บทที่ 18 วันที่ 3 (3) การกระชากสายไฟคือความบันเทิง แต่นำมาซึ่งหายนะ

บทที่ 18 วันที่ 3 (3) การกระชากสายไฟคือความบันเทิง แต่นำมาซึ่งหายนะ

เจ้าแมวแก่ก้าวขึ้นไปบนสะพานเทียบยาน ค่อยๆ เดินลงมา แล้วแหงนหน้ามองสำรวจยานลงจอดทั้งลำ

เมื่อมองจากระยะประชิดในมุมเงย ยานอินทรีเปรียบเสมือนเจดีย์สีขาวที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทะเลทรายอันเวิ้งว้าง เส้นสายของมันเรียบเนียนลื่นไหล เนื่องจากดาวอังคารมีชั้นบรรยากาศ วิศวกรจึงต้องออกแบบฝาครอบส่วนหัวยานให้มีรูปทรงเพรียวลม ไม่เหมือนยานลงจอดดวงจันทร์อพอลโลในอดีตที่ดูเก้งก้างน่าเกลียด

แสงอาทิตย์บนดาวอังคารแทบไร้ความอบอุ่น ตัวยานสูงสิบสองเมตรดูเป็นสีขาวนวลตาจากการสะท้อนแสงแบบกระจาย จริงๆ แล้วส่วนหลังของยานอินทรีทำจากวัสดุผสมระหว่างออร์แกนิกซิลิกอนและพลาสติก PEEK หากเข้าไปดูใกล้ๆ จะเห็นว่ามันมีลักษณะโปร่งแสง

"เจ้าแมวแก่ ทางฝั่งนายเป็นไงบ้าง?" ถังเยว่ถาม "ฉันเพิ่งจะเข้าใจความหมายของ 'เทคนิคแทรกสอดระยะไกลด้วยคลื่นวิทยุแบบลำแสงร่วม ' ได้เมื่อกี้นี้เอง"

"ฉันกำลังตรวจสอบส่วนลงจอดอยู่" เจ้าแมวแก่ตอบ เงาขนาดมหึมาของยานลงจอดทอดตัวทาบทับร่างของมัน

"ทางนี้ยังมีรายการต้องเช็กอีกเป็นหมื่นรายการ" ถังเยว่ส่ายหน้า "ฉันสงสัยจริงๆ ว่าสองวันจะทำทันไหมเนี่ย"

"ไอ้นั่นมันแค่ดูน่ากลัวไปงั้นแหละ จริงๆ แล้วเนื้อหาในคู่มือน่ะเป็นเรื่องไร้สาระไปซะครึ่งค่อน เล่ม... นี่แหละสไตล์การทำงานของวิศวกรพวกนาย ขนาดจุดทศนิยมยังต้องแยกหัวข้ออธิบาย แล้วยังมีหัวข้อย่อยด้านล่างเพื่ออธิบายว่าทำไมถึงต้องอธิบายจุดทศนิยมนั้นอีก" เจ้าแมวแก่กล่าว "ถ้านายมั่นใจในยานลำนี้มากพอ นายจะข้ามขั้นตอนการตรวจเช็กทั้งหมดไปเลยก็ได้นะ"

"ข้ามได้จริงๆ เหรอ?"

เจ้าแมวแก่พยักหน้า "ยังไงซะยานลำนี้ก็ผ่านการตรวจสอบมาจากโลกแล้ว ตราบใดที่นายเชื่อมั่นในคุณภาพอันแข็งแกร่งของยาน เชื่อมั่นในวิศวกรผู้ออกแบบ เชื่อมั่นในจรรยาบรรณวิชาชีพของพวกเขา เชื่อมั่นในเทคโนโลยีของโบอิ้ง ล็อกฮีด มาร์ติน และบริษัทการบินและอวกาศของจีน และเชื่อว่าพวกเขาจะไม่หักหลังนาย"

"งั้นฉันเชื่อในพระเจ้าดีกว่า"

ถังเยว่ส่ายหน้าแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ

เจ้าแมวแก่ไต่ลงมาถึงส่วนล่างของยานลงจอด

ส่วนล่างของยานอินทรีคือส่วนลงจอด ประกอบด้วยจรวดขับดันย้อนกลับขั้นแรกและขาตั้งสำหรับลงจอดที่แข็งแรงทนทานสี่ข้าง จรวดขับดันของยานอินทรีใช้เครื่องยนต์แร็พเตอร์ 3D เชื้อเพลิงออกซิเจนเหลวและมีเทนสองเครื่องวางขนานกัน แต่ละเครื่องมีห้องเผาไหม้สองห้องและท่อไอพ่นสองท่อ รวมเป็นสี่ท่อไอพ่น เมื่อเปิดใช้งานเต็มที่จะสร้างแรงขับมหาศาลกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบตัน

เมื่อยานอินทรีลงจอดในแนวดิ่ง มันจะอาศัยเครื่องยนต์จรวดของส่วนลงจอดในการชะลอความเร็ว เครื่องยนต์ปรับทิศทางขนาดเล็กอีกสี่ตัวรับผิดชอบการควบคุมการทรงตัว ในระยะห้าสิบเมตรสุดท้ายเหนือพื้นดิน ยานจะกางขาตั้งออกเพื่อลงจอดอย่างปลอดภัย

เจ้าแมวแก่ยืนอยู่ใต้ท้องยาน แหงนมองท่อไอพ่นขนาดมหึมาของเครื่องยนต์แร็พเตอร์

ท่อไอพ่นเป็นแบบฝังในตัว ใหญ่พอให้ผู้ใหญ่คลานเข้าไปได้ ก้นยานมีรอยไหม้จากการเสียดสีกับความร้อนอย่างชัดเจน ฝาครอบรอบท่อไอพ่นไหม้เกรียมเป็นสีดำ ก๊าซร้อนที่พ่นออกมาจากจรวดขับดันมีอุณหภูมิสูงกว่าสองพันองศาเซลเซียส มนุษย์มีวัสดุไม่กี่ชนิดที่ทนความร้อนระดับนี้ได้ ดังนั้นฝาครอบรอบท่อไอพ่นจึงทำจากเซรามิกเซอร์โคเนียมคาร์ไบด์ทนความร้อนสูง

เจ้าแมวแก่ตรวจสอบท่อไอพ่นอย่างละเอียด ท่อไอพ่นแบบลู่เข้า-บานออกของเครื่องยนต์จรวดมีโครงสร้างซับซ้อนมาก ไม่ใช่แค่กรวยกลวงๆ อย่างที่คนทั่วไปเข้าใจ ผนังท่อประกอบด้วยท่อเล็กๆ เรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ เมื่อเครื่องยนต์ทำงาน ท่อเล็กๆ เหล่านี้จะมีออกซิเจนเหลวไหลผ่านเพื่อระบายความร้อน

เจ้าแมวแก่หยิบประแจออกมาจากกระเป๋าเครื่องมือตรงหน้าอก

มันเปิดฝาครอบด้านนอกของยานลงจอด เผยให้เห็นตัวเครื่องยนต์หลักและสายไฟที่พันกันยุ่งเหยิงอยู่ภายใน

เพื่อความสะดวกในการซ่อมบำรุง ผู้ออกแบบได้ทำช่องหน้าต่างสำหรับตรวจสอบไว้ที่ฝาครอบส่วนหัวยาน เมื่อเปิดฝาครอบออกก็จะมองเห็นภายในได้โดยตรง เจ้าแมวแก่ถือมัลติมิเตอร์มือหนึ่ง ประแจอีกมือหนึ่ง เคาะตรงนั้นทีตรงนี้ที ชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"นี่คือเทอร์โบปั๊ม... ห้องเผาไหม้..."

เจ้าแมวแก่พึมพำกับตัวเอง ยื่นมือเข้าไปสางสายไฟที่ยุ่งเหยิงภายในยาน จรวดแร็พเตอร์ 3D นี่เป็นของอเมริกันแท้ๆ ผลิตโดยสเปซเอ็กซ์ แต่ไม่รู้ทำไมการเดินสายไฟถึงได้ดู 'รัสเซีย' จ๋าขนาดนี้

สุนทรียศาสตร์แบบดิบเถื่อนยุ่งเหยิงสไตล์รัสเซีย ความสามารถในการบูรณาการชิ้นส่วนพื้นฐานห่วยๆ เข้าด้วยกันจนกลายเป็นเครื่องจักรทรงพลัง อย่างตอนที่พวกเขาสร้างมิก-25 ด้วยเหล็กผสมนิกเกิลนั่นไง

เหล็กผสมนิกเกิลคืออะไร?

พูดภาษาชาวบ้าน มันก็คือสแตนเลสนั่นแหละ

เอาสแตนเลสมาทำเครื่องบิน มีแต่พวกหมีขาวเท่านั้นแหละที่ทำเรื่องพรรค์นี้ได้

"...นี่คือถังเชื้อเพลิง นี่คือเครื่องกำเนิดก๊าซ... ไม่ใช่สิ เครื่องกำเนิดก๊าซอยู่นี่..."

เจ้าแมวแก่เทียบเครื่องยนต์ตรงหน้ากับแบบแปลนในสมอง แต่ชัดเจนว่าแบบแปลนคือ 'ภาพโฆษณา' ที่ดูสะอาดตา เรียบง่าย ล้ำยุค ส่วนของจริงตรงหน้าคือ 'สินค้าจริงที่ได้รับ' ราวกับหลุดมาจากศตวรรษก่อน

สายไฟที่พันกันยุ่งเหยิงทำเอามึนหัว เจ้าแมวแก่แทบอยากจะมุดหัวเข้าไปข้างใน

"นี่คือวาล์วควบคุมการไหล... นั่นอะไร? วาล์วเซอร์โวไฮดรอลิกไฟฟ้า? ไม่ใช่... วาล์วเซอร์โวอยู่นี่ นั่นมันหัวฉีด..."

เจ้าแมวแก่ใช้ไม้เขี่ยสายไฟทีละเส้นอย่างอดทน ตาเบิกกว้าง

"ท่อนี้นำส่งออกซิเจนเหลว..."

"หือ? ไม่ใช่สิ สายไฟเส้นนี้เอาไว้ทำอะไร?"

"นี่ปั๊มออกซิไดเซอร์"

"อืม... หือ? ทำไมสกรูตัวนี้ขันกลับด้าน? คนประกอบถนัดซ้ายเรอะ?"

"ทำไมตรงนี้มีสายไฟสองเส้น?"

"สายเส้นนี้ต่อไปไหนเนี่ย? ไม่ถูก... มันควรจะผ่านแหวนเร่งเครื่องไม่ใช่เหรอ? ทำไมมันวิ่งไปที่เครื่องแลกเปลี่ยนความร้อนตรงนี้? เพื่อนยาก นายไปผิดที่แล้วมั้ง?"

"ตรงนี้ต้องมีปัญหาแน่ๆ ทำแบบนี้เทอร์ไบน์ไหม้แน่นอน จรวดไม่ระเบิดคาฐานนี่ปาฏิหาริย์ชัดๆ"

เจ้าแมวแก่เริ่มเหงื่อตก

"หือ?"

"หือ หือ?"

"หือ หือ หือ หือ หือ หือ?"

"ไม่ถูกสิ แบบแปลนไม่ได้เขียนไว้อย่างนี้นี่นา... เดี๋ยว ข้อความบนโครงเหล็กนี่คืออะไร? เขียนว่าอะไรนะ... อ๋อ 'เอลิซ่า... ก้นคุณเซ็กซี่จัง...' บัดซบ ใครมันมาเขียนไว้วะเนี่ย?!"

ควันเริ่มออกหูเจ้าแมวแก่

"นี่ก็ผิด"

"นั่นก็ผิด"

"ไอ้นี่ก็ยังผิด ผิด ผิด ผิดไปหมด!"

"เชี่ย เชี่ย เชี่ย เชี่ย เชี่ย เชี่ย! จรวดลำนี้ซื้อมาจากพินตัวตัว (แอปขายของราคาถูก) หรือไงวะเนี่ย?!"

เจ้าแมวแก่หมดความอดทนและโกรธจัด ตบมือลงอย่างแรง แล้วคว้าหมับเข้าที่กองสายไฟยุ่งเหยิงน่ารำคาญตรงหน้า "แคว่ก!" มันกระชากสายไฟทั้งหมดออกมาในคราวเดียว

ทันใดนั้น ทุกอย่างก็ดูสะอาดเรียบร้อยขึ้นทันตา

สะอาดสะอ้านขึ้นเยอะ

เป็นระเบียบ

ดีขึ้นตั้งแยะ

เยี่ยมจริงๆ

"เป็นอะไรไป?" ถังเยว่ถาม "เจ้าแมวแก่ ทางนายเกิดอะไรขึ้น?"

เจ้าแมวแก่เงียบไปหลายวินาที

"เอ่อ..."

"เป็นอะไรไปเจ้าแมวแก่? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" ถังเยว่ถามย้ำ

"ปัญหา... ไม่มีปัญหาอะไรเลย นายทำงานของนายต่อไปเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน ทางนี้ปกติทุกอย่าง"

เจ้าแมวแก่เงยหน้ามองฟ้าผิวปากทำไม่รู้ไม่ชี้ มือข้างหนึ่งแอบซ่อนกำสายไฟกระจุกใหญ่ไว้ข้างหลังเงียบๆ