บทที่ 63 - กระบี่ใจพิศวง ศิษย์น้องตอบแทนคุณ

บทที่ 63 - กระบี่ใจพิศวง ศิษย์น้องตอบแทนคุณ

☆☆☆☆☆

กระบี่ชางซงหมุนคว้างกลางอากาศหลายรอบ แล้วปักฉึกเข้าที่พื้นดิน

หลิวเฉิงกงหน้าเหวอ ก้มมองมือขวาตัวเอง ง่ามนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ชาหนึบ แถมยังบวมแดงนิดๆ

ฉู่หวยสวี่มองเขาด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน "เป็นถึงรองหัวหน้าหน่วยคุมกฎ ทำไมถึงกลวงในขนาดนี้!"

ในทีมมีไก่อ่อนอยู่นี่หว่า!

สำหรับผู้ฝึกตนทั่วไป ระยะทะลวงชีพจรจะเน้นขัดเกลาร่างกาย แต่หลังจากนั้นวิชาส่วนใหญ่จะพึ่งพาพลังปราณในตัว

โจมตีด้วยปราณ ป้องกันด้วยปราณ

พลังปราณคือรากฐานของผู้ฝึกตน!

ในสายตาฉู่หวยสวี่ ร่างกายของหลิวเฉิงกงน่าจะแกร่งกว่าพวกเก้าจุดชีพจรทั่วไป แต่ไม่น่าจะแกร่งเท่าเขา

เขาเลยให้ใช้กระบี่ ไม่งั้นเขาที่เป็นถึงยอดฝีมือแปดจุดชีพจรสายกายภาพ จะกลายเป็นรังแกเด็กระดับสองไปเปล่าๆ

เพราะถ้าไม่ใช้พลังปราณ กระบี่วิเศษก็แสดงอานุภาพได้ไม่มาก

แต่ฉู่หวยสวี่นึกไม่ถึงเลยว่า อีกฝ่ายจะอ่อนปวกเปียกเหมือนโดนเหล้านารีสูบวิญญาณจนตัวกลวง สมกับเป็นรองหัวหน้าจอมปลอมจริงๆ!

เมื่อกี้ที่เขาใช้นิ้วดีด ส่วนหนึ่งคืออยากเก๊กหล่อ แต่อีกส่วนคือต้องการบอกใบ้ว่า: อย่าออมมือ ข้าเองก็ยังมีแรงเหลือเฟือ

แต่ผลออกมาแพ้ชนะกันง่ายๆ แบบนี้ มันชักจะตลกไปหน่อยแล้ว

หานซวงเจี้ยงยืนดูอยู่ข้างๆ ตกตะลึงพรึงเพริด

ถ้านางไม่เห็นหลิวเฉิงกงก้มดูมือนวดๆ อยู่ นางคงสงสัยว่าหมอนี่แกล้งแพ้ประจบสอพลอจนเวอร์เกินไปหรือเปล่า?

"ผิดปกติ" หลิวเฉิงกงอดพูดออกมาไม่ได้

เขารู้สึกทะแม่งๆ

ในฐานะรองหัวหน้าหน่วยคุมกฎ เขารู้สึกเสียหน้ามาก

เขาตั้งใจมาประจบก็จริง แต่แบบนี้มันดูไร้ค่าไร้ราคาเกินไป

หลิวเฉิงกงกางมือขวาออก ใช้พลังจิตดึงกระบี่ กระบี่ชางซงก็พุ่ง 'ฟุ่บ' กลับมาเข้ามือ

เห็นท่าทางเท่ๆ แบบนี้ แต่ฉู่หวยสวี่ดูออกว่านี่ไม่ใช่ [วิชาควบคุมกระบี่บิน]

"กระบี่บินสังหารศัตรูต้องใช้การควบคุมที่แม่นยำ เป็นวิชาชั้นสูง เขาแค่อาศัยพลังปราณกับภูตกระบี่ดึงกระบี่กลับมือเท่านั้น ท่าดีทีเหลว" เขาตัดสินในใจอย่างเฉียบขาด

หลิวเฉิงกงกัดฟัน รู้สึกว่าจะยอมเสียหน้าแบบนี้ไม่ได้ ตะโกนลั่น "ศิษย์น้องฉู่ เอาใหม่! คราวนี้ระวังตัวให้ดี!"

เขาทำท่าเหมือนเมื่อกี้แค่ประมาทไปหน่อย

"ได้!" ฉู่หวยสวี่ตั้งท่า เตรียมรับมือ

กระบี่แทงมาข้างหน้าอีกครั้ง หลิวเฉิงกงใช้กระบวนท่าเดิม แต่คราวนี้ไม่ออมแรง เร็วกว่าเดิม กะจะกู้หน้าคืนมา

ฉู่หวยสวี่กระโดดถอยหลังอย่างแรง ฝุ่นตลบ ชายเสื้อและผมยาวปลิวไสว

คราวนี้หลบได้แบบเฉียดฉิว

เขางัดมุกเดิมออกมาใช้อีก ใช้นิ้วดีด

"ติง—!"

กระบี่กระเด็นอีกรอบ

"ฟู่ว—!" ลมพัดเอื่อยๆ

หลิวเฉิงกงก้มมองมือขวา ชายิ่งกว่าเดิม

ฉู่หวยสวี่หรี่ตามองกระบี่ชางซงที่ปักดินอยู่

คราวนี้เขาตั้งใจสังเกต จนรู้แล้วว่าปัญหาอยู่ที่ไหน

— [กระบี่ใจ]!

เขารู้สึกชัดเจนว่า วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกระบี่ชางซง กระบี่ดำเล่มเล็กในตัวเขาสั่นสะท้านเบาๆ

กระบี่ใจที่แฝง [อภิญญารากปราณ: ใจกระบี่กระจ่างแจ้ง] ดูเหมือนจะมีความสามารถพิเศษ!

หลิวเฉิงกงที่ชอบทำตัวเป็นตัวตลก ตอนนี้ขำไม่ออกแล้ว

หน้าเขาบู้บี้เหมือนมีมเหยาหมิง หันไปมองดาบคู่กาย

เขาสื่อจิตกับภูตกระบี่ได้ โดนไปสองรอบ จะไม่รู้สึกถึงความผิดปกติได้ยังไง?

"ร่างกายของฉู่หวยสวี่แกร่งกว่าระยะทะลวงชีพจรทั่วไปมาก แรงเยอะโคตร"

"แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น! ประเด็นอยู่ที่กระบี่กับภูตกระบี่ต่างหาก!"

"มันโดนพลังที่มองไม่เห็นกดข่มไว้"

"ภูตกระบี่คุมไม่อยู่แล้ว! มันกำลังหนี!"

หลิวเฉิงกงรู้สึกได้ว่า ถ้าเขาอัดพลังปราณใส่กระบี่ ก็คงต้านทานพลังนี้ได้

แต่ปัญหาคือ ทำไมล่ะ?

ผู้ฝึกตนระยะทะลวงชีพจรตัวเล็กๆ ทำไมถึงมีลูกไม้เด็ดดวงขนาดนี้?

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงปรากฏการณ์ฟ้าดินวิปริตที่สระมรกตเหมันต์ นึกถึงวันที่กระบี่ของเขาสั่นไหว!

หลิวเฉิงกงไม่รู้ว่าฉู่หวยสวี่ไปได้วาสนาอะไรมา ถึงก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนั้นได้

เขาก็ไม่กล้าถาม เพราะมันล้ำเส้นเกินไป

— นี่เป็นเรื่องที่ท่านเจ้าสำนักและเหล่าผู้อาวุโสจับตามองเชียวนะ!

รองหัวหน้าหน่วยคุมกฎบรรลุแล้ว: ข้าสงสัยว่า เขาเรียกข้ามาเพื่อทดลองของแน่ๆ!

ดังนั้น เขาจึงรีบแสดงจุดยืนอย่างรู้กาละเทศะ "ศิษย์น้องฉู่ วันนี้เราแค่แลกเปลี่ยนวิชากัน เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ศิษย์พี่จะปิดปากเงียบ ไม่ให้คนที่สองล่วงรู้!"

พูดจบ เขาเหลือบมองหานซวงเจี้ยงผู้เลอโฉม แล้วแก้คำพูด "ไม่ให้คนที่สามล่วงรู้..."

ฉู่หวยสวี่เห็นเขาหัวไวแบบนี้ ก็ยิ้มพยักหน้า เก็บความสงสัยไว้ในใจ ทำท่าทางลึกลับซับซ้อน

"กระบี่ใจข่มกระบี่ทั่วไปได้ขนาดนี้เลยรึ?" ฉู่หวยสวี่แปลกใจมาก

แต่ในใจเขากลับรู้สึกดีใจครึ่งกังวลครึ่ง สังหรณ์ใจไม่ดีแปลกๆ

หน้าเรือนไผ่ ทั้งสองลองกันอีกรอบ

คราวนี้ ฉู่หวยสวี่ให้หลิวเฉิงกงลองเดินพลังปราณดูบ้าง

ผลคือ กระบี่ไม่กระเด็นแล้วจริงๆ

"แต่ว่า ถ้าข้าใช้พลังปราณบ้างล่ะ?" ฉู่หวยสวี่เกิดคำถามในใจ

น่าเสียดาย ตอนนี้เขายังเป็นผู้ไร้พลังปราณ

นี่ทำให้เขายิ่งกระหายอยากจะขึ้นระดับหนึ่งไวๆ

เอาค่าประสบการณ์ ทะลวงจุดที่เก้า แล้วไปหอคัมภีร์ เอาวิชาระดับหนึ่งมา!

ตอนนี้ ฉู่หวยสวี่พยายามควบคุมกระบี่ใจ ไม่ให้มันแสดงอิทธิฤทธิ์มากเกินไป

เขารู้สึกได้ว่ากระบี่ใจเชื่อมโยงกับจิตใจเขา มันฟังคำสั่งเขา

แต่ดูเหมือนระดับพลังของมันจะสูงเกินไป เลยยังคุมได้ไม่หมดจด ฉู่หวยสวี่ตอนนี้ยังสั่งการได้ไม่ดั่งใจนึก

ผลสุดท้าย หลิวเฉิงกงเลยต้องวางกระบี่ มาดวลมือเปล่ากับฉู่หวยสวี่แทน

ไม่งั้นเขาก็ต้องใช้พลังปราณ

ยังดีที่ฉู่หวยสวี่ประเมินรองหัวหน้าหน่วยคุมกฎต่ำไปหน่อย

หลิวเฉิงกงเป็นเด็กเส้นในหน่วยคุมกฎก็จริง เลยได้เลื่อนขั้นไว

แต่ก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง ไม่งั้นคงดันขึ้นมาน่าเกลียด

ดูทรงแล้ว หมอนี่คงเคยฝึกขัดเกลากระดูก หรือแช่ยาสมุนไพรมาบ้าง

ที่สำคัญคือ หมอนี่น่าจะฝึกวิชาหมัดมวยอะไรสักอย่าง กำปั้นแข็งโป๊ก! แข็งอย่างกับหิน!

ฉู่หวยสวี่แพ้เฉียดฉิวไปหลายรอบ

แต่หลิวเฉิงกงที่เป็นฝ่ายชนะ กลับยิ่งตกตะลึง

"แปดจุดชีพจรทำไมมันแกร่งขนาดนี้?"

"ข้าตอนฝึก [หมัดอัสนีบาต] ลงทุนไปตั้งเยอะเพื่อเสริมแกร่งร่างกาย! ต่อยหินแตกได้เลยนะ!"

"ศิษย์ระดับเก้าจุดชีพจรทั่วไป โดนฉู่หวยสวี่ตบทีเดียวคงร่วง!"

"ต่อให้เขาฝึกวิชากายภาพควบคู่ไปด้วย ก็ไม่น่าจะเวอร์ขนาดนี้สิ"

"พิลึก พิลึกกึกกือจริงๆ"

ทั้งสองประลองกันตลอดช่วงเช้า

หานซวงเจี้ยงดูจนเบื่อ กลับเข้าห้องไปแล้ว

ฉู่หวยสวี่ดูมอมแมม เสื้อผ้าเลอะเทอะ

แต่เขาอารมณ์ดีมาก

เพราะชุดเครื่องแบบหน่วยคุมกฎของหลิวเฉิงกง ก็ไม่ได้สะอาดไปกว่ากัน!

เขาทำให้หลิวเฉิงกงหน้าแตกได้หลายรอบเหมือนกัน

และที่สำคัญที่สุด แต่ละรอบได้ค่าประสบการณ์ 30-100 แต้ม ไม่แน่นอน แล้วแต่ระบบจะคำนวณ

"ถ้าจำไม่ผิด เพดานค่าประสบการณ์จากการประลองในระยะทะลวงชีพจร น่าจะอยู่ที่ 1,200 แต้ม"

ไม่เยอะ แต่ก็พอให้เขาอัปจากเลเวล 8 ไป 9 ได้

สุดท้าย กลายเป็นหลิวเฉิงกงที่หมดแรงก่อน เริ่มหาข้ออ้าง "ศิษย์น้องฉู่ ในหน่วยยังมีธุระ เอาไว้วันหลังได้ไหม?"

ฉู่หวยสวี่ไม่แปลกใจ พลังระดับสองยังไงก็อึดสู้ยอดคนแปดจุดชีพจรอย่างเขาไม่ได้ เป็นเรื่องปกติของมนุษย์

วันนี้ได้ค่าประสบการณ์อิสระมา 420 แต้ม เขาเลยถามตรงๆ "พรุ่งนี้เป็นไง?"

หลิวเฉิงกงที่เหนื่อยแทบรากเลือดกัดฟันตอบ "ได้! ตามใจศิษย์น้อง พรุ่งนี้ก็พรุ่งนี้!"

"ดี งั้นตกลงตามนี้"

พอหลิวเฉิงกงกลับไป ฉู่หวยสวี่ก็กลับเข้าห้อง ถอดชุดสกปรกออก เอาไปแขวนไว้หน้าห้องสวีจื่อชิง รอเด็กมันกลับมาซัก

ยอดเขาโอสถ สระมรกตเหมันต์ ภายในเขตแดนลับ

สวีจื่อชิงฟื้นคืนสติอย่างช้าๆ

ตอนนี้เขาทะลวงจุดชีพจรที่สองได้แล้ว

เด็กหนุ่มดีใจจนเนื้อเต้น

"ค่ายกลกับน้ำยาในสระนี้ ช่างอัศจรรย์นัก!"

"คนหัวทึบอย่างข้า ยังทะลวงได้สองจุดติดๆ กันในเวลาสั้นๆ"

เขาไม่โง่ รู้ดีว่าที่นี่ล้ำค่าแค่ไหน

"ศิษย์พี่มอบโอกาสฝึกตนให้ข้า ให้ข้าเข้าสู่ประตูแห่งเต๋า ตอนนี้ยังช่วยข้าทะลวงด่าน..."

"บุญคุณใหญ่หลวงขนาดนี้ ข้าจะตอบแทนยังไงดี?" สวีจื่อชิงเงยหน้ามองด้านบน

ผ่านไปครู่หนึ่ง เด็กหนุ่มหน้ามนก้มหน้าลง หลุบตาต่ำ สองมือกำกางเกงแน่น

"ท่านพ่อ ท่านแม่ น้องเล็ก ท่านย่า พวกท่านว่า... ข้าควรจะมอบ 'ของสิ่งนั้น' ให้เขาดีไหม?"

[จบแล้ว]