บทที่ 24 - ภารกิจเด้ง

บทที่ 24 - ภารกิจเด้ง

☆☆☆☆☆

"อย่ามาตลก" ฉู่หวยสวี่ปฏิเสธทันควัน

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเขาอีกครั้ง แต่สายตาที่มีเลศนัยนั้น เหมือนกำลังมองเด็กโง่ไม่มีผิด

ทำเอาหานซวงเจี้ยงฉุนกึก

ฉู่หวยสวี่มองเธอ ไม่ยอมรับไหเหล้าที่เธอยื่นมาจ่อหน้า แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยคู่นั้น แล้วพูดว่า:

"คุณรู้ไหมว่าถ้าคุณกลับบ้าน แล้วผมไปส่งเหล้า จะเกิดอะไรขึ้น? คุณอาจจะตกอยู่ในอันตราย"

หานซวงเจี้ยงขมวดคิ้ว จ้องตาเขากลับอย่างไม่ลดละ ภูเขาน้ำแข็งตอบกลับว่า:

"ฉันรู้อยู่แล้ว!"

คุยกันมาขนาดนี้ ฉันไม่ได้โง่จริงๆ นะ อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น!

ก็เพราะรู้ว่ามีอันตราย เธอถึงเลือกที่จะกลับบ้านเอง ให้เขาไปขอความช่วยเหลือ

ฉู่หวยสวี่เห็นท่าทางดื้อรั้นของเธอ รอยยิ้มก็ยิ่งกว้างขึ้น

"แล้วคุณคิดว่าอันตรายที่ผู้ชายเจอ กับอันตรายที่ผู้หญิงเจอ มันจะเหมือนกันเหรอ?"

พูดจบ เขาก็กวาดสายตามองเธอหัวจรดเท้า

เมื่อสบสายตาเขา ร่างกายของหานซวงเจี้ยงก็เกร็งขึ้นมาวูบหนึ่ง เข้าใจความหมายของเขาทันที

เธอคิดไม่ถึงว่า ฉู่หวยสวี่จะคิดรอบคอบขนาดนี้ คิดเผื่อไปถึงจุดนั้นด้วย

"แต่ว่า..." เธอยังอยากจะแย้ง

ไม่ว่าจะยังไง ต้นเหตุก็มาจากเธอ

"ไม่ต้องมาแต่! ทำตามที่ผมบอก!" ท่าทีของเขาแข็งกร้าวสุดๆ ถึงขั้นดุเลยด้วยซ้ำ

สาวหน้าตายเม้มปากแน่น สุดท้ายก็ต้องยอมจำนน หันหลังเดินจากไปพร้อมความหงุดหงิดเล็กน้อย

"เหอะ! ยัยตัวเล็กคิดจะมาเป็นช้างเท้าหน้า ฝันไปเถอะ" ฉู่หวยสวี่มองแผ่นหลังที่เดินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก แล้วคิดในใจ

เขาไม่ได้รู้สึกกดดันหรือตึงเครียดเลยสักนิด หิ้วถุงกับข้าวเดินกลับบ้านต่อ แถมยังผิวปากอย่างอารมณ์ดี

ในมุมมองของเขา การมีปฏิสัมพันธ์ทางอ้อมกับหนิวหย่วนซานถือว่าโอเค

แต่ในระยะนี้ การเผชิญหน้ากันตรงๆให้น้อยที่สุดจะดีกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งคู่ต่างเป็นคนของ【องค์กร】 การที่เขาวิ่งแจ้นไปขอความช่วยเหลือเอง มันดูเสียราคา

"แถมถ้าจำไม่ผิด ผู้เล่นเคยขุดคุ้ยข้อมูลมาได้ว่า【องค์กร】นี้มีกฎระเบียบยิบย่อยเยอะแยะไปหมด"

"แต่ละคนโดนล้างสมองมาทั้งนั้น ทำตัวเหมือนจะพลีชีพเพื่อชาติได้ทุกเมื่อ"

ถ้าคิดตามตรรกะทั่วไป สายลับด้วยกันต่อให้ช่วยกันปิดบังไม่ได้ ก็ไม่ควรจะไปหาเรื่องใส่ตัวเพื่อนร่วมงาน

ฉู่หวยสวี่เดาเอาเองว่า การที่เขาไม่ไปหาด้วยตัวเอง น่าจะสอดคล้องกับตรรกะการทำงานของ【องค์กร】มากกว่า

ให้เหล้าจากแคว้นเยว่ไปสักไห ก็สื่อความหมายชัดเจนแล้ว

ด้วยสถานการณ์การค้าระหว่างสองแคว้นในตอนนี้ เรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นพิรุธอะไร

เหมือนกับโลกเก่า คุณคงไม่หาว่าผมเป็นสายลับขายชาติเพราะใช้ไอโฟนหรอกใช่ไหม?

ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า

แน่นอน ยังมีอีกจุดที่สำคัญกว่า

ฉู่หวยสวี่กำลังรออะไรบางอย่าง

พอกลับถึงบ้าน เขาเอาวัตถุดิบทั้งหมดไปวางไว้หน้าบ้านไม้ไผ่ของหานซวงเจี้ยง

"เธอบอกเองว่าจะทำกับข้าว ก็ต้องวางไว้บ้านเธอสิ ผมรับผิดชอบแค่กินเท่านั้นแหละ!"

"อ้อ! จานก็ไม่ล้างด้วย!" เขาตั้งมั่นในใจ

พอทำเสร็จปุ๊บ เสียงระบบแจ้งเตือนก็ดังขึ้นข้างหู

"มาแล้ว!" ฉู่หวยสวี่ดีใจ เขาไม่มีค่าประสบการณ์จะใช้แล้ว

"【ติ๊ง! คุณได้รับภารกิจติดตัว——การแก้แค้นของหลิวเฉิงชี่!】"

"【ระดับความยากภารกิจ: ระดับ A!】"

อีกด้านหนึ่ง หานซวงเจี้ยงก็เดินมาถึงหน้าเรือนพักของหนิวหย่วนซานแล้ว

ในฐานะหนึ่งในเก้าผู้ดูแลสายนอก เรือนพักของเขาดูหรูหราโอ่อ่ากว่าบ้านไม้ไผ่เยอะ

จะว่ายังไงดี ดูมีรสนิยม

ความงามแบบจีนน่ะแพงระยับ เรือนหลังนี้น่าจะมูลค่าไม่เบา

พอเดินมาถึงหน้าประตู หานซวงเจี้ยงเพิ่งนึกขึ้นได้: "ถ้าผู้ดูแลหนิวไม่อยู่บ้าน จะทำยังไง?"

ในฐานะผู้บริหารสายนอก หนิวหย่วนซานก็ต้องมีงานมีการทำ

ถ้าไม่อยู่บ้าน ก็น่าจะอยู่ที่หอผู้ดูแล

ในคู่มือศิษย์จดชื่อมีแผนที่บอก หานซวงเจี้ยงรู้ว่าหอผู้ดูแลอยู่ที่ไหน ห่างจากที่นี่ไม่ไกลมาก

แต่ไม่ว่าจะยังไง มันก็เสียเวลา

เธอเริ่มนึกเสียใจว่าเมื่อกี้เสียเวลาเลือกซื้อของนานเกินไป แล้วก็เริ่มสงสัย: "ทำไมตอนเดินมาเขาถึงดูใจเย็น ไม่รีบร้อนเลยนะ?"

หารู้ไม่ว่าฉู่หวยสวี่กำลังเดินกินลมรอภารกิจเด้งอยู่นั่นแหละ

เด็กสาวหิ้วไหเหล้า ยกมือเคาะประตูเรือน

ก่อนแยกกัน ฉู่หวยสวี่กำชับเธอมาสองสามประโยค ตลอดทางเธอก็ซ้อมพูดในใจมาแล้ว

ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว เป็นคนรับใช้ในเรือน

"ท่านคือ?" คนรับใช้ถาม

"ข้าชื่อหานซวงเจี้ยง มาขอพบผู้ดูแลหนิว" เธอตอบ

สิ้นเสียง ก็มีเสียงนุ่มนวลดังมาจากในเรือน: "ซวงเจี้ยงเองเหรอ เข้ามาสิ"

หานซวงเจี้ยงโล่งอกทันที

แม้เธอจะเคยเจอหนิวหย่วนซานแค่ครั้งเดียว แต่เธอประทับใจชายวัยกลางคนคนนี้มาก ดูเป็นผู้ใหญ่ใจดีและเที่ยงธรรม สมกับภาพลักษณ์ผู้บริหารสำนักฝ่ายธรรมะอย่างประตูแห่งเต๋า

สายลับเฒ่าหนิวตอนนี้กำลังจัดแต่งต้นไม้อยู่ในสวน

นั่นคือหญ้าเลือดมังกร วัตถุดิบหลักในการทำยาห้ามเลือด

ยาห้ามเลือดไม่ใช่ของแพง เป็นแค่ยาระดับต่ำ

เขาปลูกไว้ไม่ได้กะจะเอาไปทำยา แต่เพราะชอบรูปทรงของมันที่ดูแปลกตา และสีแดงสดเหมือนเลือดนั่น!

หนิวหย่วนซานมองหานซวงเจี้ยงเดินเข้ามา สายตาไปหยุดที่ไหเหล้าเอ้อร์หลางในมือเธอ

เขายิ้มให้เธอ พยักหน้าทักทาย แล้วหันกลับไปวุ่นวายกับหญ้าเลือดมังกรต่อ แต่แววตาในเงามืดกลับเคร่งขรึมขึ้นวูบหนึ่ง!

"เหล้าเอ้อร์หลาง?" หนิวหย่วนซานหรี่ตา

เขาทำงานในประตูแห่งเต๋าด้วยความระมัดระวังตัวแจ มีสัญชาตญาณและความเป็นมืออาชีพของสายลับเต็มเปี่ยม เป็นพวกไวต่อความรู้สึกสุดๆ

เหล้าที่ผลิตจากแคว้นเยว่ไหหนึ่ง เขาไม่มีทางมองข้าม

ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ หนิวหย่วนซานวางกรรไกรลง หันมาพูดกับหานซวงเจี้ยง: "มาก็มาสิ ทำไมต้องมีของติดไม้ติดมือมาด้วย?"

"เหล้าเอ้อร์หลาง? นี่มันเหล้าจากแคว้นเยว่ไม่ใช่เหรอ?" เขาถาม

หานซวงเจี้ยงวางไหเหล้าลงบนโต๊ะหินข้างๆ แล้วตอบว่า: "เรียนท่านผู้ดูแล ฉู่หวยสวี่ฝากข้ามาเจ้าค่ะ เขาบอกว่ามาเยี่ยมเยียนครั้งแรก จะมามือเปล่าก็เสียมารยาท"

พอได้ยินชื่อนี้ ความระแวงในใจหนิวหย่วนซานก็มลายหายไปหมดสิ้น

แถมยังรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

นี่คือไหเหล้าเหรอ?

นี่คือความรู้ใจกันระหว่างชาวแคว้นเยว่สองคนต่างหาก!

"เด็กดี มีน้ำใจจริงๆ" เขายิ้มชมเชยคนที่ตัวไม่อยู่

ก่อนหน้านี้เขาสงสัยว่าเด็กใหม่คนนี้อาจจะรู้สถานะของเขา

ตอนนี้เท่ากับเปิดไพ่ให้ดูแล้ว

หนิวหย่วนซานนั่งลงบนม้านั่งหิน แล้วผายมือเชิญหานซวงเจี้ยงนั่งลงตรงข้าม

"ว่าแต่ ทำไมเจ้ามาคนเดียวล่ะ?" ผู้ดูแลหนิวถามเข้าเรื่องอย่างเป็นธรรมชาติ โยงเข้าหาเด็กใหม่ของ【องค์กร】ทันที

หานซวงเจี้ยงจำคำสั่งของฉู่หวยสวี่ได้แม่น ต่อให้ใจร้อนแค่ไหน ก็ห้ามพูดจุดประสงค์ที่มาตรงๆ

เธอไม่ใช่คนโง่ แค่ฉู่หวยสวี่ชอบมองเธอด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่เท่านั้นเอง

ตอนนี้ สมองเธอแล่นปรู๊ด นึกถึงตอนที่ฉู่หวยสวี่สู้กับหลิวเฉิงชี่ แล้วโดนฝ่ามือเฉี่ยวไปทีหนึ่ง

ดังนั้น หานซวงเจี้ยงจึงหาจุดเข้าเรื่องที่ดีที่สุดได้ทันที:

"ท่านผู้ดูแลหนิว เพราะว่าเขาได้รับบาดเจ็บเจ้าค่ะ"

[จบแล้ว]