บทที่ 17 ก็งั้น ๆ ธรรมดามาก

บทที่ 17 ก็งั้น ๆ ธรรมดามาก

ฉู่หนิงนอนเล่นในห้องพยาบาลจนหมดไปสองคาบเรียน

กว่าจะถึงตอนนั้น หนิงหยวนก็กลับไปเรียนที่ห้องแล้ว

ตอนที่เดินจากไป เธอบอกทิ้งท้ายไว้ว่าจะรอฉู่หนิงหลังเลิกเรียน

ฉู่หนิงไม่ได้ซาบซึ้งอะไรมากมายกับคำพูดนั้น แต่ก็ยังต้องแสร้งทำเป็นดีใจสักหน่อยตามบทบาท

"โฮสต์ ผมต้องขอเตือนนะ ภารกิจของคุณคือการเพิ่มค่าความดาร์กของเป้าหมายให้ถึง 95% ไม่ใช่ไปล้างบาปให้เธอ"

ฉู่หนิง: "ฉันรู้น่า"

"จากกรณีศึกษาของภารกิจที่คล้ายกันในอดีต ถ้าค่าความดาร์กลดต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนด มันจะยากมากที่จะดันให้สูงขึ้นได้อีก"

ฉู่หนิงเบะปากแล้วตอบรับสั้น ๆ "อ้อ"

"อย่าทำพังซะล่ะ"

"เออ รู้แล้วน่า รู้แล้ว"

...

หลังจากออกจากห้องพยาบาล

ฉู่หนิงไม่ได้มีความคิดที่จะกลับไปเข้าเรียนแต่อย่างใด

เธอเดินทอดน่องไปเรื่อยเปื่อยชมวิวทิวทัศน์รอบโรงเรียน

โดยไม่รู้ตัว เธอเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องสมุด

ด้วยความที่มีเรื่องให้คิดรกสมอง เธอต้องการที่เงียบสงบเพื่อพักผ่อนหย่อนใจ

จึงตัดสินใจผลักประตูเข้าไป

บังเอิญเหลือเกิน เธอเจอเวินเซินอีกครั้ง

เวลานี้ เวินเซินกำลังสนทนาอย่างออกรสกับอาจารย์สาวท่านหนึ่ง

ฉู่หนิงหามุมสงบเงียบ ๆ นั่งลง หยิบหนังสือจากมุมโต๊ะขึ้นมาบังหน้าทำทีเป็นอ่าน

แต่ความจริงแล้ว หูผึ่งรอฟังบทสนทนา

ถ้าเวินเซินไม่ใช่พระเอก เธอคงไม่สนใจเขามากขนาดนี้

ปัญหาคือ หมอนี่ดันมีสถานะเป็นพระเอก และถูกกำหนดมาให้ทำลายชีวิตของหนิงหยวน

นั่นทำให้ฉู่หนิงอดไม่ได้ที่จะระแวดระวังเขาเป็นพิเศษ

"คุณเวิน ในนามของวิทยาลัยดนตรี ดิฉันต้องขอขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่งสำหรับการบริจาคเปียโนในครั้งนี้ค่ะ"

"ขอแค่ช่วยดูแลเปียโนหลังนั้นให้ดี ก็ถือเป็นการขอบคุณผมแล้วครับ"

"แน่นอนค่ะ เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว!"

"ครับ งั้นผมก็วางใจ"

เวินเซินนั่งลงพร้อมกับหนังสือนิยายภาษาอังกฤษปกเหลืองเก่าคร่ำครึ ที่นั่งของเขาอยู่ไม่ไกลจากฉู่หนิงนัก แต่เป็นมุมอับสายตา เขาจึงมองไม่เห็นเธอ

อาจารย์สาวเดินจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ เหลียวหลังกลับมามองเขาอยู่หลายรอบ

คล้อยหลังเธอไปไม่นาน ก็มีนักเรียนหญิงใจกล้าอีกหลายคนค่อย ๆ เข้าไปชวนเขาคุย

เวินเซินวางตัวอย่างสุภาพและพูดคุยกับพวกเธอได้อย่างเป็นธรรมชาติ

"ในนิยายบอกว่ารัศมีพระเอกเจิดจรัส ดึงดูดสาว ๆ ให้เข้าหาเป็นพรวน ไม่ได้พูดเกินจริงเลยแฮะ"

ฉู่หนิงเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

เธอสงสัยด้วยซ้ำว่าถ้าระบบสามารถวัดค่าเสน่ห์ของเวินเซินได้ มันคงพุ่งทะลุหลอดแน่ ๆ

ในขณะเดียวกัน เธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ถ้าเธอเป็นผู้หญิงแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เธอจะหลงเสน่ห์เวินเซินหัวปักหัวปำเหมือนคนอื่นไหมนะ?

"โฮสต์ อย่าได้ดูถูกพลังของสัตว์ประหลาดค่าสถานะนะครับ"

ฉู่หนิงส่งเสียง "ชิ" ในลำคอ

มิน่าล่ะถึงส่งผู้ชายมาทำภารกิจนี้!

หรือจริง ๆ แล้วเพื่อให้มีภูมิคุ้มกันต่อการโจมตีด้วยเสน่ห์ระดับเทพประทานของพระเอกกันแน่?

ขณะที่ฉู่หนิงกำลังตั้งใจแอบฟังอย่างขะมักเขม้น หนุ่มแว่นท่าทางขี้อายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาเธอ หน้าแดงก่ำขณะเอ่ยถาม

"เอ่อ... เพื่อนนักเรียน ส...สวัสดีครับ! ขอนั่งตรงนี้ได้ไหมครับ?"

ทันทีที่เห็นหน้า ฉู่หนิงก็รู้เลยว่าหมอนี่โดนดาเมจความสวยของเธอยิงเข้าเต็มเปา

เธอยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ผายมือเชิญ "เชิญ"

"เพื่อนนักเรียนกำลังศึกษาควอนตัมฟิสิกส์ด้วยตัวเองเหรอครับ? สุดยอดเลย" หนุ่มแว่นตาเป็นประกายเมื่อเห็นหนังสือในมือฉู่หนิง

"อ๋อ ฮ่า ๆ เปล่าหรอก ไม่ใช่! แค่หยิบมาเปิดดูเล่น ๆ จริง ๆ อ่านไม่รู้เรื่องสักตัว" ฉู่หนิงตอบปัด ๆ

พูดจบถึงเพิ่งนึกได้ว่าลืมแอ๊บเป็นกุลสตรีอีกแล้ว

เฮ้อ หยาบคายไปหน่อย ไม่ดี ไม่ดี

เจอสายตาที่ยากจะอธิบายของหนุ่มแว่น ฉู่หนิงก็ขี้เกียจจะแก้ตัว อีกฝ่ายไม่ใช่แฟนคลับตัวน้อยของเธอ และคงไม่มาเชียร์เธอด้วย จะไปแคร์ทำไมว่าเขาจะมองเธอยังไง

เธอรีบโยนหนังสือในมือทิ้ง สุ่มหยิบเล่มใหม่จากกองหนังสือมุมโต๊ะขึ้นมา โดยไม่สนว่าเป็นหนังสืออะไร กางออกบนโต๊ะแล้วแสร้งทำเป็นอ่านต่อ

"เอ่อ... เพื่อนนักเรียนครับ อ่านหนังสือแบบนี้ในห้องสมุด มันจะ... ไม่ค่อยดีมั้งครับ?"

"ทำไมจะ... ไม่ดีล่ะ?"

ฉู่หนิงก้มลงมองหนังสือในอ้อมแขน

พอเห็นคำว่า "จินผิงเหมย" (บุปผาในกุณฑีทอง - วรรณกรรมอีโรติกจีนโบราณ) เธอก็สะดุ้งเฮือก

ดูเหมือนว่าการอ่านเล่มนี้โชว์หราในที่สาธารณะ จะไม่ค่อยงามจริง ๆ นั่นแหละ

เธอปิดหนังสือเงียบ ๆ แล้ววางคืนที่เดิม

"เพื่อนนักเรียนครับ ถ้าอยากอ่านนิยาย ผมมีอยู่นะครับ"

หนุ่มแว่นเปิดกระเป๋าเป้ หยิบนิยายปกสีสันสดใสออกมาหลายเล่ม ยื่นให้ฉู่หนิง

เมื่อเจอสายตาตั้งคำถามของฉู่หนิง เขาก็รีบอธิบาย "อย่าเข้าใจผิดนะครับ พี่สาวผมฝากซื้อน่ะ! พวกนี้เป็นเรื่องดัง ๆ ทั้งนั้น หายากมาก ผมไปต่อคิวตั้งนานกว่าจะได้มาแค่นี้..."

ฉู่หนิงมุมปากกระตุก "ขอบคุณนะ"

การเอาหนังสือใหม่ของพี่สาวคนอื่นมาเปิดอ่านก่อนเจ้าตัว มันรู้สึกทะแม่ง ๆ ชอบกล

ขณะที่กำลังจะปฏิเสธ ตาไว ๆ ของฉู่หนิงก็เหลือบไปเห็นชื่อที่เขียนอยู่บนปกหนังสือเรียนของอีกฝ่าย

"เพื่อนนักเรียน นายชื่อเวินหมิงเหรอ?"

"อ๊ะ ใช่ครับ" หนุ่มแว่นก้มหน้าอย่างขัดเขิน "คุณรู้จักผมด้วยเหรอ?"

เห็นท่าทางเอียงอายแบบสาวน้อยของเขาแล้ว ฉู่หนิงรู้สึกซับซ้อนในใจบอกไม่ถูก

สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นจริง ๆ

ในนิยายต้นฉบับ จุดจบของหมอนี่คือโดนพวกผู้ใหญ่ในตระกูลเวินจับหักขา เพราะแอบหนีไปแปลงเพศที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต ถูกกักบริเวณในวิลล่าที่ต่างประเทศ ออกไปไหนไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว

สรุปแล้ว คนที่เข้ามาจีบเธอก็คือสาวน้อยแฟนคลับคนหนึ่งสินะ... คิดได้ดังนั้น ทัศนคติที่ฉู่หนิงมีต่อเขาก็ดีขึ้นมาอย่างประหลาด

ถ้าอยากได้ยาปลุกกำหนัดนั่น เธอต้องเข้าไปในงานเลี้ยงตระกูลเวินให้ได้

และจะเข้างานเลี้ยงตระกูลเวินได้ ก็ต้องมีคนในตระกูลเวินพาเข้า

ตอนนี้เวินหมิงเปรียบเสมือนบันไดที่พาดมาให้ถึงที่ คว้าไว้รับรองว่าคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

ฉู่หนิงเปิดหนังสือนิยายเล่มหนึ่งในมือ

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือภาพประกอบสุดวาบหวิว: สองสาวงามหยาดเยิ้มราวนางฟ้ากำลังอาบน้ำคู่กันในอ่าง!

สีหน้าของฉู่หนิงเปลี่ยนเป็นจริงจัง

"รสนิยมพี่สาวนายไม่ธรรมดาเลยนะ ชอบอ่านแนวนี้เหรอ?"

เวินหมิงกระแอมไอสองสามที ลดเสียงลงกระซิบ "เพื่อนนักเรียน รีบเปิดผ่านหน้านี้ไปเถอะครับ มัน... มันน่าอายเกินไป!"

ฉู่หนิงพลิกหน้ากระดาษ

ขณะที่เปิดผ่าน ๆ เธอก็แกล้งพูดขึ้นว่า "แค่นี้เองเหรอ? เฮ้อ ธรรมดามาก แค่ฉันไปหยิบจากคอลเลกชันโปรดของฉันมาสักเล่ม ยังเด็ดดวงกว่านี้เป็นร้อยเท่า"

ได้ยินฉู่หนิงพูดแบบนั้น ดวงตาของเวินหมิงก็เป็นประกายวาววับ

เขาเป็นเพียงลูกนอกสมรส สิ่งที่ปรารถนาที่สุดในชีวิตคือการได้เข้าไปคลุกคลีกับทายาทสายตรงของตระกูลเวิน แล้วค่อย ๆ ไต่เต้าไปสู่สายตาพวกผู้ใหญ่

เวินเซินนั้นเข้าถึงยากประดุจป้อมปราการเหล็ก

ส่วนน้องชายคนอื่น ๆ ของเวินเซินก็อยู่ต่างประเทศกันหมด แถมยังดูถูกเขาเสียยิ่งกว่าเวินเซิน

ดังนั้น คนเดียวที่เขาพอจะประจบประแจงได้ก็คือเวินลี่ น้องสาวคนเล็ก

เขาเริ่มแผนการโดยแกล้งไปดักรอตรงมุมที่เวินลี่เดินผ่าน แล้วทำหนังสือแบบนี้ตก 'โดยบังเอิญ' รอให้เวินลี่จับได้ จากนั้นก็ถือโอกาสสารภาพรสนิยมส่วนตัวกับเวินลี่ เพื่อหาพวก

เขาปูทางมาเดือนสองเดือนแล้ว และผลลัพธ์ก็ออกมาดีเยี่ยม

ตอนนี้เขากลายเป็นเพื่อนสาวคนสนิทของเวินลี่ เวินลี่ถึงขนาดเอาชุดเดรสที่เบื่อแล้วมาให้เขาใส่ ซึ่งทำให้เขาดีใจเนื้อเต้น

"จริงเหรอครับ เพื่อนนักเรียน! คุณมีของดีกว่านี้อีกเหรอ?" เวินหมิงถามเสียงตื่นเต้น

"แน่นอนสิ" ฉู่หนิงยิ้ม "ถ้านายอยากได้..."

เวินหมิงพยักหน้ารัว ๆ "อยากครับ อยากได้มาก ๆ! ได้โปรดแบ่งปันให้ผมด้วยเถอะครับ!"

รอยยิ้มของฉู่หนิงกว้างขึ้น

งานอดิเรกที่เปิดเผยไม่ค่อยได้แบบนี้แหละ คือทางลัดในการกระชับความสัมพันธ์ชั้นดี

ขอแค่ปีนบันไดชื่อเวินหมิงขึ้นไปได้ เธอจะเข้าถึงตัวเวินลี่ได้ภายในไม่กี่นาที

ถึงตอนนั้น นอกจากจะได้ของที่ต้องการมาฟรี ๆ แล้ว ยังได้ช่วยชีวิตเวินลี่ไว้ด้วย ทำให้เวินลี่ติดหนี้บุญคุณเธออีกต่างหาก

ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ช่างเลิศเลอเพอร์เฟกต์อะไรอย่างนี้

"งั้นเราแอดวีแชตกันไว้ไหม?"

"ได้ครับ ได้ ๆ ขอบคุณมากครับ เพื่อนนักเรียน"

ขณะที่ทั้งสองกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่นั้น

เวินเซินปิดหนังสือในมือ ลุกขึ้นเตรียมจะกลับ

เขาเดินอ้อมกระถางต้นพลูด่างที่บดบังสายตาออกมาที่ทางเดิน

สายตาที่กวาดมองไปโดยไม่ตั้งใจ ทำให้รูม่านตาของเขาหดเกร็งฉับพลัน

นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นของห้องสมุด เด็กสาวในชุดเรียบง่ายกำลังจ้องมองมาทางเขาด้วยสายตาโศกเศร้าเคล้าความเคียดแค้น

แม้แต่เวินเซิน ผู้ที่มักจะควบคุมอารมณ์ได้ดีเสมอมา ยังถึงกับเสียอาการ

ใบหน้านั้นซ้อนทับกับใบหน้าในความทรงจำของเขาได้อย่างแนบสนิท

ดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและถวิลหา ราวกับกำลังร่ำไห้กล่าวโทษ ว่าเขาเป็นคนใจร้าย โทษที่เขาโง่เขลาจนต้องเสียเธอไป!

"นา... นาน่า?!"

เด็กสาวที่ยืนอยู่นอกหน้าต่างกระจก เห็นเวินเซินจู่ ๆ ก็รีบก้าวยาว ๆ ตรงดิ่งมาทางเธอ ก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น

ตาบ้านี่เป็นใคร?

มายืนบังทางที่เธอมองฉู่หนิงทำไม!