บทที่ 22 มอบต้นไม้

ความชอบเป็นเรื่องแปลก ต่อให้ปากบอกว่าไม่มี แต่ลึกๆ แล้วคนเรามักมีความสนใจในบางสิ่งบางอย่างซุกซ่อนอยู่เสมอ

“คุณลองนึกดูดีๆ สิ” ฉู่ซินผูคะยั้นคะยอ

ซากุราบะ ยูมิล้างจานชามเสร็จ เช็ดมือจนแห้ง แล้วกลับมานั่งลงตรงข้ามเขา “ถ้าจะให้พูดจริงๆ หมออิโนอุเอะก็พอจะมีความสนใจเรื่องดอกไม้ต้นไม้อยู่บ้างนะคะ”

“ดอกไม้ต้นไม้?”

“ใช่ค่ะ ชอบเลี้ยงต้นไม้”

“แต่ในคลินิกแทบไม่มีต้นไม้เลยนะ มีอยู่กระถางเดียวในห้องตรวจ แถมยังต้นนิดเดียว”

ฉู่ซินผูไปคลินิกมาหลายครั้ง เคยทำงานที่นั่นด้วย เขาสังเกตเห็นว่าต้นไม้ในคลินิกมีน้อยมาก ต้นเดียวที่มีก็เล็กนิดเดียว ถ้าหมออิโนอุเอะชอบจริง ทำไมไม่หามาประดับให้เยอะกว่านี้

“ในห้องตรวจของหมออิโนอุเอะต้องมีต้นไม้วางอยู่ค่ะ บางทีดูแลไม่ดีจนตาย เขาก็จะรีบไปซื้อต้นใหม่มาแทนทันที”

“อย่างนั้นเหรอ” ฉู่ซินผูรู้สึกประหลาดใจ

ถ้าชอบจริงๆ ทำไมถึงดูแลไม่ดีจนตาย แต่พอตายกลับรีบซื้อใหม่มาแทนทันที ดูเหมือนจะขัดแย้งกันพิกล รักต้นไม้ แต่ในคลินิกมีน้อย แถมยังเลี้ยงตาย ไม่รักต้นไม้ แต่พอตายก็รีบหาใหม่ ไม่ปล่อยให้ว่างเว้นแม้แต่วันเดียว

ความขัดแย้งสองประการที่ปรากฏพร้อมกันนี้ ชวนให้ฉงนสนเท่ห์ยิ่งนัก แต่หากมองอิโนอุเอะ โคอิจิด้วยสายตาที่ไม่ธรรมดา ลองสมมติว่าเขาเป็นสายลับญี่ปุ่นล่ะ? ถ้าสมมติฐานนี้เป็นจริง ต้นไม้นั้นมีไว้เพื่ออะไร?

ฉู่ซินผูคิดถึงรหัสลับในการติดต่อทันที นี่เป็นวิธีการที่ธรรมดามาก เรียบง่าย และไม่เป็นที่สังเกต คนทั่วไปอาจไม่ทันฉุกคิด อย่างเช่นซากุราบะ ยูมิ ที่ทำงานกับหมอมาหลายปี ก็ยังไม่รู้สึกผิดปกติ แต่ฉู่ซินผูไม่ใช่คนทั่วไป เขาผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน การเชื่อมโยงเรื่องราวแบบนี้จึงไม่ใช่เรื่องยาก

หากข้อสันนิษฐานนี้เป็นจริง ในคลินิกแห่งนี้น่าจะมีสายลับญี่ปุ่นเพียงคนเดียว และคนคนนั้นไม่ใช่ซากุราบะ ยูมิ เพราะถ้าเธอเป็นพวกเดียวกัน เธอคงไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ฉู่ซินผูรู้เป็นแน่ คนนอกดูแต่ความสนุก คนในดูเคล็ดลับ คำกล่าวนี้ไม่ผิดเพี้ยน ในสายตาคนนอกอย่างซากุราบะ ยูมิ เห็นเพียงหมออิโนอุเอะชอบต้นไม้ แต่ในสายตาคนในอย่างฉู่ซินผู ต้นไม้นั้นคือรหัสลับ

การจะพิสูจน์ข้อสันนิษฐานนี้ทำได้ไม่ยาก เพียงแค่ถามซากุราบะ ยูมิว่าปกติหมออิโนอุเอะปฏิบัติต่อต้นไม้นั้นอย่างไร จากคำบอกเล่าของเธอ เขาก็พอจะตัดสินใจได้ว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นถูกหรือผิด แต่ฉู่ซินผูเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องคุย ชวนซากุราบะ ยูมิคุยเรื่องอื่นแทน เพราะเขาไม่อยากให้เธอระแคะระคาย คนนอกดูความสนุก แต่ถ้าคนในซักไซ้มากเกินไป คนนอกอาจเริ่มเอะใจได้

ด้วยเหตุนี้ ฉู่ซินผูจึงเลือกที่จะไม่ถามจากซากุราบะ ยูมิ แต่จะหาคำตอบด้วยตัวเอง ต้องทำอย่างแนบเนียน ไม่ให้มีพิรุธ เพราะตอนนี้ ทั้งเรื่องจวินถ่งจับตาดูคลินิก และเรื่องใครเป็นสายลับญี่ปุ่นในคลินิก ล้วนเป็นเพียงการคาดเดา เขาจำเป็นต้องยืนยันให้แน่ชัด

“รอแผลผมหายดีเมื่อไหร่ จะไปขอบคุณหมออิโนอุเอะที่คลินิกนะครับ” ฉู่ซินผูเดินไปส่งซากุราบะ ยูมิที่หน้าประตู

“ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ พักผ่อนให้หายดีก่อน ช่วงนี้ไม่ต้องไปล้างแผลแล้ว เดี๋ยวถึงเวลาตัดไหม ฉันจะมาทำให้ที่บ้านเอง” ซากุราบะ ยูมิบอกก่อนกลับ

“ขอบคุณมากครับ”

“ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้นหรอกค่ะ”

เมื่อส่งซากุราบะ ยูมิกลับไปแล้ว ฉู่ซินผูนั่งครุ่นคิดอยู่ในบ้าน วางแผนไว้ในใจเรียบร้อย พอแผลหายดี เขาจะนำต้นไม้สองกระถางไปมอบให้ที่คลินิก กระถางหนึ่งให้หมออิโนอุเอะ อีกกระถางให้ซากุราบะ ยูมิ

ถ้าต้นไม้นั้นเป็นรหัสลับที่หมออิโนอุเอะใช้ติดต่อกับสายลับคนอื่นจริง เขาคงไม่อนุญาตให้มีต้นไม้อื่นเพิ่มขึ้นมาในคลินิก เพราะต้นไม้เหล่านี้อาจทำให้สายลับคนอื่นเข้าใจผิด คิดว่าหมอต้องการนัดพบ ดังนั้น หมออิโนอุเอะจะต้องหาทางกำจัดต้นตอของความเข้าใจผิดนี้ เพียงรอดูปฏิกิริยาของเขาต่อต้นไม้เหล่านี้ ก็จะรู้คำตอบ

ไม่กี่วันต่อมา ซากุราบะ ยูมิมาตัดไหมให้ที่บ้าน วันรุ่งขึ้นฉู่ซินผูก็รีบไปตลาด ซื้อต้นไม้มาสองกระถาง พันธุ์เดียวกับที่เขาเห็นในห้องตรวจของหมออิโนอุเอะเป๊ะ เพื่อป้องกันความผิดพลาดหากรหัสลับรวมถึงสายพันธุ์ของต้นไม้ด้วย

เขาถือของขวัญไปที่คลินิกในช่วงค่ำใกล้เวลาปิดร้าน คนไข้บางตาแล้ว จะได้ไม่รบกวนการทำงาน

“ยูมิครับ นี่สำหรับคุณ ขอบคุณที่ช่วยดูแลผมมาตลอดหลายวันนี้” เขายื่นต้นไม้ให้

“ขอบคุณค่ะ ชอบมากเลย” ซากุราบะ ยูมิรับของขวัญด้วยความดีใจ

จากนั้นฉู่ซินผูเดินเข้าไปในห้องตรวจ เพื่อพบหมออิโนอุเอะ “คุณหมออิโนอุเอะ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือที่ผ่านมานะครับ”

“ให้ผมหรือ” หมออิโนอุเอะถาม

“ไม่รู้จะให้อะไรดี หวังว่าคุณหมอจะชอบนะครับ”

“ขอบคุณครับ ผมชอบมาก” สีหน้าของหมออิโนอุเอะไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เขาวางต้นไม้ลงด้วยท่าทีพึงพอใจ

ปฏิกิริยานี้ทำให้ฉู่ซินผูเริ่มไม่แน่ใจ เป็นเพราะเขาเก็บอาการเก่ง หรือเพราะเขาบริสุทธิ์ใจจริงๆ กันแน่ ฉู่ซินผูเองก็แสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติ เอ่ยชวนหมออิโนอุเอะและซากุราบะ ยูมิไปทานข้าวด้วยความกระตือรือร้น หมออิโนอุเอะไม่ปฏิเสธ ทั้งสามคนไปทานอาหารด้วยกันอย่างสนุกสนาน

เมื่อแยกย้ายกันกลับ สีหน้าของฉู่ซินผูเคร่งขรึมลง ถ้าหมออิโนอุเอะไม่มีอะไรในกอไผ่ ก็แล้วไป แต่ถ้าเขามีปัญหาจริง และต้นไม้คือรหัสลับ การแสดงออกของเขาในวันนี้ก็นับว่าน่ากลัวมาก มันเป็นการแสดงระดับตำราเรียน ไม่มีอาการตื่นตระหนก ผิดปกติ หรือประหม่าให้เห็นเลยแม้แต่น้อย สีหน้า แววตา ท่าทาง น้ำเสียง ทุกอย่างนิ่งสนิท

สายลับที่รหัสลับถูกล่วงรู้ และของขวัญที่ได้รับอาจเป็นการหยั่งเชิง แต่กลับควบคุมสติได้ขนาดนี้ จะไม่ให้น่ากลัวได้อย่างไร วินาทีนี้ ฉู่ซินผูหวังลึกๆ ว่าเขาจะเดาผิด คลินิกไม่ได้มีปัญหา และจวินถ่งก็ไม่ได้เล็งเขาเพราะเรื่องคลินิก ไม่อย่างนั้น ศัตรูที่อยู่ตรงหน้าอาจน่ากลัวเกินจินตนาการ

เดิมทีฉู่ซินผูคิดว่าการหยั่งเชิงครั้งนี้จะต้องได้ผลลัพธ์ที่ชัดเจน ถ้าต้นไม้ถูกกำจัดทิ้ง แปลว่าหมออิโนอุเอะมีพิรุธ ถ้าต้นไม้ยังอยู่ แปลว่าหมออิโนอุเอะบริสุทธิ์ แต่เมื่อได้เห็นปฏิกิริยาของหมอในวันนี้ เขาชักไม่แน่ใจ และไม่กล้าฟันธง ต่อให้ต้นไม้ยังอยู่ ฉู่ซินผูก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าหมออิโนอุเอะอาจจงใจเก็บไว้ตบตา

สถานการณ์คลุมเครือ! ตอนนี้ทำได้เพียงนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว ฉู่ซินผูคิดว่าต้องเรียนรู้จากหมออิโนอุเอะ ในเมื่ออีกฝ่ายนิ่งเฉย เขาเองก็ห้ามแสดงพิรุธในใจออกมาเด็ดขาด ยังเร็วเกินไปที่จะตัดสินแพ้ชนะ ต่อให้หมออิโนอุเอะเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์พันปี ฉู่ซินผูก็พร้อมจะวัดรอยเท้า

“ก้าวแรกของการหยั่งเชิง รอดูกันต่อไป” ฉู่ซินผูจุดบุหรี่สูบ แล้วเดินมุ่งหน้ากลับบ้าน

ในเมื่อการหยั่งเชิงครั้งนี้ หมออิโนอุเอะมองว่าไม่ใช่การหยั่งเชิง แล้วทำไมฉู่ซินผูต้องคิดว่ามันคือการหยั่งเชิงด้วยล่ะ? งั้นก็ถือว่าไม่ใช่การหยั่งเชิง เป็นแค่การมอบของขวัญตอบแทนน้ำใจตามมารยาท ก็แค่นั้นไม่ใช่หรือ?

คิดได้ดังนั้น ฉู่ซินผูก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้น คำพูดของหมิงเจวี๋ยเฉี่ยนถูกต้องที่สุด... การพรางตัวคือหัวใจสำคัญ ต้องหลอกตัวเองให้เชื่อก่อน คนอื่นถึงจะเชื่อตาม