดในมือ เขาหยิบแก้วไวน์อีกใบขึ้นมา แล้วเทยาที่เหลือทั้งหมดลงไป

ถ้าจะให้เวินลี่ขายหน้าแค่คนเดียว งานนี้คงจืดชืดแย่

สู้ลากใครสักคนลงนรกไปพร้อมกับหล่อนด้วยดีกว่า

แล้วจะลากใครไปดีล่ะ?

เขายืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง กวาดสายตาเย็นยะเยือกมองลงไปทั่วงานเลี้ยง

ไม่นาน สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับหนิงหยวนที่เพิ่งเดินเข้ามาในงาน

เวินหมิงกำแก้วไวน์แน่น แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนน่าขนลุกขณะจ้องมองหนิงหยวน

"นังคนเนรคุณ"

"คุณหนูตัวจริงอย่างพี่ฉู่หนิงกลับแต่งตัวเรียบง่าย แถมยังต้องเดินเข้ามาคนเดียว แต่คนที่มีสถานะต่ำต้อยอย่างหล่อนกลับแย่งซีน แย่งความโดดเด่นไปจนหมด"

"เหล้าแก้วนี้ ฉันขอมอบให้แด่เธอก็แล้วกัน"

ในสายตาของเขา คนที่จริงใจและดีกับเขาโดยไม่หวังผลตอบแทน คงมีเพียงฉู่หนิงคนเดียวเท่านั้น

คนอื่น ๆ ไม่หวังผลประโยชน์จากพรสวรรค์ของเขา ก็เห็นเขาเป็นตัวตลก

มีแค่ฉู่หนิงที่เข้าใจเขา ให้เกียรติเขา สอนเขาแต่งหน้า แถมยังมอบเครื่องสำอางและสกินแคร์ให้ตั้งมากมาย

ส่วนเรื่องบัตรเชิญสองใบที่ฉู่หนิงขอให้เขาช่วย?

เท่าที่เขารู้ ตระกูลฉู่อยู่ในรายชื่อแขกรับเชิญอยู่แล้ว ต่อให้ไม่ต้องพึ่งเขา ฉู่หนิงก็หาทางเข้ามาได้สบาย ๆ

แต่เธอก็ยังอุตส่าห์ขอความช่วยเหลือจากเขา แถมยังขอบคุณเขาอย่างจริงใจ... นี่คงเป็นการรักษาน้ำใจเขาชัด ๆ

คิดได้ดังนั้น ขอบตาของเวินหมิงก็รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา

สายตาที่เขามองไปทางฉู่หนิง เปี่ยมไปด้วยความเทิดทูนราวกับมองผู้มีพระคุณ

ใครดีกับเขาแม้เพียงนิด เขาจะตอบแทนคืนเป็นร้อยเท่าพันเท่า

"หนิงหยวน ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะทำให้นังผู้หญิงเนรคุณอย่างเธอชื่อเสียงป่นปี้ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ให้เธอไม่กล้าเสนอหน้ามาแข่งบารมีกับพี่ฉู่หนิงอีก"

"นี่จะเป็นการตอบแทนความดีที่พี่ฉู่หนิงมีให้ฉันตลอดมา"

"รอให้ฉันไปเมืองนอก ผ่าตัดเป็นผู้หญิงเต็มตัว และประสบความสำเร็จเมื่อไหร่ ฉันจะกลับมาเป็นเพื่อนสาวของพี่อย่างสมภาคภูมิ"

...

ฉู่หนิงนั่งแกร่วอยู่มุมอับสายตา จิ้มเค้กตรงหน้าด้วยส้อมพลาสติกอย่างเบื่อหน่าย