บทที่ 12 วันที่ 2 (1) ชายเปลือยในดินแดนรกร้าง

บทที่ 12 วันที่ 2 (1) ชายเปลือยในดินแดนรกร้าง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เมื่อถังเยว่ลุกจากที่นอน ประโยคแรกที่เขาถามเจ้าแมวแก่คือ "โลกกลับมาหรือยัง?"

เจ้าแมวแก่ส่ายหน้า

"แล้วยานโอเรียนหนึ่งล่ะ?"

เจ้าแมวแก่ยังคงส่ายหน้า

"ไม่มีอะไรเลยเหรอ?"

เจ้าแมวแก่พยักหน้า

หลังจากถังเยว่เข้านอน เจ้าแมวแก่จะเข้าสู่โหมดจำศีลและชาร์จพลังงานตัวเอง มีแท่นชาร์จเล็กๆ อยู่ในสถานีคุนหลุน เจ้าแมวแก่เป็นหุ่นยนต์มหัศจรรย์ที่สามารถเสียบปลั๊กชาร์จไฟให้ตัวเองได้ ชาร์จสิบสองชั่วโมงก็เพียงพอให้มันทำงานได้ทั้งวันในวันถัดไป

ในโหมดจำศีล เจ้าแมวแก่ยังคงรักษาการทำงานบางส่วนไว้ มันคอยติดตามและสังเกตทิศทางของโลก แต่โลกก็ยังคงไม่ปรากฏขึ้นมา

"แล้วการสื่อสารล่ะ?"

เจ้าแมวแก่ส่ายหน้าอีกครั้ง

ระบบสื่อสารเองก็เปิดทิ้งไว้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง คอมพิวเตอร์ของสถานีคุนหลุนจะส่งสัญญาณเรียกขานทุกครึ่งชั่วโมง หากมีการตอบรับ สถานีคุนหลุนจะได้รับทันที... ถังเยว่ยังคงหวังว่าเมื่อตื่นขึ้นมาลืมตาดูโลก ทุกอย่างจะกลับสู่สภาวะปกติ การหายไปของโลกเมื่อวานอาจเป็นแค่บั๊กเล็กๆ ในจักรวาล และเวลาหนึ่งคืนก็น่าจะเพียงพอสำหรับการซ่อมแซมช่องโหว่นี้แล้ว

แต่น่าเสียดายที่วันนี้ก็ยังคงเหมือนเมื่อวาน

เขาไม่รู้ว่าโลกเพียงแค่ระเหยหายไปในอากาศธาตุ หรือหนีออกจากบ้านไปกันแน่ ไม่ว่ากรณีไหน เขาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่โลกจะกลับมา และบางทีอาจจะไม่มีวันกลับมาอีกเลย

ถังเยว่คลานออกจากถุงนอน ผมเผ้ายุ่งเหยิงรังนก สวมกางเกงบ็อกเซอร์ตัวโคร่ง เดินงัวเงียเข้ามาในโถงกลาง เจ้าแมวแก่เริ่มงานไปแล้ว บนโต๊ะมีรางน้ำทำจากแก้วเพลซิกที่ใส่น้ำไว้ครึ่งหนึ่ง

"ตื่นแล้วเหรอ?" เจ้าแมวแก่ใช้เท้าตบรางน้ำบนโต๊ะ "มาดูสิ นี่คือโควตาน้ำสำหรับวันนี้ของนาย"

ถังเยว่ขยี้ตา "แค่เนี๊ยะ?"

เจ้าแมวแก่พยักหน้า "น้ำทั้งหมดที่นายจะดื่มวันนี้ รวมทั้งน้ำที่ใช้แปรงฟัน ล้างหน้า ล้างเท้า อาบน้ำ ล้างจาน ล้างตะเกียบ ล้างชาม และกดชักโครก ทั้งหมดรวมอยู่ในนี้แล้ว รวม 1.5 ลิตร"

ทุกครั้งที่เจ้าแมวแก่แจกจ่ายน้ำจืด ความขี้เหนียวของมันทำให้คนอยากจะดึงปลั๊กมันออกจริงๆ

น้ำ 1.5 ลิตรมันมากน้อยแค่ไหนน่ะเหรอ? น้ำดื่มหนงฟูสปริงขวดปกติมีปริมาณ 550 มิลลิลิตร สองขวดคือ 1,100 มิลลิลิตร สามขวดคือ 1,650 มิลลิลิตร ปริมาณน้ำที่ถังเยว่ใช้ได้ทั้งวันยังน้อยกว่าน้ำหนงฟูสปริงสามขวดเสียอีก และเขาต้องใช้น้ำจำนวนนี้ทั้งดื่ม ทำอาหาร แปรงฟัน ล้างหน้าล้างตัว ไปจนถึงล้างจานชามตะเกียบ

ถังเยว่รู้สึกว่าเขาคงใช้แก้วน้ำปกติไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

เขาต้องใช้กระบอกตวงดื่มน้ำ

ถังเยว่ขุดเอากระบอกตวงแก้วเพลซิกขนาด 100 มิลลิลิตรออกมาจากตู้ใต้โต๊ะแล็บ ประกาศว่าตั้งแต่นี้ไปเขาจะใช้สิ่งนี้ดื่มน้ำและแปรงฟัน

"ฉันตัดสินใจว่าจะแบ่งการแปรงฟันออกเป็นห้าขั้นตอน จิบน้ำขั้นตอนละหนึ่งอึก อึกละยี่สิบมิลลิลิตร" ถังเยว่ถือกระบอกตวง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งจะต้องมาตวงน้ำแปรงฟันอย่างแม่นยำระดับมิลลิลิตร

"ขั้นตอนแรก จิบน้ำเพื่อบ้วนปากก่อน" ถังเยว่จิบน้ำคำเล็กๆ พยายามควบคุมปริมาณอย่างระมัดระวัง แต่น้ำยี่สิบมิลลิลิตรก็หายวับไปในปาก เขาอยากจะกลั้วปาก แต่มันน้อยจนทำไม่ได้ ทำได้แค่กลั้วคอให้ชุ่มเท่านั้น

"ขั้นตอนที่สอง บีบยาสีฟันใส่ปาก แล้วจิบน้ำอีกอึก"

ถังเยว่กัดยาสีฟันเข้าปากคำหนึ่ง แล้วจิบน้ำตามอีกนิด น้ำผสมกับยาสีฟันเหนียวหนืดรสชาติคล้ายหมากฝรั่ง มีรสหวานจางๆ และกลิ่นผลไม้ ยาสีฟันบนสถานีคุนหลุนเป็นสูตรพิเศษ ทำความสะอาดฟันด้วยการเคี้ยว ไม่ต้องใช้แปรงสีฟัน และสามารถกลืนลงท้องได้ในที่สุด นี่เป็นส่วนหนึ่งเพื่อประหยัดน้ำและลดขยะ

ถังเยว่เคี้ยวอยู่ครึ่งนาที แล้วกลืนยาสีฟันลงคอ

"ขั้นตอนที่สาม ยาสีฟันอีกคำ น้ำอีกอึก"

"ขั้นตอนที่สี่ จิบน้ำบ้วนปาก"

"ขั้นตอนที่ห้า สุดท้าย จิบน้ำอีกอึก... เพื่อบ้วนปาก... บ้าเอ๊ย น้ำหายไปไหนหมด?"

ถังเยว่อ้าปากกว้าง คว่ำกระบอกตวงเหนือหัวแล้วตบแรงๆ ผ่านไปพักใหญ่ หยดน้ำน่าเวทนาหยดหนึ่งรวมตัวกันที่ผนังกระบอกตวงแล้วค่อยๆ ไหลลงมา ถังเยว่จ้องเขม็ง รวดเร็วปานสายฟ้า ทันทีที่หยดน้ำหลุดจากกระบอกตวง เขาก็แลบลิ้นรับหยดน้ำนั้นไว้ทันท่วงที

ถังเยว่หดลิ้นกลับอย่างรวดเร็วเหมือนคางคก แล้วเดาะลิ้นอย่างพอใจสุดขีด

เจ้าแมวแก่ปิดตาตัวเองอย่างเงียบๆ

"ปิดตาทำไม?" ถังเยว่พยายามห่อลิ้นแหย่เข้าไปในกระบอกตวง ยังมีน้ำติดอยู่ที่ผนังด้านในอีกนิดหน่อย

แต่น่าเสียดายที่ปากกระบอกตวงขนาด 100 มิลลิลิตรนั้นเล็กเกินไป และตัวกระบอกก็แคบยาว ลิ้นของเขาจึงแหย่เข้าไปไม่ถึง

"ฉันว่านาย... มันน่าสมเพชเกินไปจริงๆ" เจ้าแมวแก่ตอบ "ฉันทนดูไม่ได้แล้ว"

ถังเยว่ตวงน้ำมาอีกร้อยมิลลิลิตร หยดลงบนผ้าขนหนู แล้วเช็ดหน้าอย่างแรง พร้อมกับจัดทรงผมไปด้วย

เขาทำความสะอาดร่างกายเสร็จสิ้นด้วยน้ำเพียงสองร้อยมิลลิลิตร ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นอย่างชัดเจนว่าคนเราเมื่อถูกบีบคั้นถึงขีดสุด ถ้าไม่ลองฝืนดู ก็จะไม่รู้เลยว่าขีดจำกัดของตัวเองอยู่ที่ไหน ถังเยว่วางแผนจะท้าทายความยากระดับหนึ่งร้อยเก้าสิบมิลลิลิตรในครั้งหน้า — แม้ว่าจะไม่รู้ว่าจะได้แปรงฟันอีกทีเมื่อไหร่ก็ตาม

หลังล้างหน้าเสร็จ ถังเยว่ก็ถอดกางเกงบ็อกเซอร์ออกอย่างหน้าตาเฉย

"ว้าย!" เจ้าแมวแก่กระโดดโหยงด้วยความตกใจ อุ้งเท้าข้างหนึ่งปิดตา แล้วแอบกางนิ้วออกเล็กน้อย ส่วนอุ้งเท้าอีกข้างสั่นระริกชี้ไปที่จุดนั้น "มะ... มะ... แมมมอธ..."

"แมมมอธบ้าบออะไร! จะแกล้งทำเป็นตกใจทำไม?" ถังเยว่ปากางเกงบ็อกเซอร์ใส่หน้าเจ้าแมวแก่ "ผู้ชายด้วยกันทั้งนั้น ใครบ้างไม่เคยเห็นของใคร?"

"ฉันไม่ใช่ผู้ชาย และฉันก็ไม่มีไอ้นั่นด้วย" เจ้าแมวแก่ส่ายหน้า "นายถอดเสื้อผ้าทำไมเนี่ย? มันทำลายศีลธรรมอันดีและภาพลักษณ์ของชาตินะรู้ไหม? พรุ่งนี้รูปเปลือยนายได้ขึ้นหน้าปกนิตยสารไทม์แน่ และนิวยอร์กไทมส์คงพาดหัวข่าวว่า: 'พบชายจีนเปลือยกายในสถานีคุนหลุน หรือนี่หมายความว่าเสรีภาพทางเพศของเอเชียก้าวสู่ระดับแนวหน้าของโลกแล้ว?'"

"ก็ถอดตากน่ะสิ" ถังเยว่ไม่ยี่หระ เดินโทงๆ ไปรอบโถง "ตอนนี้ทั้งสถานีคุนหลุนมีแค่ฉันคนเดียว ไม่มีใครเห็นหรอก จะไปกระทบศีลธรรมหรือภาพลักษณ์ชาติได้ยังไง? โลกหายไปแล้ว นิตยสารไทม์กับนิวยอร์กไทมส์จะไปอยู่ไหนได้?"

จริงของเขา ตอนนี้ทั้งดาวอังคารมีแค่เขาคนเดียว เขาจะทำอะไรก็ได้ ไม่มีใครเห็น ถ้าถังเยว่พอใจและไม่กลัวตาย เขาจะวิ่งแก้ผ้ารอบดาวอังคารก็ได้ ผลลัพธ์เดียวที่จะเกิดขึ้นคือมีศพชายเปลือยนิรนามเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งศพบนดาวอังคารเท่านั้น

ถังเยว่หาสายเคเบิลเส้นบางๆ ร้อยเชือกผ่านตะขอบนผนัง แล้วดึงข้ามหัวพาดผ่านโถงกลาง ทำเป็นราวตากผ้า

ถังเยว่ตากกางเกงบ็อกเซอร์ไว้บนนั้น

"ไอ้นั่นแกว่งไปแกว่งมาไม่รำคาญเหรอ? ถ้าเกิดไปเกี่ยวอะไรเข้าจะหลุดไหมเนี่ย? ยังไงนายก็คงไม่ได้ใช้อีกแล้ว ทำไมไม่ตัดทิ้งไปซะตั้งแต่เนิ่นๆ..." เจ้าแมวแก่พร่ำบ่นอยู่ข้างๆ แสดงความอยากรู้อยากเห็นอย่างมากเกี่ยวกับส่วนหนึ่งในร่างกายของถังเยว่ "อ้อ จริงสิ นายขริบหรือยัง? ได้ยินว่าพวกนายมีส่วนลดค่าขริบด้วยนี่ อันที่สองลดครึ่งราคาใช่ไหม?"

ถังเยว่อยากจะดึงปลั๊กไอ้หุ่นยนต์ปากมากนี่ออกจริงๆ