บทที่ 20 วันที่ 4 (1) หิวจะตายอยู่แล้ว

บทที่ 20 วันที่ 4 (1) หิวจะตายอยู่แล้ว

เข้าสู่วันที่สี่แล้วที่ต้องติดอยู่บนดาวอังคาร

โลกยังคงเงียบกริบ ไร้ข่าวคราวใดๆ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ... คุณถัง" ม่ายตงทักทายถังเยว่อย่างอ่อนแรง หน้าตาซีดเซียว ผมเผ้ายุ่งเหยิง

"อรุณสวัสดิ์" ถังเยว่ในสภาพนุ่งกางเกงในตัวเดียวนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ราวกับพระแก่เข้าฌาน ห่อตัวด้วยผ้าห่ม บนโต๊ะตรงหน้ามีถาดอาหารและแก้วน้ำ อาหารเช้าวันนี้คือพีชเหลืองกระป๋อง บิสกิตอัดแท่ง และน้ำจืดหนึ่งร้อยมิลลิลิตร เนื่องจากพีชเหลืองกระป๋องมีน้ำเยอะ ถังเยว่เลยพอดื่มน้ำน้อยลงได้บ้าง

วันนี้เขาพยายามใช้น้ำร้อยเก้าสิบมิลลิลิตรแปรงฟันล้างหน้า แต่ก็ล้มเหลวตามคาด ยาสีฟันยังติดอยู่ที่ฟันหน้า

ดูท่าสองร้อยมิลลิลิตรจะเป็นขีดจำกัดต่ำสุดจริงๆ

"คุณดูไม่ค่อยสดชื่นเลย เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอครับ?"

"หิว" หญิงสาวจ้องมองอาหารบนโต๊ะถังเยว่ตาเป็นมัน ราวกับแค่เอื้อมมือไปก็สัมผัสได้ เธอแทบอยากจะมุดทะลุหน้าจอออกมา

"หิวจะตายอยู่แล้ว—" ตาลึกโบ๋ของม่ายตงแทบจะเรืองแสงสีเขียว เธอส่งเสียงร้องโหยหวน "ฉัน—หิว—จะ—ตาย—แล้ว—จริงๆ—นะ—!"

ถังเยว่สะดุ้งโหยง

"ตอนนี้ฉันเห็นอะไรก็อยากกินไปหมด" หญิงสาวเอาหัวโขกกล้อง "คุณถัง คุณแมว ถ้าเสบียงยังไม่มา ฉันจะแทะสถานีอวกาศกินแล้วนะ..."

"พรุ่งนี้ส่งให้ครับ! พรุ่งนี้ส่งให้แน่นอน!"

ถังเยว่รีบกวาดอาหารลงท้องอย่างรวดเร็ว กระดกน้ำตาม แล้วกระโดดผลุงลุกขึ้นวิ่งไปสวมชุดเกราะ 'หมิงกวง'

วิ่งไปครึ่งทาง ถังเยว่ก็หันกลับมาตะโกนใส่กล้อง

"คุณม่ายตงครับ อย่าแทะสถานีอวกาศนะ! ถ้าแทะจนทะลุ ทุกอย่างจบเห่เลยนะครับ!"

เจ้าแมวแก่เกาะบันไดทางขึ้นยานอินทรี เพื่อตรวจสอบจรวดท่อนขาขึ้น

จรวดท่อนขาขึ้นคือกุญแจสำคัญของทุกสิ่ง

ยานอินทรีจะกลับเข้าสู่วงโคจรและนัดพบกับสถานีอวกาศนานาชาติได้สำเร็จหรือไม่ ขึ้นอยู่กับสมรรถนะของจรวดท่อนขาขึ้นนี้ จรวดท่อนขาขึ้นของยานแลนเดอร์มีสองท่อน ท่อนแรกประกอบด้วยเครื่องยนต์แร็ปเตอร์ 3C ห้องเผาไหม้คู่ สองเครื่อง รวมสี่หัวฉีด ให้แรงขับรวมกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบตัน

เครื่องยนต์ท่อนนี้คือกำลังหลักในการส่งยานแลนเดอร์เข้าสู่วงโคจร

เจ้าแมวแก่ตรวจสอบสถานะเครื่องยนต์จรวดอย่างละเอียดลออ มันรู้ดีว่านี่คือความเป็นความตาย จรวดท่อนขาลง จะไม่ถูกใช้อีกแล้ว ต่อให้พังก็ช่างหัวมัน แต่จรวดท่อนขาขึ้นคือนาวาแห่งชีวิต เป็นความหวังเดียวของแม่สาวน้อยบนสถานีอวกาศ ถ้ามีปัญหาขึ้นมา ทุกอย่างก็จบกัน

จรวดแร็ปเตอร์ 3C ที่ใช้ในท่อนขาขึ้นและแร็ปเตอร์ 3D ในท่อนขาลงเป็นผลิตภัณฑ์ไลน์เดียวกัน แค่คนละรุ่น ทั้งคู่ผลิตโดย SpaceX โครงสร้างการออกแบบและกระบวนการประกอบคล้ายคลึงกันมาก เมื่อวานเจ้าแมวแก่ได้ถอดประกอบเครื่องยนต์ท่อนขาลงจนเข้าใจระบบควบคุมของจรวดแร็ปเตอร์อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการตรวจสอบท่อนขาขึ้นในวันนี้

เจ้าแมวแก่พกเครื่องมือสารพัดชนิดตั้งแต่เครื่องตรวจหารอยบกพร่องด้วยคลื่นเสียงอัลตราโซนิกไปจนถึงเครื่องเอกซเรย์ ตรวจสอบยานอินทรีทีละตารางนิ้วอย่างพิถีพิถันราวกับหมอผู้ขยันขันแข็ง

โครงสร้างหลักของจรวดท่อนขาขึ้นของยานแลนเดอร์ประกอบด้วยถังเชื้อเพลิงขนาดยักษ์สองถัง บรรจุออกซิเจนเหลวและมีเทนเหลวหนักหลายสิบตันเพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงขับเคลื่อนเครื่องยนต์

ทั้งออกซิเจนเหลวและมีเทนเหลวเป็นเชื้อเพลิงอุณหภูมิต่ำ ออกซิเจนเหลวมีจุดเดือดเพียง 90K หรือลบหนึ่งร้อยแปดสิบสององศาเซลเซียส ส่วนมีเทนมีจุดเดือดสูงกว่าเล็กน้อยที่ 110K หรือลบหนึ่งร้อยหกสิบองศาเซลเซียส ภายใต้อุณหภูมิและความดันปกติ พวกมันจะเดือดและระเหยกลายเป็นไอทันที การเก็บรักษาเชื้อเพลิงอุณหภูมิต่ำเหล่านี้ในระยะยาวเป็นปัญหาใหญ่ เพราะภารกิจบนดาวอังคารมักกินเวลานานปีกว่าถึงสองปี

ในวงโคจร การเก็บรักษาออกซิเจนเหลวและมีเทนเหลวนั้นง่ายกว่า เพราะอุณหภูมิในอวกาศต่ำมากอยู่แล้ว ขอแค่เลี่ยงแสงอาทิตย์โดยตรง อุณหภูมิก็จะต่ำกว่าจุดเดือดของเชื้อเพลิงได้

แต่บนดาวอังคารไม่มีเงื่อนไขเช่นนั้น อุณหภูมิเฉลี่ยบนดาวอังคารอยู่ที่ประมาณลบหกสิบองศาเซลเซียส กลางคืนอาจลดลงถึงลบแปดสิบ แต่ในฤดูร้อนที่มีแสงแดด อุณหภูมิอาจสูงถึงศูนย์องศา

อุณหภูมินี้หนาวจัดสำหรับมนุษย์ แต่ก็ยังไม่เย็นพอที่จะรักษาออกซิเจนและมีเทนให้อยู่ในสถานะของเหลว

ดังนั้น วิศวกรจึงต้องพยายามทำให้อุณหภูมิภายในถังต่ำกว่าจุดเดือดของเชื้อเพลิง ถังเชื้อเพลิงของยานอินทรีเป็นถังอลูมิเนียมอัลลอยขนาดใหญ่ ผนังด้านในบุด้วยฉนวนโพลีไอโซไซยานูเรตหลายชั้น ควบคู่ไปกับระบบระบายความร้อนทางอุณหพลศาสตร์   อันทรงพลัง ระบบ TVS ทำหน้าที่เหมือนระบบทำความเย็นในตู้เย็น คอยรักษาอุณหภูมิภายในถังให้ต่ำกว่าจุดเดือดของเชื้อเพลิง

ถึงกระนั้น ออกซิเจนเหลวและมีเทนเหลวก็จะระเหยไปเรื่อยๆ เชื้อเพลิงในยานอินทรีจึงลดลงตามกาลเวลา ในสถานการณ์ปกติ ทีมสำรวจควรเริ่มเดินทางกลับก่อนที่ระดับเชื้อเพลิงจะลดลงถึงขีดแดง

"เจ้าแมวแก่ ทางนั้นเป็นไงบ้าง?"

ถังเยว่ลากรถเข็นคันเล็กออกมาจากโรงจอดรถ เขาเตรียมจะเริ่มขนย้ายเสบียงแล้ว

เจ้าแมวแก่บรรจุอาหารให้ม่ายตงใส่กล่องใหญ่กว่าสิบกล่อง น้ำหนักรวมกว่าหนึ่งตัน หมายความว่าบ่ายนี้ถังเยว่ไม่ต้องทำอย่างอื่นแล้ว แค่ขนกล่องก็คงวุ่นจนมืดค่ำ

"ทุกอย่างปกติ"

สายตาของเจ้าแมวแก่จับจ้องอยู่ที่หน้าจอเครื่องตรวจหารอยบกพร่อง โครงสร้างหลักของยานแลนเดอร์ต้องไม่มีรอยร้าว รูพรุน หรือรอยเชื่อมหลุด หากถังเชื้อเพลิงมีรอยร้าว อาจทำให้ออกซิเจนเหลวหรือมีเทนเหลวรั่วไหล ซึ่งผลลัพธ์ที่ตามมานั้นเกินจะจินตนาการ

รูปคลื่นบนเครื่องตรวจแสดงผลนิ่งสนิท บ่งบอกว่าคลื่นอัลตราโซนิกที่สะท้อนกลับมาเป็นระเบียบเรียบร้อย โครงสร้างภายในของยานอินทรีเรียบเนียนและมั่นคง

"ถังเชื้อเพลิงโอเค"

เจ้าแมวแก่วางเครื่องตรวจลงอย่างโล่งอก

"ถังไม่มีปัญหาเหรอ?" ถังเยว่ถาม

"ฉันรับประกันไม่ได้หรอกว่าไม่มีปัญหา 100%" เจ้าแมวแก่ส่ายหน้า "เราถอดประกอบยานทั้งลำไม่ได้ และด้วยเงื่อนไขปัจจุบัน ส่วนที่ฉันตรวจสอบได้มีจำกัด ฉันไม่รู้ว่าส่วนอื่นที่เอื้อมไม่ถึงจะมีปัญหาหรือเปล่า"

"แล้วจะทำยังไง?"

"นายต้องเชื่อใจพวกเขา" เจ้าแมวแก่บอก "เชื่อใจคนบนโลก เชื่อว่าการออกแบบของพวกเขาจะไม่มีปัญหา"

"ให้ตายสิ" ถังเยว่ส่ายหน้า "แกจะให้ฉันเชื่อใจพวกมนุษย์ที่ชั่วร้ายที่สุดในโลกเนี่ยนะ? รู้ไหมว่าที่จิ่วเฉวียนมีไอ้เลวสองสามคนติดเลี้ยงข้าวฉันแล้วยังไม่คืนเลย? ถ้าฉันตายบนดาวอังคาร พวกมันก็ชักดาบสบายเลยสิ... โอ๊ยๆๆๆ!"

"นายเป็นอะไร?" เจ้าแมวแก่ถาม

"บ้าเอ๊ย ฉันติด! ฉันติดคาประตูแอร์ล็อก!"

เจ้าแมวแก่หันไปมอง ก็เห็นก้นที่กำลังดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่นอกประตูแอร์ล็อกจริงๆ

"มาช่วยหน่อยเร็ว!" ถังเยว่ร้องขอความช่วยเหลือ "เจ้าแมวแก่!"

เจ้าแมวแก่เดินลงบันได ตรงเข้าไป แล้วเตะเข้าที่ก้นถังเยว่อย่างแรง

"โอ๊ย!"