EP.47 : จุดจบของการผจญภัยครั้งแรก

หลังจากนั้น ทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างราบรื่นตามแผนการที่วิเวียนวางไว้

เมื่อเมลิก้าเก็บน้ำจากบ่อน้ำพุเสร็จเรียบร้อย ทุกคนก็ไปซ่อนตัวดักซุ่มอยู่ใกล้ๆ เพื่อรอให้เหล่าสัตว์อสูรปรากฏตัว

บ่อน้ำพุเวทมนตร์ดึงดูดสัตว์อสูรเข้ามาจำนวนมาก มีหลากหลายสายพันธุ์จนสามารถเอาไปเปรียบเทียบกับช่วงเวลา 10 วันที่ชีเอินใช้ชีวิตอยู่ในป่านั้นได้เลย แม้กระทั่งฝูงสัตว์อสูรเขาเดียวที่ชีเอินเคยสังหารไปเป็นเบือก็ยังโผล่มาให้เห็น ทำให้เขารู้สึกคิดถึงความหลังขึ้นมาตะหงิดๆ...

คิดถึงกับผีน่ะสิ !

ช่วงเวลานั้นมันคือประวัติศาสตร์มืดของชีเอินชัดๆ จะบอกว่าเป็นช่วงเวลาที่สร้างแผลใจให้เขาก็ไม่เกินจริงเลยสักนิด จนชีเอินแทบจะอดใจไม่ไหวอยากจะพุ่งออกไปจัดการไอ้พวกสัตว์อสูรเขาเดียวพวกนั้นให้สิ้นซาก

แต่ดูเหมือนชีเอินจะไม่จำเป็นต้องลงมือ

อย่างที่วิเวียนบอกไว้ตั้งแต่แรก สัตว์อสูรที่ถูกดึงดูดมายังบ่อน้ำพุเวทมนตร์เริ่มเปิดฉากแย่งชิงน้ำพุกันเอง

ภาพเหตุการณ์นั้นดุเดือดยิ่งกว่าตอนที่เดียร์ไล่เชือดพวกลิซาร์ดแมนเสียอีก ไม่เพียงแต่จะมีสัตว์อสูรพ่นไฟและปล่อยสายฟ้าใส่กันตูมตาม แต่ยังมีการกัดกระชากเลือดสาดแบบสดๆ ให้เห็น มันทำให้ชีเอินรู้สึกเหมือนกำลังดูหนังเอาชีวิตรอดสักเรื่องจากชาติก่อน เพียงแต่มันชวนให้พะอืดพะอมกว่าเยอะ

ถ้าไม่ใช่เพราะประสบการณ์ 10 วันในป่านั้น ชีเอินคงได้อ้วกแตกตรงนี้แน่ๆ

สิ่งที่น่าพูดถึงก็คือ สาวๆ ในปาร์ตี้ของวิเวียนนั้นสงบนิ่งกว่าชีเอินมาก แม้แต่ลูเมียที่ขี้กลัวที่สุดก็ยังจ้องมองเหตุการณ์ด้วยความจริงจัง ไม่มีแววตาของความหวาดกลัวให้เห็น ความเข้มแข็งทางจิตใจของพวกเธอเหนือกว่าสาวๆ ในชาติก่อนของเขาที่แค่เห็นหนูหรือแมลงสาบก็กรี๊ดลั่นบ้านไปไกลลิบ

"ยังไงพวกเธอก็เป็นนักผจญภัยนี่นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็น่าจะชินกับภาพแบบนี้ไปแล้ว"

อย่างน้อย ชีเอินก็คิดว่าเขาควรจะเรียนรู้ความเข้มแข็งแบบนั้นไว้บ้าง

"นี่ก็เป็นปัญหาของพวกตัวละครสายโกงเหมือนกันแฮะ มีดีแค่พลังดิบ แต่เรื่องอื่นๆ ไม่ได้เรื่องเลย"

งั้นเขาควรจะมองหาสกิลเทพๆ สักอย่างที่ช่วยให้บรรลุสัจธรรมและกลายเป็นคนสุขุมเยือกเย็นบ้างดีไหมนะ ? สูตรโกงของฉัน...

ในขณะที่ชีเอินกำลังจมอยู่ในโลกส่วนตัวโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ในที่สุดฝูงซาลาแมนเดอร์เพลิงที่เป็นเป้าหมายของปาร์ตี้วิเวียนก็ปรากฏตัวขึ้น

พวกมันเข้าร่วมวงต่อสู้อันดุเดือดนี้ด้วย และในท้ายที่สุด หลายตัวก็ต้องจบชีวิตลงด้วยคมเขี้ยวและกรงเล็บของสัตว์อสูรตัวอื่น ทิ้งร่างไร้วิญญาณเกลื่อนกลาดไปทั่ว

การต่อสู้ดำเนินไปจนกระทั่งสัตว์อสูรแรดที่มีเลเวล 62 ปรากฏตัวขึ้น ซึ่งเป็นตัวปิดฉากความวุ่นวายทั้งหมด

เจ้าสัตว์อสูรแรดตัวนั้นแสดงพลังอันท่วมท้น ไล่ฆ่าผู้ท้าชิงตัวอื่นๆ จนหมด และดื่มน้ำจากบ่อน้ำพุเวทมนตร์จนหยดสุดท้าย ก่อนจะเดินจากไปอย่างพึงพอใจ

เมื่อนั้นเอง ปาร์ตี้ของวิเวียนถึงได้ออกจากป่าที่ซ่อนตัวอยู่

"ปล่อยไปแบบนั้นจะดีเหรอ ?"

ชีเอินหันไปถามวิเวียน

สิ่งที่เขาหมายถึงคือการที่เจ้าสัตว์อสูรแรดนั่นดื่มน้ำพุไปจนหมดเกลี้ยง แล้วพวกเขาก็ปล่อยมันไปเฉยๆ โดยไม่จัดการมันเนี่ยนะ

"ไม่ต้องห่วงหรอก" วิเวียนส่ายหน้า "ผ่านไปแค่คืนเดียว พลังเวทในอากาศและผืนดินก็จะมารวมตัวกันที่บ่อน้ำพุอีกครั้ง และกลายเป็นน้ำพุใหม่ ดังนั้นเราไม่จำเป็นต้องไปหาเรื่องสัตว์อสูรระดับสูงที่อันตรายขนาดนั้นนอกเหนือจากภารกิจหรอก"

พอได้ยินวิเวียนอธิบายแบบนั้น ชีเอินก็เข้าใจ

"มิน่าล่ะ คุณถึงพูดเรื่องช่วงเวลาตื่นตัวของบ่อน้ำพุก่อนหน้านี้"

สิ่งที่เธอหมายถึงคงจะเป็นช่วงเวลาที่บ่อน้ำพุจะถูกเติมเต็มด้วยน้ำใหม่สินะ ?

"บ่อน้ำพุเวทมนตร์ทั่วไปก็เป็นแบบนี้แหละ หลังจากดึงดูดสัตว์อสูรจำนวนมากมาฆ่าฟันกันอย่างบ้าคลั่ง และถูกผู้ชนะดื่มกินจนหมด มันก็จะสร้างน้ำพุใหม่ขึ้นมาหลังจากผ่านไปหนึ่งคืน และวนเวียนเป็นวัฏจักรแบบนี้ ดังนั้น ผู้คนเลยเรียกช่วงเวลาที่บ่อน้ำพุมีน้ำเต็มเปี่ยมว่าช่วงเวลาตื่นตัว"

วิเวียนอธิบายเหตุผลอย่างละเอียดว่าทำไมเมื่อวานพวกเขาถึงต้องตั้งค่ายพักแรมที่ตีนเขา

นั่นเป็นเพราะช่วงเวลานั้นไม่เพียงแต่ไม่เหมาะที่จะเข้าไปในถิ่นของสัตว์อสูรที่กำลังตื่นตัว แต่มันยังไม่เหมาะอย่างยิ่งที่จะไปเก็บน้ำจากบ่อน้ำพุเวทมนตร์ด้วย

เพราะตอนนั้น น้ำในบ่อน่าจะแห้งขอดไปแล้วไงล่ะ

และวิเวียนไม่อยากพลาดช่วงเวลาตื่นตัวของบ่อน้ำพุ เธอจึงเลือกตั้งค่ายที่ตีนเขา เพื่อที่พวกเขาจะได้มาเก็บน้ำพุก่อนที่สัตว์อสูรตัวไหนจะถูกดึงดูดมาในวันรุ่งขึ้น

"อีกเดี๋ยวพวกสัตว์อสูรเลเวลต่ำที่อ่อนแอและไม่กล้าเข้าร่วมวงแย่งชิงน้ำพุ จะถูกดึงดูดมาด้วยซากศพและกลิ่นเลือดของสัตว์อสูรที่ตายเกลื่อนอยู่ที่นี่" วิเวียนอธิบายต่อ "พวกมันที่ไม่มีปัญญาแย่งชิงน้ำพุจะเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ซากศพพวกนี้แทน เพื่อกัดกินเลือดเนื้อและดูดซับพลังเวทที่ยังสลายไปไม่หมด เพื่อค่อยๆ เพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเอง ดังนั้น ก่อนที่พวกมันจะมารวมตัวกัน เราต้องรีบเก็บรวบรวมชิ้นส่วนสัตว์อสูรกันให้ไวที่สุด"

นั่นคือเป้าหมายที่แท้จริงของปาร์ตี้วิเวียน

ดังนั้น ภายใต้การสั่งการของวิเวียน สมาชิกในทีมจึงเริ่มชำแหละซากสัตว์อสูรกันอย่างชำนาญ

ในระหว่างนั้น วิเวียนยังสอนความรู้มากมายให้กับชีเอิน เช่น วิธีการชำแหละสัตว์อสูร ชิ้นส่วนไหนของสัตว์อสูรตัวไหนเป็นที่ต้องการและสามารถนำกลับไปขายได้ราคา วิธีการเก็บรักษาและขนย้ายชิ้นส่วนเหล่านั้น ฯลฯ วิเวียนสอนเรื่องพวกนี้ให้ชีเอินจนหมดเปลือก

คำอธิบายของวิเวียนนั้นเข้าใจง่ายมาก แม้แต่ชีเอินที่เป็นมือใหม่และเป็นคนต่างโลกที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกนี้เลย ก็ยังสามารถเข้าใจสิ่งที่เธอสอนได้

และนั่นก็เป็นการปิดฉากความคิดของชีเอินที่จะสูบน้ำให้เกลี้ยงบ่อแล้วเอาไปขายในเมืองเพื่อฟันกำไรมหาศาล ต้องบอกเลยว่า... มันน่าเสียดายนิดหน่อยแฮะ

แน่นอนว่าในระหว่างนั้น ก็มีสัตว์อสูรจำนวนมากเริ่มดาหน้าเข้ามาหาพวกเขา

แต่พวกสัตว์อสูรเหล่านั้นมีเลเวลค่อนข้างต่ำ วิเวียนดูเหมือนจะอยากให้ชีเอินลองใช้พวกมันเป็นคู่ซ้อมมือ แต่ไม่รู้ทำไม สุดท้ายเธอก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป

"ฉันรู้สึกว่าพวกนี้ไม่ค่อยเหมาะจะเป็นคู่ซ้อมให้เธอเท่าไหร่ เอาไว้คราวหน้าฉันจะหาคู่ต่อสู้ที่เหมาะสมให้ก็แล้วกัน"

วิเวียนพูดเหมือนลังเลใจ ทำให้ชีเอินได้แต่พยักหน้าตอบรับโดยที่ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

สุดท้าย สัตว์อสูรพวกนั้นก็เสร็จลูเมียกับเมลิก้าไปทั้งหมด

...

"ทุกคนพร้อมรึยัง ?"

ที่ตีนเขามันกิล วิเวียนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับรถม้า ตะโกนถามเข้าไปในห้องโดยสารด้านหลัง

"พ-พร้อมแล้วค่ะ !"

"ออกรถได้เลย ! พี่วิเวียน !"

ลูเมียและเมลิก้าตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงประหม่าและกระตือรือร้นตามลำดับ ทำให้วิเวียนยิ้มออกมา

"เอาล่ะ งั้นมุ่งหน้ากลับลามดิออนกันเลย"

วิเวียนบังคับรถม้าให้เคลื่อนตัวออกไป

ถ้าลองสังเกตดูดีๆ จะเห็นว่าบนหลังคารถม้าและช่องเก็บสัมภาระต่างอัดแน่นไปด้วยห่อผ้าที่ใส่ชิ้นส่วนสัตว์อสูรไว้จนเต็ม แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าผลประกอบการครั้งนี้ยอดเยี่ยมขนาดไหน

ชีเอินเองก็นั่งอยู่ในห้องโดยสาร มองดูเทือกเขามันกิลที่ค่อยๆ ห่างออกไป และหวนนึกถึงจุดจบของการผจญภัยครั้งแรกของเขา

แต่ชีเอินไม่ได้มีความอาลัยอาวรณ์อะไร เขากลับตั้งตารอที่จะได้กลับไปถึงลามดิออนใจจะขาด

"พอกลับไปถึงลามดิออน อย่างแรกเลยคือต้องไปเรียน [ดาบเวท] จากเดียร์ให้ได้"

"ส่วนสกิลอื่นๆ ถ้าเรียนได้ก็จะเรียนให้มากที่สุด ไม่งั้นดองสกิลพอยต์ไว้เฉยๆ ก็เสียของแย่"

"เวทมนตร์ก็ด้วย ฉันอยากเรียนเวทมนตร์จริงๆ นะ"

ชีเอินยังมีเรื่องที่อยากทำอีกเยอะแยะ

เมื่อเทียบกับเรื่องยุ่งยากอย่างผู้กล้ากับจอมมาร ความขัดแย้งระหว่างเทพและปีศาจ หรือแม้แต่เรื่องสันติภาพระหว่างสามเผ่าพันธุ์ ชีเอินตั้งตารอเรื่องพวกนี้มากกว่าเยอะ

"ต่างโลกนี่ก็น่าสนใจดีเหมือนกันแฮะ"

การผจญภัยเองก็น่าสนุกไม่เลว

ใช่ไหมล่ะ ?