EP.10 : กิลด์นักผจญภัย

"ว้าว..."

เมื่อได้มายืนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศวัฒนธรรมต่างถิ่นและทิวทัศน์แปลกตา ชีเอินก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความตื่นตาตื่นใจ

เป้าหมายของเขาคือการซึมซับภาพตรงหน้าให้เต็มที่

ในเวลานี้ ชีเอินได้เดินผ่านประตูเมืองเข้ามาและกำลังยืนอยู่บนถนนสายหลักหลังประตูบานใหญ่

รอบกายของเขาเต็มไปด้วยสถาปัตยกรรมอาคารบ้านเรือนที่ผสมผสานระหว่างงานไม้และงานหินสไตล์ยุคกลาง

บนท้องถนนคลาคล่ำไปด้วยผู้คน บ้างขี่รถม้า บ้างแบกสัมภาระ ผู้คนสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์สไตล์ย้อนยุคหรือไม่ก็ชุดคลุมยาวแบบกรีกโบราณ

พื้นถนนปูด้วยอิฐบล็อกเรียงรายสวยงาม ถนนหนทางกว้างขวางและทอดตัวยาวออกไปทุกทิศทาง ร้านรวงต่างๆ วางแผงขายสินค้าสารพัดชนิด เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกลูกค้าผสมปนเปไปกับเสียงบทสนทนาของผู้คน สร้างบรรยากาศของเมืองที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

มันทำให้ชีเอินรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปในอดีตมากกว่าการมาเกิดใหม่ในต่างโลกเสียอีก

ยกเว้นอยู่เรื่องหนึ่ง...

นั่นคือความจริงที่ว่า บนถนนเส้นนี้ นอกจากชาวบ้านและพ่อค้าแม่ขายแล้ว ยังมีกลุ่มคนที่สวมเกราะและพกอาวุธครบมือเดินกันให้ขวักไขว่ แถมแต่ละคนยังดูอันตรายสุดๆ

บางส่วนเป็นทหารลาดตระเวนที่กำลังเดินตรวจตราความเรียบร้อย

แต่ทว่า ส่วนใหญ่แล้วกลับเป็นกลุ่มคนท่าทางซกมกที่สวมใส่อุปกรณ์สวมใส่ดูไม่เข้าชุดกัน บางคนเดินเข้าเมืองมาพร้อมกลิ่นคาวเลือดคลุ้งและกระเป๋าเป้ใบยักษ์ บางคนก็กำลังเดินออกจากเมืองด้วยท่าทางเหมือนพร้อมจะไปฆ่าแกงใครสักคน

การมีอยู่ของคนกลุ่มนี้เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีให้แก่ชีเอินว่า... ที่นี่ไม่ใช่ประวัติศาสตร์ย้อนยุค แต่เป็น 'ต่างโลก' ของจริง

เพราะในบรรดาคนพวกนั้น มีบางคนที่กำลังลากศพสัตว์อสูรขนาดยักษ์ผ่านไปมา ไม่เพื่อนำไปขายก็เพื่อนำไปชำแหละ

และต้องขอบคุณการมีอยู่ของคนกลุ่มนี้แหละ ที่ทำให้ชีเอินสามารถเดินผ่านประตูเมืองเข้ามาได้อย่างง่ายดาย ไม่อย่างนั้น แค่สารรูปของเขาตอนนี้ก็คงโดนยามหน้าประตูสกัดจับไปนานแล้ว

สิบวันเต็มๆ กับการใช้ชีวิตแบบเซอร์ไววัลในป่า ไม่เพียงแต่ทำให้เนื้อตัวของชีเอินมอมแมมดูไม่ได้ แต่ผลพวงจากการฟัดเหวี่ยงกับกริฟฟินบนเวหา ทำให้เสื้อผ้าของชีเอินแทบจะกลายเป็นเศษผ้าขี้ริ้ว เรียกได้ว่าแทบจะปิดบังจุดสำคัญไม่อยู่แล้วด้วยซ้ำ

ด้วยสภาพแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนท่าทางซกมกและเต็มไปด้วยบาดแผลเดินเข้าออกเมืองอยู่ตลอดเวลา ชีเอินคงโดนกักตัวไว้แน่นอน

นอกจากเรื่องนั้นแล้ว ดูเหมือนว่าการเข้าเมืองจะต้องเสียค่าธรรมเนียมด้วย

ก่อนจะเข้ามา ชีเอินเห็นพ่อค้าหรือแม้แต่ชาวบ้านต้องจ่ายถุงเงินหรือเหรียญทองให้กับยามเฝ้าประตูถึงจะได้รับอนุญาตให้ผ่านทาง

ตอนนั้นชีเอินคิดว่าคนถังแตกอย่างเขาคงหมดสิทธิ์เข้าเมืองแน่ๆ แต่ใครจะไปรู้ พอยามหันมาเห็นสภาพของชีเอิน พวกเขากลับโบกมือให้ผ่านไปง่ายๆ ซะงั้น

"นักผจญภัยไม่ต้องจ่ายค่าธรรมเนียม เชิญผ่านไปได้"

นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาบอก

กล่าวคือ พวกเขาเข้าใจผิดคิดว่าชีเอินเป็นนักผจญภัยนั่นเอง

และพวกนักผจญภัยที่ว่า ก็น่าจะเป็นพวกกลุ่มคนที่แผ่รังสีฆ่าฟันและกำลังมุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกันอยู่นั่นแหละ

"นักผจญภัยงั้นเหรอ?"

ชีเอินรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อย

นี่มันอาชีพยอดฮิตในต่างโลกเลยนี่นา!

รับคำร้องจากชาวบ้าน ทำภารกิจให้สำเร็จ แล้วรับเงินรางวัลมาเป็นค่าครองชีพ... นั่นคืออาชีพในฝันของทุกคนที่อยากไปต่างโลก ไม่มีทางที่ชีเอินจะไม่รู้จัก

"งั้นแสดงว่า... ต้องมีสิ่งที่เรียกว่า 'กิลด์นักผจญภัย' อยู่ด้วยสินะ?"

เมื่อคิดได้ดังนั้น ชีเอินก็ขยับเท้าเดินตามฝูงชนกลุ่มนักผจญภัยเหล่านั้นไปทันที

สิ่งที่ควรพูดถึงอีกอย่างก็คือ ตอนนี้ชีเอินกำลังสะพายห่อผ้าทรงยาวที่ทำจากหนังสัตว์ไว้บนหลัง

สิ่งที่อยู่ในห่อผ้านั้น แน่นอนว่าคือ... ดาบศักดิ์สิทธิ์

นี่คือการเตรียมตัวที่ชีเอินทำไว้ก่อนจะเข้าเมือง

ช่วยไม่ได้จริงๆ ดาบศักดิ์สิทธิ์มันดูสะดุดตาเกินไปในทุกๆ ด้าน ขืนถือเดินโทงๆ เข้ามา มีหวังชีเอินได้กลายเป็นจุดสนใจและดึงดูดความโลภของคนอื่นเข้าหาตัวทันที

ดังนั้น ชีเอินจึงนำหนังสัตว์ที่เขาเคยใช้ปูพื้นนอนกันหนาวในถ้ำมาดัดแปลงเป็นผ้าห่อดาบ วิธีนี้ช่วยให้เขาพกดาบติดตัวไปไหนมาไหนได้โดยไม่ตกเป็นเป้าสายตา

ชีเอินเดินตามกระแสของเหล่านักผจญภัยที่มุ่งหน้าไปทางเดียวกัน จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าอาคารหลังหนึ่ง

มันเป็นอาคารที่ดูแตกต่างจากสิ่งก่อสร้างรอบข้างอย่างชัดเจน

ตั้งตระหง่านอยู่บนลานกว้างโดยไม่มีสิ่งปลูกสร้างอื่นมาบดบัง ความสูงประมาณ 4-5 ชั้น แต่กินพื้นที่กว้างขวางมาก การออกแบบและการตกแต่งก็โดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

เหนือประตูทางเข้าหลักมีป้ายแขวนอยู่

ด้านซ้ายของป้ายเป็นรูป 'ดาบ' ด้านขวาเป็นรูป 'เปลวไฟ' สื่อถึงคอนเซปต์ "ดาบและเวทมนตร์" อย่างชัดเจน ตรงกลางป้ายเขียนด้วยตัวอักษรของต่างโลกไว้ว่า — [กิลด์นักผจญภัย]

"เป็นกิลด์นักผจญภัยจริงๆ ด้วย!"

ชีเอินยิ้มออกมาแวบหนึ่ง ก่อนจะชะงักกึก

"เดี๋ยวนะ... ทำไมฉันถึงอ่านตัวหนังสือพวกนี้ออกล่ะ?"

ใช่แล้ว ชีเอินสามารถอ่านตัวอักษรต่างโลกพวกนี้ได้เข้าใจแจ่มแจ้ง

ไม่สิ ไม่ใช่แค่ตัวอักษร ชีเอินเพิ่งสังเกตว่าเขาเข้าใจภาษาพูดของคนในโลกนี้ด้วย

เหมือนกับตอนที่คุยกับยามหน้าประตู ชีเอินเพิ่งมารู้ตัวเอาตอนนี้เองว่าเขาฟังออกและโต้ตอบได้เป็นปกติ แม้แต่บทสนทนาของผู้คนรอบข้างเขาก็ฟังรู้เรื่องหมด

"ได้ข่าวว่ามีคนเห็นกริฟฟินโผล่มาแถวนอกเมืองด้วยนะ"

"บ้าน่า จริงเหรอ?"

"กริฟฟินเนี่ยนะ? กริฟฟินตัวเป็นๆ เนี่ยนะ?"

"สัตว์อสูรเลเวลสูงขนาดนั้น... ปกติมันจะอยู่แค่ใน 'ป่าเทอร์เรีย' ที่โคตรอันตรายนั่นไม่ใช่เรอะ?"

"ขอภาวนาอย่าให้พวกตัวโหดๆ แบบนั้นบินมาทางนี้เลยเถอะ"

"นั่นสิ ข้าไม่อยากโดนเกณฑ์ไปสู้กับสัตว์อสูรระดับกริฟฟินหรอกนะ"

เหล่านักผจญภัยรอบๆ ต่างจับกลุ่มคุยกันเรื่องนี้ขณะเดินผ่านประตูเข้าไปในกิลด์

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาใช้ภาษาที่ชีเอินไม่น่าจะรู้จัก แต่ไม่รู้ทำไมชีเอินถึงเข้าใจความหมายได้ทะลุปรุโปร่ง แถมยังอ่านออกเขียนได้ แถมเขายังเพิ่งรู้ตัวด้วยว่าเสียงในหัวและความคิดของเขาเองก็เปลี่ยนเป็นภาษาต่างโลกไปแล้ว

"หรือนี่จะเป็น... พรของการเป็นผู้กล้า?"

ชีเอินเกาหัวแกรกๆ

แต่เขาก็ไม่ได้คิดมากอะไรกับเรื่องนี้ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขารู้สึกโล่งใจที่ปัญหายุ่งยากตัดไปได้เปราะหนึ่ง

"การไม่ต้องมานั่งปวดหัวเรื่องกำแพงภาษาในต่างโลกถือเป็นเรื่องดีที่สุดแล้ว"

ด้วยความคิดในแง่บวก ชีเอินจึงก้าวเท้าเดินเข้าไปในกิลด์นักผจญภัย

......

กิลด์นักผจญภัย ชั้น 1 โถงกลาง

มันเป็นห้องโถงโล่งกว้างที่ไม่ได้กั้นห้องอะไรมากมายนัก

ภายในโถงเนืองแน่นไปด้วยนักผจญภัยที่สวมใส่อุปกรณ์หลากหลายรูปแบบ บ้างก็จับกลุ่ม 3-5 คนนั่งคุยกันอย่างออกรสตามโต๊ะที่จัดไว้ บ้างก็มุงดูแผ่นกระดาษภารกิจบนบอร์ดประกาศด้วยสีหน้าจริงจัง บ้างก็ยืนออกันอยู่หน้าเคาน์เตอร์ พูดคุยธุระต่างๆ กับพนักงานที่แต่งกายเหมือนรีเซปชั่น

ความคึกคักภายในนี้ไม่ได้น้อยไปกว่าบรรยากาศภายนอกเลย

การเดินเข้ามาของชีเอินไม่ได้ดึงดูดความสนใจใครเป็นพิเศษ มีเพียงไม่กี่คนที่ปรายตามองมาแวบหนึ่งแล้วก็หันกลับไปสนใจธุระของตัวเองต่อ

แน่นอนว่าสำหรับเหล่านักผจญภัย คนสภาพซอมซ่ออย่างชีเอินไม่ใช่สิ่งที่น่าให้ค่าความสนใจ

อย่างไรก็ตาม ยังมีคนช่างสังเกตบางคนมองเห็นความเก้ๆ กังๆ ของชีเอิน

ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ

นี่เป็นครั้งแรกที่ชีเอินมาที่นี่ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะมองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นตาตื่นใจ ซึ่งนั่นทำให้เขาดูเป็น 'มือใหม่' แบบปิดไม่มิด

"เฮ้ย! ไอ้หน้าใหม่ตรงนั้นน่ะ! เคาน์เตอร์อยู่ทางโน้น! ถ้ามีธุระก็รีบๆ ไสหัวไปซะ! อย่ามายืนเกะกะ!"

ชายร่างยักษ์หน้าตาถมึงทึงที่กำลังนั่งดื่มเหล้าอย่างหงุดหงิดตะโกนใส่ชีเอินที่เดินผ่าน ท่าทางของเขาดูแย่มาก แต่เนื้อความที่ตะโกนบอกกลับเป็นการชี้ทางให้ชีเอิน

ดูเหมือนเจ้ายักษ์นี่จะเป็นพวกหน้าโหดแต่ใจดีสินะ

"ขอบใจมาก"

ชีเอินไม่ได้เข้าใจเจตนาผิดไป เขาจึงส่งยิ้มให้ชายคนนั้นแล้วเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ตามคำแนะนำ

เมื่อชีเอินไปถึงหน้าเคาน์เตอร์ พนักงานต้อนรับก็กล่าวทักทายทันที

"ยินดีต้อนรับสู่กิลด์นักผจญภัยสาขาลามดริออนค่ะ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยคะ?"

หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มหลังเคาน์เตอร์ส่งยิ้มหวานถามชีเอินอย่างเป็นมิตร