บทที่ 18 วันนี้แจกน้ำส้มสายชูฟรีทุกคน

ยิ่งเดินเข้าไปใกล้เด็กสาวริมหน้าต่างกระจกมากเท่าไหร่ หัวใจที่เต้นระรัวของเวินเซินก็ยิ่งเย็นเยียบลงเท่านั้น

เขาเข้าใจผิด

คนคนนี้ไม่ใช่นาน่า เป็นเพียงเด็กสาวที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับนาน่ามากเท่านั้น

เมื่อพิศมองใบหน้าของเด็กสาว เขาก็หวนนึกถึงรูปถ่ายใบหนึ่งที่คุณนายฉู่เอามาให้ดูในงานเลี้ยงวันนั้น รวมถึงคำพูดของคุณนายฉู่

"ตระกูลฉู่ของเราอยากจะมอบของเล่นชิ้นหนึ่งให้คุณ เชื่อเถอะค่ะ ทันทีที่เห็นเธอ คุณจะต้องพอใจแน่นอน"

งั้นเด็กสาวตรงหน้านี้ก็คือของเล่นที่ตระกูลฉู่ส่งมาให้เขาสินะ?

เขาเคยได้ยินมาบ้างว่าตระกูลฉู่อุปการะตัวภาระคนหนึ่งไว้ เลี้ยงดูปูเสื่อเหมือนหมาเหมือนแมวมานานนับสิบปี

คนในแวดวงต่างพากันชื่นชมว่าตระกูลฉู่เป็นคนดีมีคุณธรรม

แต่ความจริงเป็นอย่างไร ใคร ๆ ก็รู้ดี ในตระกูลเศรษฐี แม้แต่ลูกแท้ ๆ ยังไม่แน่ว่าจะได้รับความรัก นับประสาอะไรกับตัวภาระ?

มันก็แค่การเลี้ยงดูของเล่นไว้ดูเล่นเท่านั้นแหละ

แล้วตอนนี้ ตระกูลฉู่ก็ยกของเล่นชิ้นนี้ให้เขา

เมื่อนึกถึงใบหน้าหน้าเลือดของคนตระกูลฉู่ แววตาของเวินเซินก็ฉายแววรังเกียจ

ยิ่งเห็นใบหน้าของเด็กสาวที่คล้ายคลึงกับ "รักแรก" ที่เขาเคยรักแต่ไม่อาจครอบครองในวัยเยาว์ ความสนใจที่มีก็มลายหายไปเกือบหมด

"ถึงขั้นลอกเลียนแบบการแต่งตัวของนาน่า แถมยังจงใจเลียนแบบสายตาที่นาน่ามองผมอีก! ตระกูลฉู่นี่ช่างสรรหาจริง ๆ น่าขยะแขยงชะมัด"

เดิมทีเวินเซินตั้งใจจะเดินหนีไปดื้อ ๆ

แต่จู่ ๆ ความรู้สึกรักความถูกต้องก็พลุ่งพล่านขึ้นมา เขาตัดสินใจจะสั่งสอนเด็กสาวหน้าซื่อใจคดคนนี้สักหน่อย ให้เลิกคิดจะใช้เขาเป็นทางลัด ให้ตั้งใจเรียนและพึ่งพาตนเอง

เวินเซินเอ่ยถามเสียงเย็น "ถ้าผมจำไม่ผิด เธอคือหนิงหยวน หนิงหยวนจากตระกูลฉู่ใช่ไหม?"

เมื่อระยะห่างลดลง หนิงหยวนก็จำเขาได้เช่นกัน

นี่คือผู้ชายที่ฉู่หนิงชอบ และเป็นผู้ชายที่คุณนายฉู่แนะนำให้เธอรู้จัก... เวินเซิน

เธอพยักหน้าเรียบ ๆ "ใช่ค่ะ ฉันเอง คุณเวินมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?"

เห็นท่าทางเย็นชาของเธอ เวินเซินกลับรู้สึกว่าเธอกำลังเล่นละคร

ชัดเจนว่าเธอวางแผนมารอเขาที่นี่ และเมื่อล่อให้เขาเดินเข้ามาหาได้สำเร็จ เธอก็ยังแสร้งทำเป็นเมินเฉย

ท่าทางเสแสร้งแบบนี้ เขาคุ้นตาอย่างประหลาด

คิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็เข้าใจ... คบคนพาลพาลพาไปหาผิดจริง ๆ วัน ๆ ขลุกอยู่กับคนอย่างฉู่หนิง ต่อให้ไม่เหมือน ก็ต้องติดนิสัยมาบ้างแหละ

"เธอยังเด็ก อย่ามัวแต่คิดจะใช้ทางลัด" เวินเซินวางมาดขรึม สั่งสอนด้วยน้ำเสียงดูแคลน "ฉันแก่กว่าเธอเป็นสิบปี รุ่นพ่อเธอได้เลยมั้ง ไม่รู้สึกละอายใจบ้างเหรอ ที่พยายามเข้าหาและยั่วยวนฉันขนาดนี้?"

หนิงหยวนกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

เธออดด่าในใจไม่ได้ "ไอ้คนหลงตัวเองปัญญาอ่อนเอ๊ย"

จนถึงตอนนี้ เธอเพิ่งจะแค่ส่งคำขอเป็นเพื่อนไป และยังไม่ได้คุยด้วยสักคำ เขาก็ตัดสินเธว่าไร้ค่าไปแล้ว!

"ฉันคิดว่าคุณเวินคงเข้าใจอะไรผิดไปนะคะ" หนิงหยวนข่มอารมณ์โกรธ ถอยหลังก้าวยาว ๆ รักษาระยะห่างจากเวินเซิน "ฉันมายืนรอคุณหนูของฉัน ไม่มีการกระทำใด ๆ ที่เป็นการยั่วยวนคุณทั้งนั้น"

สีหน้าของเวินเซินแข็งค้าง

เขาถึงเพิ่งนึกได้ว่าควรมองตามไปข้างหลัง

เมื่อมองตามมุมสายตาที่หนิงหยวนจ้องมองเมื่อครู่ เขาเห็นฉู่หนิงจริง ๆ และ... เวินหมิง?!

สองคนนั้นไปสนิทกันตอนไหน ถึงขั้นคุยเล่นหัวเราะต่อกระซิกกันได้?

เวินเซินสูดหายใจลึก "ขอโทษที ดูเหมือนฉันจะคิดมากไปเอง"

เขามีสปิริตพอที่จะยอมรับผิด แต่น่าเสียดายที่หนิงหยวนไม่มีความสนใจในตัวเขาเลย

ความสนใจของเธอพุ่งเป้าไปที่ฉู่หนิงทั้งหมด

เห็นฉู่หนิงคุยเล่นหัวร่อต่อกระซิกกับผู้ชายแปลกหน้า แถมยังแลกเบอร์ติดต่อกันอีก ความรู้สึกจุกแน่นก็เกิดขึ้นในอก

เมื่อกี้ยังมาร้องไห้ฟูมฟายบอกว่า "รักฉัน" อยู่หยก ๆ พอหันหลังกลับปุ๊บ ก็ไปนั่งคุยระริกระรี้กับผู้ชายคนอื่นหน้าตาเฉย!

"ฉันนี่มันโง่จริง ๆ ที่ไปหลงเชื่อว่าเขารักฉัน"

"โลกนี้จะไปมีความรักระหว่างผู้หญิงกับผู้หญิงเยอะแยะขนาดนั้นได้ยังไง?"

"ก็แค่ของเล่นฆ่าเวลาของเธอสินะ"

หนิงหยวนกำหมัดแน่น

เมื่อทนดูต่อไปไม่ไหว เธอจึงหันหลังเตรียมจะเดินหนี

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอก็สั่นสองครั้ง

หนิงหยวนชะงักฝีเท้า

เธอล้วงโทรศัพท์ออกมาดู เห็นข้อความจากฉู่หนิง "ฉันเห็นเธอยืนอยู่หน้าห้องสมุดแล้ว ทำไมไม่เข้ามาล่ะ?"

...

หนึ่งนาทีต่อมา

ฉู่หนิง หนิงหยวน เวินเซิน และเวินหมิง นั่งรวมกันอยู่ที่โต๊ะเดียวกัน

ฉู่หนิงมองหนิงหยวนด้วยสายตาตัดพ้อ

แต่ในใจกลับก่นด่าระบบยับเยิน!

"ไอ้หมาระบบ ไหนบอกว่าไม่ได้พังไง?"

เมื่อกี้แค่ไม่กี่วินาที ค่าความดาร์กเด้งขึ้นเด้งลงวิละครั้ง เดี๋ยวบวก 10% เดี๋ยวลบ 10% มันเหวี่ยงแรงขนาดนี้ ใครจะไปรับไหว?

ประเด็นคือ เหวี่ยงไปเหวี่ยงมา สุดท้ายกลับมาอยู่ที่ 71% เท่าเดิม

น่าเบื่อชะมัด

"โฮสต์ครับ คุณห้ามไม่ให้เป้าหมายมีอารมณ์แปรปรวนรุนแรงไม่ได้หรอกครับ"

ฉู่หนิง: แต่มันแรงไป ฉันรับไม่ไหว จริง ๆ นะ

"ค่อย ๆ ปรับตัวครับ เดี๋ยวก็ชิน"

ฉู่หนิง: ขอบใจมากนะพ่อคุณ

"แล้ว... ตกลงสองคนนี้เป็นอะไรกัน?" เวินเซินเป็นคนแรกที่เอ่ยปากถาม

"จะเป็นอะไรได้ล่ะ?" ฉู่หนิงผายมือ "ก็อย่างที่เห็น ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว"

หลังจากคุยกันสักพัก เธอพบว่าเวินหมิง แม้จะดูตุ้งติ้งไปหน่อย แต่ก็เป็นคนคุยสนุกใช้ได้ คุยได้สากกะเบือยันเรือรบ ทั้งเรื่องดาราศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ข่าวซุบซิบดารา ไปจนถึงเรื่องแปลกประหลาด

แต่เธอก็พบปัญหาอย่างหนึ่งในตัวเขา

นั่นคือ เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายสุด ๆ!

คนแบบนี้คบไว้แก้เหงาได้ แต่จะคบเป็นเพื่อนแท้คงไม่ได้

หนิงหยวนยิ้มตามมารยาท "คุณหนูได้เพื่อนใหม่ ฉันดีใจด้วยจริง ๆ ค่ะ"

【ค่าความดาร์ก +1% ค่าความดาร์กของตัวละครเป้าหมายปัจจุบันคือ 72%】

ฉู่หนิง: "..."

หึงล่ะสิ?

รอบนี้หึงชัวร์!

เยี่ยมเลย อิอิ ได้ไอเดียใหม่ในการปั่นค่าความดาร์กแล้ว

เวินเซินปรายตามองเวินหมิงอย่างเย็นชา "เวลานี้ไม่ไปเรียน มานั่งเสียเวลาอยู่ที่นี่เหรอ? ดูเหมือนแกจะเริ่มเหลิงจนลืมคำสั่งสอนของคุณพ่อไปแล้วสินะ"

เวินหมิงกลัวจนหน้าซีด เหงื่อแตกพลั่ก เขารีบลุกขึ้นยืนทันที "เปล่าครับ เปล่า ๆ ผมแค่เอาหนังสือมาคืน คืนเสร็จก็จะกลับแล้วครับ!"

เขาเหลือบมองฉู่หนิงอย่างอาลัยอาวรณ์ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบกอดหนังสือวิ่งแน่บออกไป

สายตานั้นเวินเซินเห็น และหนิงหยวนก็เห็นเช่นกัน

แววตาของทั้งคู่เย็นเยียบลงทันที

โดยเฉพาะหนิงหยวน ที่เผลอบีบแก้วกระดาษในมือจนแทบแหลกคามือ

เพื่อนเหรอ?

เขาไม่คู่ควรหรอก

คุณหนูนี่ไม่เลือกกินจริง ๆ ดีเลวยังไงก็เอาหมด

【ค่าความดาร์ก +1% ค่าความดาร์กของตัวละครเป้าหมายปัจจุบันคือ 73%】

ฉู่หนิงฟังเสียงสวรรค์จากระบบ แล้วก็ยิ้มมุมปาก "คุณเวิน น้องชายคุณนี่ตลกดีนะ"

เวินเซินพูดหน้านิ่ง "คุณหนูฉู่ ตกลงคุณปันใจไปให้คนอื่นแล้ว หรือกำลังเล่นเกมแกล้งทำเป็นไม่สนใจ เพื่อเรียกร้องความสนใจกันแน่?"

ฉู่หนิงมีหรือจะฟังไม่ออกว่าเขากำลังประชด

เธอแค่นหัวเราะ "คุณเวิน คุณหึงเหรอ หรือกินยาผิดซอง ถึงได้มาสนใจเรื่องของฉันขนาดนี้?"

แววตาของเวินเซินไหววูบ จู่ ๆ เขาก็หัวเราะหยัน

เขาพูดอย่างไม่เกรงใจ "ถ้าการตามตื๊อทำให้คนชอบได้ แมลงวันคงเป็นสัตว์ที่เป็นที่รักที่สุดในโลกไปแล้ว"

ได้ยินดังนั้น ฉู่หนิงก็หัวเราะออกมาบ้าง

"เห็นไหม คุณเริ่มหงุดหงิดอีกแล้ว การชอบคนสวย ๆ อย่างฉันไม่ใช่เรื่องน่าอายสักหน่อย ทำไมคุณเวินต้องปากไม่ตรงกับใจ ทำเป็นเข้มกลบเกลื่อนความรู้สึกตัวเองด้วยล่ะคะ?"

ยังพูดไม่ทันจบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็รัวถี่ยิบ

【ค่าความดาร์ก +1% ค่าความดาร์กของตัวละครเป้าหมายปัจจุบันคือ 74%】

【ค่าความดาร์ก +1% ค่าความดาร์กของตัวละครเป้าหมายปัจจุบันคือ 75%】

【ค่าความดาร์ก +1% ค่าความดาร์กของตัวละครเป้าหมายปัจจุบันคือ 76%】

...ยังขึ้นไม่หยุด ยังขึ้นอีก

เฮ้ย ท่าจะไม่ดีแล้ว!

ฉู่หนิงสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากสายตาของหนิงหยวนที่มองมา

ความหนาวเย็นแล่นปราดไปตามไขสันหลัง เหมือนเห็นทวดกำลังกวักมือเรียกอยู่รำไร

ขณะที่ค่าความดาร์กพุ่งไปแตะที่ 92% หนิงหยวนก็ลุกพรวดขึ้น ทิ้งทุกคนไว้เบื้องหลัง แล้วเดินดุ่ม ๆ ออกไปโดยไม่ลังเล

เวินเซินเข้าใจผิดคิดว่าหนิงหยวนหึงเขา และกลับรู้สึกภูมิใจลึก ๆ ที่มีผู้หญิงสองคนมาแย่งชิง

"คุณหนูฉู่ คุณคงรู้นะครับว่าแม่ของคุณตั้งใจจะจับคู่ผมกับคุณหนิงหยวน?"

"อ้อ แล้วไงคะ?"

"ผมเพิ่งมาคิดดู ข้อเสนอนี้ก็ไม่เลว ผมกะว่าจะตกลง"

"อ้อ แล้วไงคะ?"

"ฉู่หนิง คุณควรจะเฉยชาให้ได้เหมือนที่ปากพูดจริง ๆ เถอะนะ"

"อ้อ"

เวินเซินโมโหกับท่าทีกวนประสาทของเธอจนหน้าเขียว ลุกขึ้นสะบัดก้นเดินหนีไปอีกคน

ฉู่หนิงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม รอให้ระบบรายงานสถานการณ์ต่อ

แต่ทว่า ค่าความดาร์กหยุดนิ่ง ไม่ขยับเพิ่มแล้ว

แต่เสียงเตือนข้อความเข้าในโทรศัพท์กลับดังขึ้นแทน

ข้อความจากหนิงหยวน

มีเพียงประโยคเดียวสั้น ๆ

"คุณหนูคะ ใครจะมาอยู่ข้างกายคุณหนูก็ได้งั้นเหรอคะ?"