บทที่ 20 เผลอคิดอะไรอกุศลกับเธอจนได้

บทที่ 20 เผลอคิดอะไรอกุศลกับเธอจนได้

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงสุดสัปดาห์ เวลาผ่านไปสองวันแล้ว

สองวันมานี้ ความสัมพันธ์ระหว่างฉู่หนิงกับหนิงหยวนยังคงจืดชืด และค่าความดาร์กก็ยังนิ่งสนิท

แต่ความสัมพันธ์ของฉู่หนิงกับเวินหมิงกลับพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

เพราะฉู่หนิงแบ่งปันเคล็ดลับการแต่งหน้าให้เขามากมาย แถมยังยกเครื่องสำอางและสกินแคร์แบรนด์ดังให้อีกเพียบ ความประทับใจที่เวินหมิงมีต่อฉู่หนิงจึงพุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาเรียกเธอว่า "พี่หนิง" ได้อย่างสนิทใจ

ฉู่หนิงแค่เปรย ๆ ว่า "อยากไปเปิดหูเปิดตาในงานวันเกิดของคุณหนูเวินลี่สักหน่อย" เวินหมิงก็รีบวิ่งเต้นหาบัตรเชิญมาให้ทันทีถึงสองใบ

คือบัตรเชิญสองใบที่อยู่ในมือเธอตอนนี้นั่นเอง

สัมผัสของบัตรเชิญทำเอาฉู่หนิงหลงรัก

มิน่าล่ะถึงเป็นของลิมิเต็ด ทำจากทองคำแท้ ๆ มูลค่าใบละหลายพันหยวนเลยทีเดียว

ตระกูลเวินนี่รวยล้นฟ้าสมคำร่ำลือจริง ๆ

"งานเลี้ยงคืนนี้ แต่งตัวให้เรียบร้อยหน่อยจะดีกว่า"

ฉู่หนิงวางบัตรเชิญลง แล้วหันไปจัดการกับตู้เสื้อผ้า

ชุดราตรีฟูฟ่องเชยสะบัดของเจ้าของร่างเดิม ถูกเธอเก็บยัดใส่กล่องโยนไปไว้ในห้องเก็บของจนหมดแล้ว

ตู้เสื้อผ้าตอนนี้เลยดูโล่งโจ้งไปถนัดตา

เลือกไปเลือกมา ฉู่หนิงก็ได้แค่ชุดเดรสสีเทาเงินดีไซน์เรียบ ๆ ตัวหนึ่ง

ชุดนี้เน้นเข้ารูปช่วงเอว แต่ช่วงล่างรัดรูปมากจนก้าวขาได้ไม่กว้างนัก

แต่ก็ช่างเถอะ วันนี้เธอไม่ได้กะจะไปตบตีกับใครอยู่แล้ว

ขอแค่ขโมยเหล้ายาแก้วนั้นมาได้ ก็ถือว่าจบงาน กลับบ้านได้อย่างสวยงาม

หลังจากเปลี่ยนชุด แต่งหน้าทำผมเบา ๆ ฉู่หนิงก็หยิบบัตรเชิญ หิ้วกระเป๋าแบรนด์เนมสองใบ แล้วเดินลงมาชั้นล่าง

ใบหนึ่งใส่ชุดราตรีสั่งตัดพิเศษที่เธอเร่งให้ร้านตัดมาเพื่อหนิงหยวนโดยเฉพาะ ราคาแพงกว่าชุดที่เธอใส่อยู่ถึงสามเท่า อีกใบใส่เครื่องประดับมรกตครบชุดที่เจ้าของร่างเดิมแทบไม่เคยหยิบมาใส่

ทั้งหมดนี้เธอตั้งใจจะเอามาเสริมบารมีให้หนิงหยวนในคืนนี้

เธอตะโกนเรียกไปทางห้องของหนิงหยวน

"หนิงหยวน? หนิงหยวน มานี่หน่อย ฉันเตรียมของไว้ให้เธอ... อ้อ ดูเหมือนจะไม่จำเป็นแล้วแฮะ เธอมีของดีกว่านั้นเสียอีก"

ประตูห้องของหนิงหยวนเปิดออก

หนิงหยวนในชุดจัดเต็ม สวมเครื่องประดับทับทิมโบราณครบเซตที่คุณนายไต้เหมยให้ยืม ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางแสงไฟทางเดิน

ชุดราตรีของเธอราวกับชุดเจ้าหญิงในราชวงศ์ ดูวิจิตรบรรจงและย้อนยุค ชายกระโปรงประดับด้วยอัญมณีนานาชนิด ตัวกระโปรงพองฟูและดูมีน้ำหนัก

คนทั่วไปใส่ชุดนี้คงดูลิเกและโดนชุดกลบมิด

แต่หนิงหยวนเอาอยู่

เธอสวยสง่าสะกดสายตา ยิ่งแต่งหน้าเสริมเข้าไป ยิ่งขับเน้นเสน่ห์อันสูงศักดิ์และน่าเกรงขามออกมา

ไต้เหมยโอบไหล่เธอด้วยรอยยิ้ม แล้วหันมาพูดกับฉู่หนิง "ดูสิ น้องสาวลูกแต่งตัวแบบนี้แล้วสวยเหมือนคุณหนูในภาพวาดเลยใช่ไหม?"

สีหน้าของฉู่หนิงแข็งค้างไปชั่วขณะ

สวยจริง ๆ สวยจนเธอเผลอมีความคิดอกุศลแวบเข้ามาในหัว... ไม่ได้การสิ จะมาทำตัวเป็นสมภารกินไก่วัดไม่ได้ หนิงหยวนเพิ่งจะบรรลุนิติภาวะเองนะ

ไม่นานเธอก็ปรับสีหน้าเป็นรอยยิ้มสุภาพได้เหมือนเดิม

เธอลุกขึ้นปรบมือ ชมเปาะอย่างรู้คิว "แม่สายตาเฉียบแหลมมากค่ะ ชุดสวย เครื่องประดับสวยขนาดนี้ แม่ยังยอมยกให้น้องสาวหนูใส่"

เธอไม่ได้ตั้งใจจะประชด

แต่ไต้เหมยกลับขมวดคิ้วดุ "พอได้แล้ว! จะมาอิจฉาอะไรกัน? ถ้าลูกทำตัวให้เวินเซินโปรดปรานได้เหมือนหนิงหยวน แม่ก็ยอมยกของพวกนี้ให้ลูกเหมือนกันนั่นแหละ"

ฉู่หนิงเลิกคิ้ว "งั้นคืนนี้ แม่จะพาหนิงหยวนไปงานเลี้ยงตระกูลเวินเหรอคะ?"

ไต้เหมยพยักหน้า ตอบอย่างเป็นเรื่องเป็นราว "คุณเวินเซินส่งบัตรเชิญมาให้พวกเราด้วยตัวเอง จะปฏิเสธคำเชิญที่จริงใจขนาดนี้ได้ยังไง ก็ต้องไปสิ"

พูดถึงตรงนี้ เธอก็เหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองก็มีใจให้เวินเซินอยู่

เธอถอนหายใจ "อาหนิง เรื่องบางเรื่องมันฝืนกันไม่ได้ เก็บความรู้สึกที่มีต่อคุณเวินเซินไว้เถอะ แม่ว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับลูกเลยแม้แต่นิดเดียว"

ตั้งแต่ต้นจนจบ หนิงหยวนเพียงแค่มองฉู่หนิงอย่างสงบนิ่ง

ต่อหน้าผู้ใหญ่ในตระกูลฉู่ เธอไม่มีสิทธิ์พูดอะไรตามใจชอบ

แต่เธอได้ส่งข้อความบอกฉู่หนิงเรื่องที่ได้รับบัตรเชิญจากเวินเซินไปแล้ว

ฉู่หนิงคงรู้ดีว่าเธอขัดคำสั่งของตระกูลฉู่ไม่ได้

ดังนั้น ฉู่หนิงจึงไม่ได้พูดห้ามปรามอะไร แค่ตอบรับสั้น ๆ ว่า "อืม"

เห็นฉู่หนิงไม่ได้ฟูมฟาย แถมยังยิ้มได้ หนิงหยวนกลับเริ่มกังวลขึ้นมาแทน... "ฉู่หนิง" คนก่อน ๆ ทนไม่ได้เด็ดขาดถ้ามีใครมาแย่งซีนความเด่นดังไป

เมื่อเจอคำพูดตัดรอนของไต้เหมย ฉู่หนิงยิ้มรับโดยไม่โต้ตอบ แล้วหันหลังเดินไปที่ประตู

ไต้เหมยตะโกนไล่หลังมา

"เดี๋ยว แต่งตัวแบบนั้นจะไปไหน?"

"ดึกดื่นป่านนี้ ก็ต้องออกไปหาความสำราญสิคะ"

...

ฉู่หนิงขับรถออกจากบ้านตระกูลฉู่ไปก่อน

จะพาหนิงหยวนไปด้วยหรือไม่ ก็ไม่ได้กระทบแผนการในคืนนี้ของเธอ

แต่เจตนาเดิมของเธอคืออยากพาหนิงหยวนไปงานเลี้ยงหรูหราไฮโซแบบนั้น เพื่อไปกินดื่มและเปิดหูเปิดตาจริง ๆ

ในเมื่อไม่ต้องพาไปแล้ว ก็ประหยัดแรงไปได้อีกเปราะหนึ่ง

ไต้เหมยที่เห็นหนิงหยวนเป็นเครื่องมือในการเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลเวิน ย่อมดูแลเธออย่างดีอยู่แล้ว

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง—

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังรัวไม่หยุดตั้งแต่เธอขึ้นรถ

ฉู่หนิงชำเลืองมอง

ข้อความจากหนิงหยวนทั้งนั้น

"คุณหนูคะ เรื่องคืนนี้ฉันขัดไม่ได้จริง ๆ"

"ฉันจะรีบกลับบ้านทันทีที่ออกจากงานได้ค่ะ"

"ขอโทษนะคะ ที่ฉันใส่ชุดที่ไม่ใช่ของตัวเอง"

ฉู่หนิงอ่านข้อความพวกนี้แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลง ๆ

เธอยังไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจสักนิด ทำไมต้องรีบขอโทษขนาดนั้น?

ช่างเป็นน้องสาวที่แสนดีและจริงใจอะไรขนาดนี้...

ในขณะเดียวกัน

บนรถอีกคันที่ขับตามออกมาจากบ้านตระกูลฉู่

"หนิงหยวน เลิกเล่นโทรศัพท์ได้แล้ว"

"ค่ะ คุณนายฉู่"

หนิงหยวนจำต้องเก็บโทรศัพท์ลง

เธอยังไม่ได้รับข้อความตอบกลับจากฉู่หนิงแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนเดียว

นั่นทำให้ใจเธอยิ่งหนักอึ้ง

เธอรู้ดีว่าฉู่หนิงคนใหม่นี้สติไม่ค่อยดีเท่าไหร่

ถ้าฉู่หนิงเกิดไม่พอใจ แล้วบุกไปงานตระกูลเวิน ทำเรื่องบ้าบอคอแตก อย่างเช่นเมาอาละวาดบนเวที กอดเวินเซินร้องไห้ฟูมฟาย ขู่ฆ่าตัวตาย... นั่นคงหายนะชัด ๆ

ตระกูลฉู่ดูเหมือนจะยิ่งใหญ่ แต่ต่อหน้าตระกูลเวินที่เป็นยักษ์ใหญ่ตัวจริง พวกเขาก็เป็นเพียงลูกไก่ในกำมือ

ราคาที่ต้องจ่ายหากฉู่หนิงไปล่วงเกินตระกูลเวิน เป็นสิ่งที่ตระกูลฉู่ทั้งตระกูล รวมถึงตัวเธอเอง รับผิดชอบไม่ไหวแน่

"ดูท่าฉันต้องจับตาดูฉู่หนิงให้ดี" หนิงหยวนตั้งปณิธานแน่วแน่ "ฉันจะปล่อยให้เธอทำลายตัวเองไม่ได้ และจะยอมให้เธอทำลายตระกูลฉู่ก็ไม่ได้เหมือนกัน"

ในขณะนั้นเอง จู่ ๆ เธอก็หวนนึกถึงคำพูดที่ฉู่หนิงพูดกับเธอหลังเลิกเรียนวันนั้น

"ในห้องน้ำ ในห้องครัว ในห้องเก็บของ หรือแม้แต่บนเตียงของเขา..."

"ฉันไม่มีวันยอมให้เธอไปจากฉันจริง ๆ หรอก"

"ฉันจะครอบครองเธอ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!"

คำพูดบ้าคลั่งเหล่านั้นราวกับคำสาปที่วนเวียนอยู่ในหูไม่จางหาย

ทำเอาคืนที่ผ่านมา ที่ก็นอนไม่ค่อยหลับอยู่แล้ว กลายเป็นคืนที่เธอนอนตาค้างทั้งคืน

"ฉู่หนิงคนบ้าคนนั้นจะทำจริง ๆ เหรอ?" หนิงหยวนกำชายกระโปรงแน่น "ถ้าเธอทำแบบนั้นจริง ๆ ฉันจะเลือกฆ่าเธอ หรือว่า..."

มองดูแสงสีเมืองยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองศึก