บทที่ 21 ไร้รสนิยม

เมื่อได้ยินฉู่ซินผูบอกว่าจะมาล้างแผลที่คลินิก ซากุราบะ ยูมิก็เกิดความกังวลใจ จึงเอ่ยขึ้นว่า “คุณบอกที่อยู่มาสิคะ เลิกงานแล้วฉันจะไปล้างแผลให้ที่บ้านเอง”

“ไปที่บ้านเลยเหรอ จะลำบากคุณเปล่าๆ” ฉู่ซินผูคาดไม่ถึงว่าซากุราบะ ยูมิจะเสนอตัวเช่นนี้

“ไม่ลำบากหรอกค่ะ ถือซะว่าไปทำงานนอกสถานที่” ความจริงซากุราบะ ยูมิคิดว่าฉู่ซินผูบาดเจ็บไม่สะดวกจะทำอะไร หากเธอไปล้างแผลให้ที่บ้าน ก็จะได้ถือโอกาสช่วยเขาจัดบ้านช่องห้องหับด้วย

เรื่องอาหารการกินอาจหากินข้างนอกได้ แต่เรื่องงานบ้าน เสื้อผ้าที่ต้องซักต้องเปลี่ยน ไม่มีคนช่วยคงลำบากน่าดู

ฉู่ซินผูตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เมื่อคิดดูอีกที การไปล้างแผลที่คลินิกต้องรีบไปรีบกลับ โอกาสที่จะสังเกตการณ์หรือสืบข่าวคงมีไม่มากนัก หากซากุราบะ ยูมิมาล้างแผลให้ที่บ้าน อาจสะดวกในการล้วงข้อมูลมากกว่า

“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนด้วยนะครับ” ฉู่ซินผูบอกที่อยู่บ้านให้ซากุราบะ ยูมิ แล้วขอตัวกลับ เพราะไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของคลินิก

เมื่อเดินออกมาจากคลินิก เขาไม่ได้รีบกลับทันที แต่แอบสังเกตการณ์รอบๆ

จุดไหนคือตำแหน่งที่เหมาะที่สุดในการเฝ้าจับตาคลินิก?

คลินิกตั้งอยู่ติดถนน จุดสังเกตการณ์มีอยู่หลายจุด แต่จุดที่ดีที่สุดคือฝั่งตรงข้าม

ตรงนั้นเป็นร้านขายของชำสูงสองชั้น ไม่ว่าจะชั้นหนึ่งหรือชั้นสอง ล้วนมองเห็นความเคลื่อนไหวในคลินิกได้อย่างชัดเจน

ฉู่ซินผูเดินเข้าไปในร้าน “น้องชาย ขอบุหรี่ซองนึง”

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นบันไดทางขึ้นชั้นสอง ดูเหมือนร้านกับบ้านจะอยู่รวมกัน

เมื่อซื้อบุหรี่เสร็จ ฉู่ซินผูก็รีบเดินออกมา ไม่ได้อยู่นาน พนักงานในร้านหยิบบุหรี่ได้คล่องแคล่ว ไม่เหมือนมือใหม่ และตอนที่เขาเข้าไปก็มีลูกค้าคนอื่นอยู่ด้วย พนักงานก็ให้บริการได้รวดเร็วเช่นกัน

จากข้อสังเกตนี้ พนักงานในร้านน่าจะเป็นคนเดิม ไม่ได้ถูกสับเปลี่ยน จวินถ่งคงไม่กล้าเปลี่ยนคน เพราะถ้าคนในคลินิกเป็นสายลับญี่ปุ่นจริงๆ การเปลี่ยนคนในร้านฝั่งตรงข้ามย่อมทำให้พวกเขารู้ตัว

ถ้าจุดสังเกตการณ์ที่ดีที่สุดไม่ใช่ร้านฝั่งตรงข้าม แล้วจะเป็นที่ไหน?

เขามองไปรอบๆ เห็นตึกแถวเฉียงๆ กันมีป้ายประกาศให้เช่าห้องแปะอยู่ เป็นไปได้สูงว่าจวินถ่งจะซ่อนตัวอยู่ในนั้น

ฉู่ซินผูมองปราดเดียวแล้วก็เลิกสนใจ ห้องพักมีมากมาย การจะระบุว่าจวินถ่งอยู่ห้องไหนคงยากเกินไป

แต่สิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้คือ คนของจวินถ่งต้องเห็นเขามาที่คลินิกวันนี้แน่ และคงจะตรวจสอบเขาอย่างเข้มข้นยิ่งขึ้น

นี่คืออันตรายที่หมิงเจวี๋ยเฉี่ยนกังวล แต่ในเมื่อเลือกจะเข้าทางคลินิก ก็ต้องยอมรับความเสี่ยงนี้

ตลอดทางกลับบ้าน ฉู่ซินผูคอยสังเกตว่ามีคนสะกดรอยตามหรือไม่ จนกระทั่งถึงบ้านก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ

จวินถ่งทำงานรอบคอบสมคำร่ำลือ ไม่ยอมแหวกหญ้าให้งูตื่นง่ายๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะข่าวจากหมิงเจวี๋ยเฉี่ยน ฉู่ซินผูคงไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกจวินถ่งจับตามอง

ขนาดกับคนธรรมดาอย่างเขา จวินถ่งยังระมัดระวังขนาดนี้ กับคลินิกยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ดูท่าทั้งอิโนอุเอะ โคอิจิ และซากุราบะ ยูมิ คงยังไม่รู้ตัวว่าถูกจับตามองอยู่

แต่ฉู่ซินผูจะไปเตือนพวกเขาไม่ได้ แม้จะเป็นโอกาสดีในการสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจ แต่มันจะกลายเป็นพิรุธ และอาจทำลายปฏิบัติการของจวินถ่ง ซึ่งเป็นข้อหาร้ายแรงฐานบ่อนทำลายการร่วมมือต่อต้านญี่ปุ่น

ส่วนเรื่องตึกแถวนั้น เขาเลือกที่จะไม่แจ้งหมิงเจวี๋ยเฉี่ยน ด้วยเหตุผลสองประการ

ประการแรก แจ้งไปก็ไร้ประโยชน์ หมิงเจวี๋ยเฉี่ยนส่งคนไปเฝ้าจวินถ่งไม่ได้ เพราะจะทำให้ไก่ตื่น และอาจทำให้จวินถ่งเข้าใจผิดว่าญี่ปุ่นรู้ตัวแล้ว จนลงมือปฏิบัติการทันที ซึ่งจะเป็นอันตรายต่อฉู่ซินผู

ประการที่สอง หมิงเจวี๋ยเฉี่ยนเป็นบุคคลสำคัญ ไม่ควรนัดพบกันพร่ำเพรื่อ เรื่องนี้ยังไม่สำคัญพอที่จะต้องรายงาน

ฉู่ซินผูวางแผนจะเริ่มเจาะข้อมูลจากซากุราบะ ยูมิ ก่อนหน้านี้เขาไม่อยากยุ่งกับผู้หญิงญี่ปุ่น แต่ถ้าเธอเป็นสายลับญี่ปุ่น ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เมื่อถึงวันนัดล้างแผล ซากุราบะ ยูมิก็มาตามสัญญา ฉู่ซินผูต้อนรับขับสู้อย่างดี

นอกจากล้างแผล เธอยังช่วยทำความสะอาดบ้านให้ด้วย ฉู่ซินผูรู้สึกเกรงใจมาก เขาแสดงความขอบคุณแต่ยังไม่รีบร้อนซักถามข้อมูล

ครั้งที่สองที่เธอมา ยังช่วยสระผมให้เขาด้วย ทั้งสองคุยเรื่องสัพเพเหระกันมากมาย แต่เขาก็ยังคงสงวนท่าที

จนกระทั่งความสนิทสนมเพิ่มมากขึ้น หลังล้างแผลเสร็จ ฉู่ซินผูก็เอ่ยขึ้นว่า “แผลหายดีเกือบสนิทแล้ว หมออิโนอุเอะเก่งจริงๆ และที่คุณยูมิช่วยดูแลก็มีส่วนสำคัญมากครับ”

“รีบทานข้าวเถอะค่ะ” ซากุราบะ ยูมิยิ้มแก้มปริเมื่อได้รับคำชม พลางคะยั้นคะยอให้เขาทานข้าว

ช่วงหลังมานี้เธอจะช่วยทำกับข้าวให้ เพราะเห็นว่าฉู่ซินผูกินข้าวข้างนอกบ่อยๆ ไม่สะอาด

“หมออิโนอุเอะเก่งขนาดนี้ ทำไมถึงมาเปิดคลินิกที่เจียงเฉิงล่ะครับ ถ้าไปอยู่โรงพยาบาลใหญ่ๆ น่าจะรุ่งกว่านี้นะ” ฉู่ซินผูแกล้งถามลอยๆ

“ฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ได้ยินแต่ว่าหมออิโนอุเอะมาอยู่เจียงเฉิงนานแล้ว ก่อนหน้านี้เคยเป็นหมออยู่โรงพยาบาลในโตเกียว”

“โรงพยาบาลไหนครับ”

“อันนี้ไม่ทราบค่ะ”

“โรงพยาบาลที่บ้านเกิดไม่ดีเหรอครับ ถึงต้องข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกลขนาดนี้ มาเปิดคลินิกเล็กๆ ญาติพี่น้องก็ไม่มี”

“นั่นสิคะ ตัวคนเดียว” ซากุราบะ ยูมิหน้าเศร้าลงเมื่อนึกถึงตัวเอง

“ยูมิ ผมบอกแล้วไงว่าอยู่ที่เจียงเฉิง ผมเป็นเพื่อนคุณ คุณไม่ได้ตัวคนเดียว”

“จริงเหรอคะ เราเป็นเพื่อนกันได้จริงๆ เหรอ”

“แน่นอนครับ” ฉู่ซินผูยืนยันหนักแน่น

“ขอบคุณค่ะคุณซินผู” ซากุราบะ ยูมิเก็บความดีใจไว้ไม่อยู่

ก่อนหน้านี้เธอกังวลว่าจะเข้ากับฉู่ซินผูได้หรือไม่ พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ก็โล่งใจ

หลังจากทานข้าวเสร็จ ซากุราบะ ยูมิอาสาล้างจาน ฉู่ซินผูยืนพิงกรอบประตูถามต่อว่า “หมออิโนอุเอะมีแผนจะกลับญี่ปุ่นบ้างไหมครับ”

“ไม่เคยได้ยินพูดถึงนะคะ น่าจะไม่มี”

“แล้วหมออิโนอุเอะชอบอะไรเป็นพิเศษไหมครับ ครั้งนี้ผมต้องขอบคุณหมอมาก อยากจะหาของขวัญไปขอบคุณสักหน่อย”

“ไม่ขอบคุณฉันบ้างเหรอคะ” ซากุราบะ ยูมิแกล้งแหย่

“ต้องขอบคุณยูมิอยู่แล้วครับ รอผมหายดีก่อน จะพาเที่ยวเจียงเฉิงให้ทั่วเลย”

“ดีจังเลยค่ะ ฉันยังไม่เคยเที่ยวเจียงเฉิงจริงๆ จังๆ สักที” แม้จะอยู่มานาน แต่เธอก็วนเวียนอยู่แค่แถวคลินิก

“ของชอบของหมออิโนอุเอะเหรอคะ ขอคิดแป๊บนะคะ” ซากุราบะ ยูมิทำท่าครุ่นคิด

คิดไปคิดมา เธอก็พบว่าแม้จะทำงานด้วยกันมาหลายปี แต่เธอกลับไม่รู้เลยว่าหมออิโนอุเอะชอบอะไร

ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจอะไรเป็นพิเศษเลย แม้แต่เงินทองก็ไม่สนใจ

รักษาคนไข้บางทีก็ไม่คิดเงิน แถมยังแจกยาฟรี ขาดทุนไปตั้งเท่าไหร่

ให้บอกสิ่งที่ชอบตอนนี้ เธอตอบไม่ได้จริงๆ

“เป็นอะไรไปครับ”

“ดูเหมือนหมออิโนอุเอะจะไม่มีสิ่งที่ชอบเลยค่ะ”

“ไม่มีสิ่งที่ชอบ?” ฉู่ซินผูประหลาดใจ เป็นไปได้อย่างไรที่คนเราจะไม่มีสิ่งที่ชอบ หมออิโนอุเอะเป็นคนมีเลือดเนื้อ ไม่ใช่หุ่นยนต์เสียหน่อย