บทที่ 29: ความไร้หนทางของเทพผู้พิทักษ์

"คุณคิง! ได้โปรดเถอะครับ รับน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ นี้ไว้ด้วยเถอะครับ!"

หน้าเต็นท์ศูนย์บริหารจัดการเทศบาลชั่วคราวเมือง Z

ชายวัยกลางคนร่างท้วมเตี้ย หัวล้านแบบทรงเกือกม้า กำลังเกาะแขนเสื้อคิงไว้แน่น

ใบหน้าของเขาฉาบด้วยรอยยิ้มที่ดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ ไขมันบนใบหน้าสั่นกระเพื่อมตามจังหวะการพูด

เขาคือ นายกเทศมนตรีเมือง Z

ในมือของเขาตอนนี้ ถือธงผ้าไหมสีแดงขนาดใหญ่ยักษ์ที่มีตัวอักษรสีทองปักหรา

บนนั้นปักตัวอักษรทองคำขนาดใหญ่แปดตัวว่า:

【สมบัติคู่เมือง เทพผู้พิทักษ์】

และข้างๆ ตัวอักษรใหญ่แปดตัวนั้น มีตัวหนังสือเล็กๆ ปักว่า:

【มอบแด่: บุรุษที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี คิง】

คิงมองธงผืนนั้น

หางตากระตุกอย่างรุนแรง

(รสนิยมบ้าบอคอแตกอะไรเนี่ย?)

(ตัวหนังสือทองบนพื้นแดง? จะให้ฉันเอาไปแขวนหน้าบ้านกันผีเรอะ?)

(แล้วอะไรคือ 'สมบัติคู่เมือง'? ฉันเป็นมาสคอตเหรอ? ฉันเป็นแมวกวักหรือไง?)

"ท่านนายกเทศมนตรีครับ..."

คิงพยายามจะดึงแขนเสื้อกลับ

แต่เขาไม่กล้าออกแรงมาก กลัวเจ้าอ้วนที่ดูเหมือนเส้นเลือดในสมองจะแตกได้ทุกเมื่อคนนี้จะปลิวไปตามแรง

"ฉายานี้... มันไม่เกินไปหน่อยเหรอครับ?"

"ไม่เกินไปเลยครับ! ไม่เลยสักนิด!"

นายกฯ ตื่นเต้นจนน้ำลายกระเด็น

"ดูรอบๆ สิครับ!"

เขาชี้มือไปที่พื้นที่แกนกลางเมือง Z ที่ยังคงเป็นทุ่งซากปรักหักพัง

"ถ้าไม่ใช่เพราะท่า 'เสียงคำรามแห่งพระเจ้า' (สื่อตั้งชื่อให้เองเสร็จสรรพ) ของท่านเมื่อวาน ที่เปลี่ยนอุกกาบาตให้กลายเป็นทราย ป่านนี้ตรงนี้กลายเป็นหลุมอุกกาบาตลึกไปแล้ว!"

"อย่าว่าแต่สร้างเมืองใหม่เลย แม้แต่ศพก็คงหาไม่เจอ!"

"ท่านคือพ่อแม่คนที่สองของเมือง Z!"

"ท่านคือพระโพธิสัตว์เดินดินของเรา!"

ชาวเมืองรอบๆ เริ่มส่งเสียงเชียร์สนับสนุน

"รับไว้เถอะครับ! คิง!"

"คุณคือเทพเจ้าคุ้มครองพวกเรา!"

"พวกเราจะสร้างรูปปั้นให้คุณ!"

"ฉันจะสลักชื่อคุณไว้บนป้ายวิญญาณบรรพบุรุษ!"

คิง: ... (ขอร้องล่ะ หุบปากกันเถอะ)

(สลักชื่อบนป้ายวิญญาณ นี่แช่งให้ฉันรีบตายใช่ไหม?)

(ฉันแค่ออกมาซื้อโชเน็นจัมป์รายสัปดาห์เล่มใหม่เองนะ!)

(ทำไมต้องมาเจอเรื่องประสาทแดกแบบนี้ด้วย?)

ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!

'คิงเอนจิน' เริ่มอุ่นเครื่อง

ฝูงชนรอบข้างเงียบกริบทันที

เสียงหัวใจที่หนักหน่วงราวกับกลองรบนั้น สั่นสะเทือนเข้าไปถึงจิตวิญญาณของทุกคนในทุกจังหวะ

สีหน้าท่านนายกฯ เปลี่ยนไป

ซีดเผือด แต่แฝงแววตาเทิดทูนบูชา

"ได้ยินไหม?"

นายกฯ กระซิบกับเลขาสาวด้านหลัง

"นี่คือคำเตือนจากเทพเจ้า"

"ท่านกำลังบอกให้พวกเราเงียบ"

"ท่านกำลังใช้วิธีนี้แสดงความรังเกียจต่อชื่อเสียงจอมปลอม"

เลขาพยักหน้ารัวๆ พลางจดบันทึกยิกๆ:

【วาทะคิง: ผู้พิทักษ์ที่แท้จริงไม่ต้องการคำสรรเสริญที่อึกทึก ต้องการเพียงความเคารพที่เงียบงัน】

คิงสูดหายใจลึก

เขารู้ดีว่าถ้าไม่รับธงบ้านี่ไว้ คนพวกนี้ไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่

"ก็ได้"

คิงยื่นมือออกไป

รับธงหนักอึ้งผืนนั้นมาด้วยท่าทางแข็งทื่อสุดขีด

"ฉันรับไว้แล้ว"

"ขอให้ฉัน... อยู่คนเดียวสักพักเถอะ"

"รับทราบ! รับทราบครับผม!"

ท่านนายกฯ รีบยืนตรงทำวันทยหัตถ์ (ท่าผิดระเบียบสุดๆ)

"เทพเจ้าต้องการเวลาส่วนตัวเพื่อขบคิดสัจธรรมแห่งจักรวาล!"

"ทุกคน! ถอยไป!"

"เปิดทางสู่สัจธรรมให้คุณคิง!"

ฝูงชนแหวกออกเป็นสองฝั่งราวกับโมเสสแหวกทะเลแดง

คิงถือธงที่ม้วนเก็บแล้วเหมือนกระบองวิเศษของหงอคง

ก้มหน้าก้มตา

รีบจ้ำอ้าวออกจากวงล้อม

(ไป ไป ไป)

(ก่อนที่พวกมันจะทันตั้งตัว)

(ซื้อการ์ตูนแล้วรีบกลับบ้าน)

(ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่ออีกแม้แต่วินาทีเดียว)

ทว่า...

เรื่องราวไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด

เมือง Z ตอนนี้เต็มไปด้วยซากปรักหักพังและไซต์ก่อสร้าง

ทางลัดเดิมที่ไปร้านสะดวกซื้อถูกปิดตาย

คิงจำต้องเดินอ้อม

ทางอ้อมนี้พาเขาเดินตัดเข้าไปในไซต์ก่อสร้างขนาดใหญ่ที่กำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

ตรงนี้เดิมเคยเป็นย่านการค้าของเมือง Z

ตอนนี้กลายเป็นลานเศษอิฐเศษปูน

คนงานนับร้อยกำลังขับรถแม็คโคร รถเกลี่ยดิน เคลียร์พื้นที่กันอย่างบ้าคลั่ง

"เอ้า ฮึบ!"

"เอ้า ฮึบ!"

คนงานตะโกนให้จังหวะพร้อมกัน เหงื่อไหลไคลย้อย

ทันใดนั้น

เสียงทั้งหมดเงียบหายไป

รถแม็คโครหยุด

รถเกลี่ยดินดับเครื่อง

พลั่วในมือคนงานร่วงหลุดมือ

สายตานับร้อยคู่หันขวับไปมองที่ทางเข้าไซต์งานเป็นตาเดียว

ตรงนั้น...

ร่างสูงใหญ่กำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

ผมสีทองส่องประกายเจิดจ้าใต้แสงแดด

ในมือถือกระบองยาวสีแดง (ธงม้วน)

ใบหน้าเฉยเมยเย็นชา ราวกับกำลังตรวจตราสรรพสัตว์ (ความจริงคือหลงทางแล้วกำลังมองหาป้ายบอกทาง)

"นะ... นั่นมันคิง!"

หัวหน้าคนงานเป็นชายร่างยักษ์หน้าตาเหี้ยมเกรียม

แต่เวลานี้ขาสั่นพั่บๆ

"ทำไม... ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?"

ลูกน้องข้างๆ พูดเสียงสั่น:

"ลูกพี่ หรือเขาจะมาคุมงาน?"

"คุมงาน?"

หัวหน้าคนงานชะงัก

แล้วตบเข่าฉาด

"ใช่! ต้องใช่แน่ๆ!"

"เขาคือเทพผู้พิทักษ์เมือง Z นะเว้ย!"

"เขาต้องห่วงใยงานบูรณะเมืองยิ่งกว่าใครทั้งหมด!"

"เขามาตรวจดูว่าพวกเราอู้งานรึเปล่า!"

เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหน้าผากหัวหน้าคนงาน

"เร็วเข้า! ทุกคน ขยับ!"

"อย่ายืนบื้อเหมือนศพ!"

"แสดงจิตวิญญาณลูกผู้ชายให้คุณคิงเห็นหน่อย!"

"ใครกล้าอู้งานตอนนี้ พ่อจะจับยัดเครื่องโม่ปูนแม่งเลย!"

ครืนนนน!

ไซต์ก่อสร้างเดือดพล่านถึงจุดเดือดในพริบตา

คนงานที่เมื่อกี้เหนื่อยแทบตาย จู่ๆ ก็คึกเหมือนโดนฉีดยาม้า

บุ้งกี๋รถแม็คโครเหวี่ยงวูบวาบเหมือนกงล้อไฟ

เด็กแบกอิฐแบกทีละสิบก้อน วิ่งไวกว่าโบลต์

แม้แต่ลุงแก่ๆ ที่มีหน้าที่เสิร์ฟน้ำ ยังเหวี่ยงกาน้ำจนเห็นเป็นภาพติดตา

คิงยืนอยู่ที่ขอบไซต์งาน

งงเป็นไก่ตาแตก

(เกิด... เกิดอะไรขึ้น?)

(เมื่อกี้ยังสงบๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ?)

(ทำไมจู่ๆ ถึงคลั่งกันขึ้นมา?)

(หรือว่าตรงนี้กำลังจะถล่ม?)

คิงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ

ก้าวเดียวนี้แหละ

ในสายตาหัวหน้าคนงาน คือสัญญาณแห่งความไม่พอใจ

"แย่แล้ว! คุณคิงถอยหลัง!"

"เขาไม่พอใจความคืบหน้างาน!"

"เขาส่ายหัว! (ความจริงมองหาป้าย)"

"เขาขมวดคิ้ว! (ความจริงฝุ่นเข้าตา)"

"พี่น้อง! ใส่ให้สุดตีน!"

"เพื่อเมือง Z! เพื่อคิง!"

"ลุกโชนเถอะ! จิตวิญญาณวิศวกรรมโยธาของข้า!"

หัวหน้าคนงานฉีกเสื้อกล้ามทิ้ง เผยกล้ามเป็นมัดๆ วิ่งไปแบกคานเหล็กด้วยตัวเอง

"โฮกกกกก!"

ทั้งไซต์งานระเบิดเสียงคำรามกึกก้อง

ฝุ่นตลบอบอวล

ประสิทธิภาพงานเพิ่มขึ้น 300% ในพริบตา

คิง: ... (คนพวกนี้บ้ากันไปหมดแล้วเหรอ?)

(ความกดดันในเมือง Z มันสูงขนาดนี้เลยเหรอ?)

(ช่างเถอะ รีบๆ ไปดีกว่า)

(ตรงนี้อันตรายเกินไป)

คิงกอดธงในอ้อมแขนแน่น

ก้มหน้าก้มตาเร่งฝีเท้าเดินตัดผ่านไซต์งาน

ทุกครั้งที่เดินผ่านจุดทำงาน

คนงานตรงนั้นจะแหกปากร้องเหมือนหมูโดนเชือด พยายามโชว์ความขยันอย่างเอาเป็นเอาตาย

คนขับรถเครนคนหนึ่ง ตื่นเต้นจัดจนเกือบเหวี่ยงตะขอไปฟาดหัวคิง

แต่ในวินาทีสุดท้าย

คิงบังเอิญหยุดผูกเชือกรองเท้าพอดี

ตะขอยักษ์พร้อมเสียงลมหวีดหวิว พาดผ่านเฉียดหนังหัวเขาไป

ตูม!

ฟาดเข้ากับซากตึกข้างๆ จนแหลกละเอียด

คิงเงยหน้าขึ้น

มองหลุมลึกนั่น

แล้วมองคนขับที่นั่งช็อกคาห้องโดยสาร

(เกือบไป...)

(เมื่อกี้มีอะไรบินผ่านไปรึเปล่า?)

(ไซต์งานนี้ไม่ปลอดภัยจริงๆ ด้วย)

(ต้องร้องเรียน)

คิงจ้องเขม็งไปที่คนขับ

สายตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองว่า "มึงเกือบฆ่ากูแล้วนะ"

แต่สำหรับคนขับ...

นั่นคือสายตาของมัจจุราช

คือคำเตือนจากผู้แข็งแกร่ง

"ขะ... ขอโทษครับ!"

คนขับโขกหัวกับคอนโซลรถรัวๆ

"ผมผิดไปแล้ว! ผมไม่น่าโชว์พาวต่อหน้าท่านเลย!"

"ผมจะกลับไปเรียนขับรถใหม่ที่โรงเรียนอาชีวะเดี๋ยวนี้ครับ!"

คิงเมินเขา

ผูกเชือกรองเท้าเสร็จ ก็เดินจากไป

ในที่สุด

เขาก็เดินพ้นไซต์นรกนั่นมาได้

เห็นร้านสะดวกซื้อร้านนั้นตั้งตระหหง่านอยู่ไม่ไกล

"เฮ้อ..."

คิงถอนหายใจยาว

"ถึงซะที"

"ซื้อการ์ตูน ซื้อโค้ก แล้วกลับบ้านไปเล่นเกม"

"นี่แหละชีวิต"

เขาผลักประตูร้านสะดวกซื้อเข้าไป

เสียงกระดิ่งลมดังกรุ๊งกริ๊ง

ทว่า...

เขาไม่ทันสังเกต

ในตรอกมืดฝั่งตรงข้ามร้านสะดวกซื้อ

ดวงตาเย็นชาสองคู่ กำลังจ้องมองแผ่นหลังของเขาอยู่อย่างเงียบงัน