บทที่ 23 คุณหนูตัวหอมจังเลยค่ะ

หลังจากดื่มเหล้าแล้ว เวินเซินก็รีบปลีกตัวไปที่งานเลี้ยงอีกโซนหนึ่งทันที

ในฐานะทายาทสายตรงที่มั่นคงที่สุดของตระกูลเวิน งานแบบนี้เขาต้องยุ่งจนหัวหมุนเป็นธรรมดา

บรรดาสาว ๆ ในแวดวงไฮโซที่ยังโสดต่างพากันรุมล้อมเขาดั่งผีเสื้อดอมดมดอกไม้ พยายามเรียกร้องความสนใจจากเขาเป็นระยะ

ไต้เหมยชี้ไปที่ผู้หญิงพวกนั้นพลางกระซิบบอกหนิงหยวน "เห็นไหม? พวกนั้นคือคู่แข่งของลูกทั้งนั้น"

หนิงหยวนมองดูพวกหล่อนเงียบ ๆ ความรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านในใจอย่างหาสาเหตุไม่ได้

เป็นเพราะเธอไม่ค่อยดื่มเหล้าหรือเปล่านะ?

รสชาติเหล้าตอนแรกก็ไม่ได้แรงอะไร แต่ทำไมฤทธิ์มันถึงได้แรงขนาดนี้ก็ไม่รู้

ไต้เหมยยังคงบ่นกระปอดกระแปด "แต่อย่าเพิ่งท้อใจไปล่ะ แม่ว่าโอกาสชนะของลูกมีมากกว่าพวกหล่อนเยอะ จำไว้นะ คว้าทุกโอกาสที่มี ใช้รูปร่างหน้าตาของลูกทำให้เวินเซินประทับใจจนลืมไม่ลง ให้เขาอดใจไม่ไหว..."

หนิงหยวนนวดขมับ

เธอรู้สึกเพียงว่าเสียงรอบข้างช่างดังหนวกหูเหลือเกิน

เธอสูดหายใจลึก "เข้าใจแล้วค่ะ คุณนายฉู่ ตอนนี้ฉันเวียนหัวนิดหน่อย ขอออกไปสูดอากาศที่ระเบียงหน่อยนะคะ"

ไต้เหมยแค่นเสียงไม่พอใจ "ไปเถอะ! นังเด็กไม่ได้เรื่อง ดื่มไปแค่สามสี่แก้วก็เมาซะแล้ว"

จังหวะนั้นเอง มีคนเดินเข้ามาทักทายไต้เหมยพอดี

ไต้เหมยจึงปล่อยมือจากหนิงหยวน หันไปคุยหัวร่อต่อกระซิกกับแขกคนนั้น แล้วเดินห่างออกไปอีกทาง

เมื่อถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง หนิงหยวนก็หยิกแขนตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกสติ

"ร้อน... ร้อนชะมัด... แอร์เสียหรือไงเนี่ย?"

หนิงหยวนไม่กล้ารอช้า รีบยกชายกระโปรงขึ้น เดินตรงดิ่งไปที่ระเบียงทันที

เธอรู้ตัวแล้วว่าเหล้าที่เพิ่งดื่มเข้าไปนั้นมีปัญหา

ไม่ใช่เพราะเธอคออ่อน แต่เธอโดนวางยาต่างหาก!

"ใครวางยาฉัน? หรือว่า... คุณหนู..."

ในหัวที่เริ่มมึนงงของหนิงหยวน คนที่น่าสงสัยที่สุดก็คือฉู่หนิง

แต่พอนึกย้อนไปถึงสายตาของฉู่หนิงเมื่อครู่ เธอกลับรู้สึกว่ามันไม่น่าใช่... สีหน้าของฉู่หนิงไม่ได้ดูสะใจ หรือแฝงความเกลียดชังริษยาเลยสักนิด

แล้วจะเป็นใครกันล่ะ?

ภาพใบหน้าของทุกคนที่เข้ามาคุยและชนแก้วกับเธอในคืนนี้ ไหลผ่านสมองไปทีละคน

ทันใดนั้น!

ตุ๊บ—

ขาของหนิงหยวนอ่อนแรง เธอก้าวพลาดเหยียบชายกระโปรงตัวเอง ล้มลงกองกับพื้น ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของผู้คนรอบข้าง

มีใครบางคนยื่นมือเข้ามาจะช่วย พลางถามด้วยความห่วงใย "คุณครับ เป็นอะไรไหมครับ? ลุกไหวไหม?"

ไม่ต้องส่องกระจก หนิงหยวนก็จินตนาการออกว่าสภาพของเธอตอนนี้คงดูย่ำแย่แค่ไหน

แต่ในชีวิตนี้ เธอเจอเรื่องน่าอับอายกว่านี้มานับไม่ถ้วน

แค่ล้มหน้าคะมำแค่นี้ ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอายอะไรมากมาย

เธอปัดมือที่ยื่นมาช่วยออก รีบยันตัวลุกขึ้นยืนให้เร็วที่สุด ก้มหน้าก้มตาเดินต่อโดยไม่พูดไม่จา

เมื่อเธอเดินห่างออกไป ไทยมุงที่รุมล้อมอยู่ก็เริ่มซุบซิบ

"นั่นลูกสาวที่คุณนายฉู่พามาด้วยหรือเปล่า?"

"ใช่ ๆ เด็กคนนั้นของตระกูลฉู่นั่นแหละ"

"ตระกูลฉู่มีลูกสาวกี่คนกันแน่เนี่ย?"

"คุณหนูตัวจริงมีแค่ฉู่หนิงคนเดียวไม่ใช่เหรอ?"

"อ๋อ งั้นคนที่เพิ่งล้มไปก็คือของเล่นตัวน้อยของตระกูลฉู่น่ะสิ"

ข่าวฉาวโฉ่ของตระกูลฉู่เป็นที่รู้กันดีในแวดวงนี้มานานแล้ว

พวกเขารังเกียจพฤติกรรมของตระกูลฉู่ แต่ก็ต้องยอมก้มหัวให้กับความร่ำรวย ต่อหน้าก็ประจบสอพลอ

แต่ลับหลังก็นินทาว่าร้ายกันสนุกปาก

ในบรรดาคนพวกนี้ มีคุณหนูแซ่หวังคนหนึ่งที่แอบชอบเวินเซินมานาน

เมื่อกี้พอเห็นเวินเซินชนแก้วกับหนิงหยวน หล่อนก็โกรธจนแทบจะกัดลิ้นตัวเองตาย

ตอนนี้พอเห็นหนิงหยวนขายหน้า หล่อนก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย "นังหนิงหยวนนั่นมันตัวอะไรกัน? ชาติตระกูลต่ำต้อยขนาดนั้น ยังไม่คู่ควรจะเป็นคนใช้บ้านฉันด้วยซ้ำ! ดูชุดที่ใส่สิ กลิ่นอายเศรษฐีใหม่หึ่งเลย ใส่เครื่องประดับแพงระยับแต่ดูเหมือนของเล่นตามร้านร้อยเยน ตลกชะมัด"

"ตลกขนาดนั้นเลยเหรอ?"

คุณหนูหวังไม่ได้เอะใจ และไม่ได้หันไปมองด้วยว่าใครเป็นคนพูด

"ฮะ ก็ตลกสิยะ! หรือเธอไม่คิด..."

"ฉันไม่คิดแบบนั้น"

คราวนี้คุณหนูหวังถึงกับชะงัก

ในที่สุดหล่อนก็จำเสียงฉู่หนิงได้ และเข้าใจแล้วว่าทำไมคนรอบข้างถึงพยายามขยิบตาส่งซิกให้หล่อนกันยกใหญ่

แต่มันสายไปเสียแล้ว

ฉู่หนิงกระชากผมหล่อน ส่วนมืออีกข้างก็คว้าคัพเค้กครีมหนานุ่มจากรถเข็นของหวานมาโปะใส่หน้าคุณหนูหวังเต็มแรง แถมยังบิดวน 360 องศา

"หนิงหยวนไม่ใช่ของเล่นของตระกูลเรา และไม่ใช่คนใช้ชั้นต่ำ แต่เธอคือน้องสาวสุดที่รักของฉัน!"

ด้วยสีหน้าถมึงทึง เธอก้มลงกระซิบข้างหูคุณหนูหวังเสียงเหี้ยม "คราวหน้าถ้ากล้าปากพล่อยใส่น้องสาวฉันอีก ที่จะละเลงบนหน้าหล่อนจะไม่ใช่คัพเค้กหวานหอมแบบนี้นะจะบอกให้"

ตาและปากของคุณหนูหวังเลอะไปด้วยครีมจนลืมตาไม่ขึ้น อ้าปากพูดไม่ได้

หล่อนอยากจะด่า อยากจะกรี๊ด แต่ทำไม่ได้

ฉู่หนิงยังไม่ยอมปล่อยมือจากผมหล่อน มืออีกข้างคว้าขวดแชมเปญที่ยังไม่เปิดขึ้นมา ง้างรอในท่าเตรียมพร้อมฟาด

คนอื่น ๆ ต่างพากันหวาดผวา

ไม่มีใครเคยเห็นฉู่หนิงในโหมดนี้มาก่อน!

หรือว่าคืนนี้หล่อนจะไปเจอเรื่องอะไรกระทบกระเทือนจิตใจจนเป็นบ้าไปแล้ว?

"เธอ... เธอ... ฉู่หนิง อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ! นี่มันบ้านตระกูลเวิน ไม่ใช่บ้านตระกูลฉู่ของเธอนะ!"

"วางขวดไวน์ลงเดี๋ยวนี้!"

"อย่าเข้ามานะ!"

ฉู่หนิงแค่นหัวเราะ ก่อนจะถีบคุณหนูหวังจนล้มกลิ้งลงไปในท่าเดียวกับที่หนิงหยวนล้มเมื่อครู่

แต่ความสง่างามเทียบกันไม่ได้เลย

ตอนล้ม กิ๊บเพชร มงกุฎไข่มุก และเครื่องประดับต่าง ๆ ของคุณหนูหวังหลุดกระจายเกลื่อนพื้น

ฉู่หนิงปิดปากหัวเราะเยาะ "แหม คุณหนูหวัง กะจะมาเปิดร้านร้อยเยนที่นี่เลยเหรอคะ? ขยันทำมาหากินจริงจริ๊ง"

ก่อนที่บอดี้การ์ดของงานจะมาถึง ฉู่หนิงวางขวดไวน์ลง ยกชายกระโปรงขึ้นอย่างสง่างาม แล้วเดินออกจากจุดเกิดเหตุอย่างอารมณ์ดี

คนเยอะ จอแจ กลิ่นน้ำหอมตีกันมั่วไปหมด อยู่ต่อนาน ๆ คงเวียนหัวแย่

เธออยากจะไปสูดอากาศที่ระเบียงสักหน่อย

"อย่างน้อยก็ได้เหล้าแก้วนี้มาแล้ว"

ฉู่หนิงยิ้มกว้าง รู้สึกว่าลมที่ปะทะหน้าหอมสดชื่นขึ้นเป็นกอง

"ขอคิดดูก่อนนะ จะเอาออกมาใช้กับหนิงหยวนสุดที่รักตอนไหนดีน้า? อิอิ~"

แน่นอนว่าเธอไม่ได้ถือแก้วเหล้าติดตัวมาด้วย

โชคดีที่หลังจากอ้อนวอนอยู่นาน ระบบก็ยอมเปิดช่องเก็บของต่างมิติให้

ความจุประมาณ 10 ลิตร

ใส่ของชิ้นใหญ่ ๆ ไม่ได้ แต่พวกของจุกจิกใส่ได้สบายหายห่วง

ฉู่หนิงเก็บเหล้าผสมยาเข้าไปเรียบร้อย แถมด้วยอุปกรณ์ป้องกันตัวเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างมีดและส้อมกินข้าว

เหล้าที่เก็บในมิตินี้จะคงความสดใหม่เสมอ จะเอาออกมาใช้เมื่อไหร่ก็ได้ สะดวกสุด ๆ

"อ้อ จริงสิ เมื่อกี้เหมือนเห็นหนิงหยวนเดินมาทางนี้นะ..."

ยังพูดไม่ทันจบ ฉู่หนิงก็รู้สึกถึงของแข็งบางอย่างจี้เข้าที่เอวด้านหลัง พร้อมกับปากที่ถูกมือปิดแน่น

ฉู่หนิงตกใจสุดขีด มือควานหามีดในมิติเตรียมจะแทงสวนให้พรุน... แต่พอได้กลิ่นมะนาวอันคุ้นเคยจาง ๆ เธอก็สงบลง

หนิงหยวนนี่เอง

งั้นก็แล้วไป

เมื่อกี้เธอเพิ่งออกโรงปกป้องอีกฝ่ายไปหมาด ๆ ยัยนั่นคงได้ยินสินะ?

แบบนี้ค่าความดาร์กของยัยเด็กขี้ระแวงนี่ต้องลดลงบ้างแหละ

แต่ไม่เป็นไร ยอมให้ลดลงชั่วคราว เพื่อจะให้พุ่งปรี๊ดในอนาคต!

ขณะที่ฉู่หนิงกำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง คิดจะทวงบุญคุณกับหนิงหยวนทีหลัง และอาจจะขออะไรที่มัน 'เกินเลย' สักหน่อย เสียงแหบพร่าของหนิงหยวนก็กระซิบที่ข้างหู

"คุณหนูคะ ตัวหอมจังเลยค่ะ"