บทที่ 35 - ตระกูลล็อคขวัญผวา

บทที่ 35 - ตระกูลล็อคขวัญผวา

วันรุ่งขึ้น ณ ป่าทางทิศเหนือของคฤหาสน์ตระกูลล็อค

ขบวนรถหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบชายป่า ผู้เฒ่าล็อคนั่งรถเข็นโดยมีทีมแพทย์และบอดี้การ์ดนับร้อยล้อมหน้าล้อมหลัง ยาเก๋อกับลูอิสเดินขนาบข้าง ส่วนเมิ่งเฉิงไห่เดินนำทางด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ

การเลือกสถานที่นี้เป็นความต้องการของเฉินหลี เขาต้องการทดสอบขีดจำกัดพลัง 'พงไพร' ของตัวเองว่าสามารถควบคุมป่าไม้ในระยะไกลข้ามทวีปได้แม่นยำแค่ไหน ป่าที่ได้รับการดูแลอย่างดีและเต็มไปด้วยดอกไม้แห่งนี้จึงเหมาะเป็นสนามทดสอบชั้นดี

"คุณเมิ่ง บรรยากาศดีใช้ได้เลยนะ แต่เมื่อไหร่หมอเทวดาของคุณจะโผล่หัวมาสักที" ยาเก๋อถามเสียงห้วน เขาหงุดหงิดเต็มทน ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อดื้อดึงจะมา เขาคงสั่งคนจับเมิ่งเฉิงไห่โยนออกไปนานแล้ว

"ใจเย็น ๆ ครับยาเก๋อ บอสผมบอกว่าจะรักษาก็ต้องรักษา แกรักษาคำพูดเสมอ" เมิ่งเฉิงไห่ตอบยิ้ม ๆ

ผู้เฒ่าล็อคขมวดคิ้ว เขาไม่ได้ถูกใครปล่อยให้รอเก้อแบบนี้มานานหลายสิบปีแล้ว ชักจะเริ่มหงุดหงิดเหมือนกัน

ลูอิสเองก็เหงื่อแตกพลั่ก ภาวนาในใจขอให้เฉินหลีโผล่มาจริง ๆ เถอะ ไม่อย่างนั้นเขาตายแน่ ๆ นี่มันเดิมพันด้วยอนาคตทั้งหมดของเขาเลยนะ

ทันใดนั้นเอง...

"ครืนนน..."

พื้นดินใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือนเบา ๆ ในตอนแรก ลูอิสนึกว่าตัวเองคิดไปเอง แต่สักพักต้นไม้รอบข้างก็เริ่มโยกไหวอย่างรุนแรง ใบไม้ร่วงกราวลงมาราวกับพายุเข้า

"แผ่นดินไหว! รีบพาพ่อหนีเร็ว!" ลูอิสตะโกนลั่นหน้าตื่น

ยังไม่ทันขาดคำ พื้นดินเบื้องหน้าก็ปริแตกออกเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ บอดี้การ์ดรีบกรูกันเข้ามาล้อมวงคุ้มกันผู้เฒ่าล็อค แต่สิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญหน้าไม่ใช่ภัยธรรมชาติธรรมดา

รอยแยกนั้นราวกับมีชีวิต มันวิ่งไล่ตามเหล่าบอดี้การ์ดอย่างบ้าคลั่ง

"ยิง! ยิงมันสิโว้ย!" หัวหน้าบอดี้การ์ดตะโกนสั่ง

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนนับร้อยนัดสาดใส่พื้นดิน แต่ดูเหมือนจะไร้ผล

"ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!"

รากไม้ขนาดมหึมาเท่าขาคนพุ่งทะลุขึ้นมาจากรอยแยก มันตวัดรัดร่างของเหล่าบอดี้การ์ดลอยขึ้นไปกลางอากาศราวกับหนวดปลาหมึกยักษ์ ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ถูกรัดจนหน้าเขียวหน้าเหลือง บางคนสลบเหมือดไปกลางอากาศทั้งที่ยังไม่ได้ทันตอบโต้

"ปีศาจ! นี่มันปีศาจชัด ๆ!" ยาเก๋อแหกปากร้องเสียงหลง เขาผละหนีจากรถเข็นพ่อแล้ววิ่งป่าราบไปคนแรก แต่ด้วยความรีบร้อนจึงสะดุดขาตัวเองล้มหัวฟาดพื้นสลบไป

สถานการณ์ตอนนี้โกลาหลสุดขีด เหลือเพียงลูอิสที่ขายืนแข็งทื่อ ผู้เฒ่าล็อคที่นั่งตัวสั่นอยู่บนรถเข็น และเมิ่งเฉิงไห่ที่ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความทึ่ง

รากไม้เหล่านั้นไม่ได้ทำร้ายพวกเขา มันเพียงแค่จัดการองครักษ์ให้พ้นทาง จากนั้นรากไม้นับพันก็เริ่มถักทอรวมตัวกัน ก่อเกิดเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์สูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

"นะ...นั่น...นั่นมันตัวอะไร" ผู้เฒ่าล็อคอ้าปากค้าง หัวใจจะวายตายเสียให้ได้

"นั่นแหละครับบอสของผม คุณเฉินหลี" เมิ่งเฉิงไห่แนะนำด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ

ช็อก!

คำเดียวที่อธิบายความรู้สึกของทุกคนในตอนนี้ นี่มันไม่ใช่หมอ ไม่ใช่คนทรงเจ้า แต่มันคือตัวอะไรกันแน่ มนุษย์ต้นไม้เหรอ

ร่างอวตารรากไม้นั้นไม่มีหน้าตา แต่ทุกคนกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกจ้องมองด้วยสายตาที่มองทะลุถึงวิญญาณ

"จะให้รักษาสินะ"

เสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากร่างไม้นั้น ก้องกังวานไปในอากาศโดยที่ปากไม่ได้ขยับ

"คะ...ครับบอส" เมิ่งเฉิงไห่ตอบเสียงสั่น แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเป็นเจ้านาย แต่เจอแบบนี้ใครไม่กลัวก็บ้าแล้ว

ร่างรากไม้ยกมือขึ้น หันฝ่ามือไปทางทุ่งดอกไม้อันกว้างใหญ่ ทันใดนั้นรากนับหมื่นเส้นก็พุ่งลงดิน ดูดซับพลังชีวิตจากดอกไม้เหล่านั้นจนเหี่ยวเฉาแห้งตายไปในพริบตา พลังชีวิตมหาศาลถูกรวบรวมมาไว้ที่ฝ่ามือของร่างไม้ ก่อนจะกลั่นตัวออกมาเป็นดอกไม้ดอกหนึ่งที่งดงามและเปล่งประกายเจิดจ้า

"พระเจ้า..." ลูอิสยกมือปิดปาก ภาพปาฏิหาริย์ตรงหน้าทำให้เขาลืมความกลัวไปชั่วขณะ

[จบแล้ว]