ตอนที่ 2 ค่าความดำมืด 90%

ฉู่หนิงมองท้องฟ้าที่ไร้เมฆหมอก แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ฉันนี่มันซวยซ้ำซ้อนจริงๆ ใช่ไหม?"

ค่าครองชีพทั้งหมดที่พ่อผู้แสนดีมอบให้หนิงหยวน โดนเจ้าของร่างเดิมตัวแสบหาเรื่องริบไปจนเกลี้ยง

นี่เพิ่งจะต้นเดือนแท้ๆ

หนิงหยวนคงไม่มีเงินติดตัวแม้แต่แดงเดียว

แล้วเธอจะเอาชีวิตรอดยังไง?

ฉู่หนิงเท้าสะเอว อีกมือยกขึ้นเกาหัวแกรกๆ ตามความเคยชิน คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ถอนหายใจออกมาอีกรอบ

"ระบบ ฉันแอบให้เงินเธอนิดหน่อยได้ไหม?"

"โฮสต์ครับ ผมไม่แนะนำให้ทำแบบนั้น"

ดวงตาฉู่หนิงเป็นประกาย "งั้นก็แปลว่าทำได้สินะ"

"ค่าความดำมืดของหนิงหยวนตอนนี้อยู่ที่ 90% ถ้าคุณหลุดคาแรคเตอร์ มีความเป็นไปได้สูงมากที่ความพยายามทั้งหมดก่อนหน้านี้จะสูญเปล่า"

ฉู่หนิงเม้มปากเงียบ

ไม่นึกเลยว่าพอมารับภารกิจปุ๊บ ความคืบหน้าจะปาเข้าไป 90% แล้ว

พูดอีกอย่างคือ ขอแค่เธอใจแข็ง ทิ้งมโนธรรมไปซะ แล้วเล่นไปตามบทในช่วงครึ่งปีสุดท้ายของชีวิต ภารกิจก็จะสำเร็จ... ซี้ด มันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?

ฉู่หนิงรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่าต้องมีหลุมพรางที่ไหนสักแห่ง แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นตรงไหน

เธอเดินเตร็ดเตร่ไปรอบโรงเรียน เดินๆ หยุดๆ อ้อยอิ่งอยู่นานกว่าจะหาห้องเรียนปีสามเจอ

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง เธอก็อดไม่ได้ที่จะถามระบบอีกครั้ง

"ก่อนหน้าฉัน มีใครเคยรับภารกิจนี้ไปแล้วบ้างไหม?"

"ไม่ขอตอบครับ"

ฉู่หนิงทำหน้ามุ่ย

ไอ้คำว่า 'ไม่ขอตอบ' นี่มันหมายความว่าไง?

นี่มันเท่ากับบอกใบ้กลายๆ ว่ามีคนรับไปทำแล้วล้มเหลวไม่ใช่เหรอ?

ดูท่าเธอจะประมาทภารกิจนี้ไม่ได้เสียแล้ว

ฉู่หนิงเดินไปหาที่นั่ง เดิมทีคิดว่าที่นั่งของเธอกับหนิงหยวนน่าจะอยู่ใกล้กัน แต่ที่ไหนได้ ห่างกันคนละซีกโลก

ฉู่หนิงนั่งหลังห้อง ส่วนหนิงหยวนนั่งหน้าสุดติดโพเดียมอาจารย์

เธอมองร่างบอบบางที่ก้มหน้าก้มตาเรียนอย่างตั้งใจด้วยความรู้สึกซับซ้อน

ในโลกเดิม เธอเป็นพวกเด็กเรียนไม่เอาถ่าน พอข้ามมาโลกนี้ ก็ยังเป็นเด็กเรียนห่วยเหมือนเดิม ฉู่หนิงไม่ได้เกลียดพวกเด็กเรียนเก่งแบบเจ้าของร่างเดิม

ตรงกันข้าม เธอกลับชื่นชมคนที่ขยัน ใฝ่เรียนรู้ และฉลาดโดยธรรมชาติแบบนี้

ตอนอยู่โลกเดิม เธอมักจะบริจาคเงินให้โรงเรียนและอุปการะเด็กเรียนดีแต่ยากจนแบบหนิงหยวนอยู่บ่อยๆ

"ใครจะไปใจร้ายรังแกเด็กดีแบบนี้ลงคอ?"

ฉู่หนิงเท้าคาง พึมพำกับตัวเองในใจ

"ถ้าไม่แอบให้เงิน ยัยหนูนี่ต้องไปรับจ้างทำการบ้านแลกเงินแน่ๆ ใกล้สอบแล้วด้วย ยังต้องตามบทเรียนอีกตั้งเยอะ ขืนสอบไม่ติดท็อปทรี ทุนการศึกษาเทอมนี้ก็อดสิ"

"โฮสต์ครับ นี่ใช่เรื่องที่คุณควรจะคิดไหม? ผมแนะนำให้คุณเอาเวลาไปคิดหาวิธีทำให้เธออับอาย รังแกเธอ ให้ดำดิ่งสู่ด้านมืดเร็วๆ และรุนแรงกว่านี้ดีกว่า"

ฉู่หนิงตอบอย่างรำคาญ "เออๆ รู้แล้วน่า เลิกบ่นสักที"

ไอนั่นก็ไม่ได้ ไอนี่ก็ห้าม อึดอัดชะมัด

"ตกลงใครเป็นโฮสต์กันแน่ ฉันหรือแก? มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันฮะ?"

"..."

ระบบเงียบไป แต่ฉู่หนิงสัมผัสได้ถึงความเอือมระอาของมัน

เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ

"ไม่ต้องห่วงน่า ฉันรู้ลิมิตดี ฉันอยากมีชีวิตอยู่มากกว่าแกอีก"

...เริ่มคาบเรียน

คาบนี้เป็นคาบกิจกรรมอิสระ

หนิงหยวนนั่งประจำที่ ดูเหมือนกำลังตั้งใจอ่านหนังสือ แต่ความจริงใจลอยไปไกล ไม่ได้จดจ่ออยู่กับตำราตรงหน้าเลยสักนิด

"นี่มันครั้งที่สามสิบเอ็ดแล้วสินะ?"

"มีวิญญาณดวงใหม่เข้ามาสิงร่างนังผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว"

"หึหึ ท่าทางจะเป็นพวกงี่เง่าอีกราย"

มุมปากหนิงหยวนยกยิ้มเยาะหยัน

เธอจำเนื้อหาในตำราได้หมดตั้งแต่รอบแรกแล้ว

ตอนนี้ชีวิตเธอถูกรีเซ็ตมาสามสิบเอ็ดครั้ง และนี่เป็นครั้งที่สามสิบเอ็ดที่เธอเปิดตำราคณิตศาสตร์ปีสามเล่มใหม่เอี่ยมนี้

น่าเบื่อ... น่าเบื่อจริงๆ

ใบหน้าหนิงหยวนเปื้อนรอยยิ้ม แต่แววตาเย็นชาจับขั้วหัวใจ แม้เธอจะไม่มีระบบ แต่เธอก็รับรู้ได้ว่าต้นเหตุที่ชีวิตต้องวนลูปซ้ำซากอยู่ที่นังผู้หญิงโง่เง่า 'ฉู่หนิง' นั่น

เพราะทุกครั้งที่ถูกรีเซ็ต 'ไส้ใน' ของฉู่หนิงจะเปลี่ยนไปเสมอ

วิญญาณเร่ร่อนพวกนี้ต้องการอะไรจากการเข้ามาสิงร่างฉู่หนิงนักหนา?

หนิงหยวนไม่เข้าใจจริงๆ

เธอได้แต่หวังว่า 'หน้าใหม่' คนนี้ จะมีอะไรมาเซอร์ไพรส์เธอได้บ้าง ไม่ใช่พวกงี่เง่าเหมือนคนก่อนๆ ที่แสร้งทำเป็นเมตตาอารี แต่สุดท้ายก็ลงมือกับเธออย่างโหดเหี้ยมไร้ความปรานี

"หนิงหยวน ออกมานี่หน่อย"

ขณะที่หนิงหยวนกำลังเหม่อลอย เสียงเรียกของฉู่หนิงก็ดังขึ้น

หนิงหยวนเลิกคิ้ว ในที่สุดหน้าใหม่คนนี้ก็หมดความอดทน คิดจะหาเรื่องสนุกๆ ทำกับเธอแล้วสินะ?

เธอลุกขึ้นยืนอย่างสงบ เดินตรงไปยังประตูหลังห้องเรียน

นอกห้อง

ฉู่หนิงถือไอติมแท่งไว้สองอัน พอเห็นหนิงหยวนเดินมา เธอก็โยนอันหนึ่งไปให้หน้าตาเฉย

หนิงหยวนรับไอติมยี่ห้อแพงระยับมาถือไว้ด้วยความประหลาดใจ "ให้ฉันเหรอ?"

ฉู่หนิงพยักหน้า ในปากคาบไอติมที่กินไปครึ่งหนึ่ง พูดเสียงอู้อี้ "รีบกินเข้า เดินไปกินไปนี่แหละ"

"ค่าความดำมืด -10% ค่าความดำมืดของเป้าหมายปัจจุบันอยู่ที่ 80%"

ฉู่หนิงชะงักฝีเท้า อดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบน

บ้าเอ๊ย แบบนี้ก็ได้เหรอ?

แค่ให้ไอติมแท่งเดียว ค่าความดำมืดลดฮวบฮาบขนาดนี้เลยเรอะ?

"ถ้าฉันแย่งคืนมาตอนนี้ ค่ามันจะเด้งกลับขึ้นไปไหม?"

"โฮสต์ลองดูสิครับ"

"ลองกับผีน่ะสิ ของให้ไปแล้วจะแย่งคืนได้ไง หน้าไม่อาย"

แค่ 10% ช่างมันเถอะ!

ฉู่หนิงคิดในใจ อย่างมากคืนนี้กลับไปค่อยสั่งทำโทษให้ไปเป็นโต๊ะข้างเตียงสักคืน เดี๋ยวค่ามันก็เด้งกลับมาเองแหละ

ตอนนั้นเอง หนิงหยวนฉีกซองและหยิบไอติมออกมาแล้ว

เธออดสงสัยไม่ได้ว่าข้างในผสมอะไรไว้บ้าง?

ยาถ่าย? แมลงสาบ? หรือยาเบื่อหนู?

ยังไงเธอก็ไม่เชื่อว่าฉู่หนิงจะใจดีซื้อไอติมให้เธอกินเฉยๆ

แม้จะปักใจเชื่อว่ามียา แต่หนิงหยวนก็ยังกัดกินเข้าไป—ต่อให้มียาเบื่อหนูจริง เธอก็ไม่ตายหรอก แค่ปวดท้องทุรนทุรายสักพักก็หาย

ส่วนพวกแมลงสาบอะไรนั่น เธอใช่ว่าจะไม่เคยกิน ก็แค่กินๆ มันเข้าไป

ของน่าขยะแขยงกว่านี้เธอก็เคยกินมาแล้วไม่ใช่หรือ?

มาถึงจุดนี้ หนิงหยวนเริ่มปลงตก

ในช่วงแรกๆ ที่ชีวิตถูกรีเซ็ต เธอเคยขัดขืนต่อชะตากรรมวิปริตนี้ พยายามหนีออกจากตระกูลฉู่ หนีไปให้พ้นจากฉู่หนิง

ทว่าพอยิ่งรีเซ็ตบ่อยเข้า แรงใจที่จะต่อต้านก็ค่อยๆ มอดดับลง

เพราะดิ้นรนไปก็เปล่าประโยชน์

ฆ่าฉู่หนิงตายไปคนหนึ่ง เดี๋ยวก็มีคนใหม่โผล่มาอีก ไม่จบไม่สิ้น เหมือนแมลงสาบในบ้านเก่าที่ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด

นานวันเข้า หนิงหยวนก็ไม่อยากฆ่าแล้ว

ฆ่าไม่ตาย... ยังไงก็ฆ่าไม่ตาย

ในเมื่อรู้ว่าฆ่าไม่ตาย จะเปลืองแรงไปทำไม?

หนิงหยวนกัดไอติมคำโต

เปลือกช็อกโกแลตแตกกรอบในปาก แยมรสเปรี้ยวอมหวานผสมกับเนื้อไอศกรีมนุ่มละมุนลิ้นแผ่ซ่านไปทั่ว

ความเย็นฉ่ำที่ลงตัวช่วยดับร้อนของฤดูร้อนได้เป็นอย่างดี

หนิงหยวนกินไอติมเงียบๆ สายตามืดหม่นจับจ้องแผ่นหลังของฉู่หนิงที่เดินนำอยู่ข้างหน้า

รู้ตัวอีกที ไอติมก็หมดแท่งแล้ว

หนิงหยวนที่ไม่ได้รับรู้ถึงรสชาติแปลกปลอมใดๆ ชะงักฝีเท้าลง

เธอก้มมองไม้ไอติมในมือ แววตาที่เคยด้านชาเริ่มมีความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

"ถึงแล้ว ที่นี่แหละ"

ฉู่หนิงที่เดินนำอยู่ ผลักประตูห้องเรียนว่างทางขวามือเข้าไป แล้วกวักมือเรียกหนิงหยวน

"ยืนบื้ออยู่ทำไม เข้ามาสิ!"