EP.43 : "ผมไม่ใช่ ผมไม่ได้ทำ"

ไม่นานหลังจากนั้น โลกทั้งใบก็สว่างไสวอย่างสมบูรณ์

แสงอาทิตย์สาดส่องจากเส้นขอบฟ้า อาบไล้ไปทั่วโลก ทำให้เทือกเขามันกิลดูราวกับถูกคลุมด้วยผ้าคลุมหน้าสีทองอร่าม เป็นทัศนียภาพที่งดงามจับใจ

ทว่า ภายใต้ความงดงามของธรรมชาตินั้น กลับซ่อนอันตรายไว้นับไม่ถ้วน

เหล่าสัตว์อสูรที่หากินตอนกลางวันเริ่มออกหากินในช่วงเวลานี้ ส่งเสียงคำรามอันดุร้ายดังก้องไปทั่วทั้งเทือกเขา

อย่างไรก็ตาม ปาร์ตี้ของวิเวียนก็สามารถเดินทางมาถึงจุดหมายได้อย่างราบรื่นไร้ปัญหา

"เอาล่ะ ถึงแล้ว"

วิเวียนที่เดินนำอยู่หน้าสุดหยุดฝีเท้า แล้วประกาศบอกเพื่อนร่วมทีมที่ตามมาข้างหลัง

นั่นทำให้ทุกคนคลายความตึงเครียดลง หรืออย่างน้อยก็ได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ถึงสักทีสินะ ?"

เมลิก้าหอบแฮ่กๆ จนแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

"ไหวไหม ? เมลิก้า ?"

ลูเมียช่วยพยุงเมลิก้าไว้ด้วยสีหน้าเป็นห่วง

"เธอควรจะออกกำลังกายบ้างนะ เมลิก้า"

เดียร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยขณะยืนอยู่ข้างหลังสองสาวราวกับทำหน้าที่เป็นกองหลังคอยระวังภัย

"ก็... ฉันเป็นนักเวทนี่นา"

เมลิก้าแก้มป่องด้วยความงอนทันที

เนื่องจากต้องเร่งทำเวลาไปให้ถึงจุดหมายก่อนที่พวกสัตว์อสูรจะตื่นตัว ปาร์ตี้ของวิเวียนจึงต้องใช้วิธีเดินทัพทางไกลแบบเร่งด่วนซึ่งกินแรงมหาศาล

ในสถานการณ์แบบนั้น ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย เมลิก้าหอบตัวโยนหลังจากออกเดินได้ไม่นาน และแทบจะก้าวขาไม่ออก

จากข้อมูลที่วิเวียนเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ แม่สาวเอลฟ์คนนี้เป็นสายเวทพันธุ์แท้ เวลาเลเวลอัป พลังเวทของเธอจะเพิ่มขึ้นเยอะที่สุด แต่ค่าสถานะทางกายภาพดูจะไม่ต่างจากเด็กผู้หญิงธรรมดาเลย

ด้วยเหตุนี้ การให้สาวงามเผ่าเอลฟ์ที่บอบบางแบบนี้ต้องมาวิ่งตะบึงข้ามเขาด้วยความเร็วเต็มสปีด มันจึงเป็นเรื่องที่สาหัสสากรรจ์สำหรับเธอมาก ถ้าไม่ได้ลูเมียคอยช่วยพยุง หรือถึงขั้นแบกเธอวิ่งในช่วงหนึ่ง ปาร์ตี้คงมาถึงที่หมายเร็วขนาดนี้ไม่ได้

เพียงแต่ว่า...

(หนังสือตัดสินกันที่หน้าปกไม่ได้จริงๆ แฮะ)

ชีเอินที่รั้งท้ายขบวนเลื่อนสายตาไปมองลูเมียที่กำลังประคองเมลิก้าอย่างเป็นห่วง

(ถึงภายนอกจะดูขี้ขลาดและอ่อนแอ แต่ยัยนั่นไม่เพียงแต่ตามความเร็วของคนอื่นทัน แต่ยังแบกคนวิ่งได้โดยไม่หอบเลยสักนิด)

ชีเอินคงไม่แปลกใจถ้าวิเวียนกับเดียร์ทำแบบนั้นได้

เพราะมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าสองคนนั้นเลเวลค่อนข้างสูง แถมพวกเธอไม่ใช่สายเวทจ๋าแบบเมลิก้า ภาพลักษณ์ที่พวกเธอแสดงให้ชีเอินเห็นตลอดมาก็คือสาวแกร่ง ดังนั้นเรื่องแค่นี้จึงถือเป็นเรื่องปกติ

แต่พฤติกรรมของลูเมียเทียบกับสองคนนั้นไม่ได้เลย ตั้งแต่เมื่อวาน เธอดูเหมือนผู้ติดตามที่อ่อนแอและขี้กลัว ถ้าไม่ได้เกาะติดเดียร์ ก็จะไปเกาะติดเมลิก้า บนหน้าแทบจะเขียนคำว่า "หนูอ่อนแอ อย่ารังแกหนูนะ" แปะเอาไว้หรา แต่เธอกลับโชว์ศักยภาพที่คาดไม่ถึงออกมาแบบนี้ ทำให้ชีเอินรู้สึกว่าเขามองเธอผิดไปถนัด

แน่นอน ชีเอินก็แปลกใจกับพฤติกรรมของเมลิก้าด้วยเช่นกัน

"ไม่มีเวทมนตร์ที่ช่วยเสริมพลังกายบ้างเหรอ ?"

ชีเอินลองถามหยั่งเชิงออกไป

ถามก็ส่วนถาม แต่ชีเอินไม่ได้หวังคำตอบจากเมลิก้าหรอกนะ เขาแค่ต้องการให้วิเวียนอธิบายให้ฟังมากกว่า

ยังไงซะ วิเวียนก็เป็นคนเดียวในปาร์ตี้นี้ที่ไม่ได้ระแวงเขา

ทว่า สิ่งที่ผิดคาดกลับเกิดขึ้น

"การเสริมพลังกายจัดอยู่ในหมวดเวทสนับสนุน ฉันไม่เคยเรียนสกิล [เวทมนตร์ - สนับสนุน] ก็เลยใช้ไม่ได้เลยสักบท" เมลิก้าพูดทั้งที่ยังงอนตุ๊บป่อง "สิ่งที่ฉันถนัดคือเวทไฟกับเวทน้ำแข็ง ก็เลยเรียนแค่สกิล [เวทมนตร์ - ไฟ] กับ [เวทมนตร์ - น้ำแข็ง] ไม่เคยเรียนเวทสนับสนุนหรอก"

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบทันที

ชีเอินชะงักกึก สีหน้าแสดงความประหลาดใจออกมา

วิเวียน เดียร์ และลูเมีย ต่างก็หยุดชะงักและหันไปมองเมลิก้าด้วยความตะลึง

ตอนนั้นเองเมลิก้าถึงเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ใบหน้าที่พองลมด้วยความงอนเริ่มฉายแววตื่นตระหนก

"ม-ไม่... คือ... ฉัน..."

เมลิก้าได้แต่อึกอักพูดตะกุกตะกักด้วยความลนลาน

เห็นแบบนั้น ชีเอินก็เกาแก้มแก้เก้อ แล้วส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้พร้อมกับพูดขึ้นมา

"ขอบคุณที่อธิบายนะ"

พูดง่ายๆ ก็คือ ชีเอินช่วยหาทางลงให้เมลิก้านั่นเอง

"ม-ไม่เป็นไรค่ะ"

หน้าของเมลิก้าเริ่มแดงก่ำ

บรรยากาศที่เคยสงบเริ่มจะเปลี่ยนไปในทางแปลกๆ นิดหน่อย

สักพักต่อมา วิเวียนถึงได้เข้ามาทำลายบรรยากาศพิลึกๆ นี้

"ไปเก็บน้ำพุกันก่อนเถอะ" วิเวียนพูดกับเมลิก้าราวกับเห็นเรื่องตลก "เมลิก้า ฝากเธอจัดการได้ไหม ?"

"ด-ได้สิ !"

เมลิก้ารีบวิ่งแจ้นออกไปทันทีราวกับยกภูเขาออกจากอก

"ด-เดี๋ยวสิ ! เมลิก้า ! ระวังพวกสัตว์อสูรด้วยนะ !"

ลูเมียรีบวิ่งตามไปอย่างร้อนรน

"จริงๆ เลย..."

เดียร์กระซิบเบาๆ แล้วเดินตามไป เหมือนต้องการจะไปคุ้มกันลูเมียกับเมลิก้า

ชีเอินกับวิเวียนจึงถูกทิ้งให้อยู่กันตามลำพังทันที

"เป็นไง ?" วิเวียนพูดแซว "เมลิก้าน่ารักดีใช่ไหมล่ะ ?"

"น่ารัก ?" ชีเอินมองค้อนใส่วิเวียนทันที "ก็แค่คุยกันประโยคเดียว... มั- มันเกี่ยวอะไรกับความน่ารักมิทราบ ?"

ชีเอินเกือบจะหลุดคำหยาบออกมา จนเกือบหลุดคาแรคเตอร์คนซื่อผู้ว่าง่ายไปเสียแล้ว

"ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ?" วิเวียนไม่ได้สนใจท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันของชีเอิน เธอแค่พูดเหมือนเปรยกับตัวเอง "อย่างน้อย นี่ก็ทำให้เธอรู้ว่าพวกเธอไม่ได้รังเกียจเธอขนาดที่เธอคิดหรอกนะ"

"...ก็อาจจะใช่" ชีเอินพึมพำ "แต่นั่นมันแค่เมลิก้าคนเดียวนี่ ?"

ยังมีเดียร์กับลูเมียอีก คนนึงก็เย็นชาเงียบกริบ อีกคนก็ขี้กลัวขี้ระแวง พวกเธอไม่มีทีท่าอยากจะทำความรู้จักกับชีเอินเลยไม่ใช่รึไง ?

"งั้นเหรอ ?" วิเวียนพูดอย่างมีเลศนัย "บางที อาจจะมีคนอื่นที่ลดการ์ดลงแล้วโดยที่เธอไม่รู้ตัวก็ได้นะ ?"

ทิ้งท้ายด้วยประโยคนั้น วิเวียนก็ผละจากชีเอินแล้วเดินตามเพื่อนๆ ของเธอไป

"คนอื่น ?"

ชีเอินงงเป็นไก่ตาแตก

มีด้วยเรอะ ?

ทำไมตูไม่เห็นรู้เรื่อง ?

ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรพิเศษเลยนี่หว่า ?

คงไม่ใช่พล็อตน้ำเน่าประเภท "ปักธงโดยไม่รู้ตัว" (Invisible Conquest) หรอกนะ ?

"อย่าเชียวนะ..."

ชีเอินไม่ปลื้มกับเรื่องนี้เลยสักนิด

ไม่อย่างนั้น สมัยก่อนที่เขาเคยวิจารณ์ยับเยินเกี่ยวกับพล็อตโรแมนติกแบบนั้นในนิยาย คำด่าพวกนั้นมันจะไม่ย้อนเข้าตัวเขาตอนนี้หมดเลยรึไง ?

จะให้เขากลายเป็นพระเอกประเภทที่เขาเกลียดนักเกลียดหนาเนี่ยนะ ? แถมยังเป็นประเภทพระเอกทึ่มบื้อระดับจักรวาลที่โดนสาวปักธงง่ายๆ อีกต่างหาก ?

เวรเอ๊ย... แบบนั้นมันเลวร้ายที่สุด

"ผมไม่ใช่ ผมไม่ได้ทำ อย่ามาพูดมั่วๆ นะเว้ย"

ชีเอินทำท่าเหมือนพยายามแก้ตัวกับตัวเอง

"ทำอะไรอยู่น่ะ ? มาเร็วเข้า !"

ตอนนั้นเอง เสียงของวิเวียนก็ดังมาจากข้างหน้า

"ไปแล้วครับ !"

ชีเอินรีบตั้งสติแล้ววิ่งตามไปทันที