บทที่ 8 วันที่ 1 (8) หุ่นยนต์ไม่ต้องนอน
บทที่ 8 วันที่ 1 (8) หุ่นยนต์ไม่ต้องนอน
บทที่ 8 วันที่ 1 (8) หุ่นยนต์ไม่ต้องนอน
เจ้าแมวแก่เงียบกริบ ซึ่งเท่ากับเป็นการยอมรับโดยดุษณี
จะว่าไปแล้ว ถังเยว่กับม่ายตงก็เป็นแค่เพื่อนร่วมงานกัน ความสัมพันธ์ไม่ได้สนิทชิดเชื้ออะไรเป็นพิเศษ
ถึงคำพูดของเจ้าแมวแก่จะฟังดูโหดร้าย แต่มันก็สมเหตุสมผลตามตรรกะ หากนายกับเธอติดอยู่ในทะเลทรายโดยมีน้ำเพียงแก้วเดียว ใครที่ได้ดื่มเพิ่มอีกอึกก็จะมีชีวิตรอดต่อไปได้อีกวัน แล้วทำไมนายต้องยกน้ำส่วนนั้นให้อีกฝ่ายด้วย?
ทรัพยากรเพื่อการยังชีพมีจำกัด สถานะระหว่างถังเยว่กับม่ายตงจึงเป็นคู่แข่งกัน
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ถังเยว่เป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า ม่ายตงติดอยู่บนสถานีอวกาศไปไหนไม่ได้ เขาแค่ต้องปิดช่องทางการสื่อสาร ไม่รับสาย ไม่ติดต่อใดๆ
จากนั้นหญิงสาวคนนี้ก็จะอยู่ได้อีกอย่างมากแค่หนึ่งสัปดาห์... พ้นหนึ่งสัปดาห์ไป ทรัพยากรยังชีพทั้งหมดก็จะตกเป็นของถังเยว่แต่เพียงผู้เดียว
จู่ๆ ถังเยว่ก็ตัวสั่นสะท้าน ได้สติกลับคืนมา... เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงมีความคิดอันน่าสะพรึงกลัวแบบนี้ผุดขึ้นมาได้ นี่มันไม่ต่างอะไรกับการฆาตกรรมเลย
ในสถานการณ์ปกติ ถังเยว่เชื่อมั่นว่าเขาไม่มีทางมีความคิดอำมหิตเช่นนี้แน่ แต่ในทะเลทรายสีแดงที่ไร้ผู้คน ความชั่วร้ายบางอย่างในกมลสันดานมนุษย์กลับค่อยๆ งอกเงยขึ้นมาราวกับวัชพืช เข้ายึดครองจิตใจของเขาตอนไหนก็ไม่อาจทราบได้ ซึ่งนั่นทำให้ถังเยว่รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกสันหลัง
"ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์นะ ถ้าจะให้ฉันใช้ชีวิตที่เหลืออยู่คนเดียวในที่กันดารเฮงซวยนี่ ฉันต้องเป็นบ้าตายแน่ๆ" ถังเยว่ตบไหล่เจ้าแมวแก่ "ถ้าต้องเป็นแบบนั้นสู้รีบๆ ตายไปซะยังจะดีกว่า ดังนั้นให้มีคนรอดเพิ่มอีกสักคนเถอะ"
เจ้าแมวแก่ถอนหายใจเบาๆ หุ่นยนต์ตัวนี้ไม่ได้พูดอะไรอีก
เสบียงเป็นของถังเยว่ เขาจะจัดการและแจกจ่ายอย่างไรก็เป็นสิทธิ์ของเขา
ถังเยว่เริ่มติดต่อไปหาม่ายตง
"คุณม่ายตง! ได้ยินผมไหม? ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมกับเจ้าแมวแก่หาทางได้แล้ว"
ดวงตาของหญิงสาวบนหน้าจอสว่างวาบขึ้นมา เธอขยับเข้ามาใกล้กล้อง "อื้ม คุณถังเยว่ คุณแมว ฉันฟังอยู่ค่ะ"
"ฟังนะครับคุณม่ายตง เราตัดสินใจจะขนส่งอาหารจากสถานีคุนหลุนขึ้นไปให้คุณ ในสถานีคุนหลุนมีเสบียงเพียงพอ" ถังเยว่ชี้ไปที่หน้าต่าง "เรามียานอินทรีอยู่ที่นี่ มันมีความสามารถในการบรรทุกได้หลายตัน"
"ยานอินทรี? หมายถึงยาน MAV ของคุณเหรอคะ?"
"ใช่ครับ มันคือยาน MAV แต่พวกเราเรียกเล่นๆ ว่ายานอินทรี" ถังเยว่อธิบาย "เดี๋ยวเราจะโหลดสินค้าใส่ยานแลนเดอร์ มันมีความสามารถในการด็อกกิ้ง (เชื่อมต่อ) กับสถานีอวกาศโดยอัตโนมัติ คุณแค่คอยรอรับของอยู่ทางนั้นก็พอ"
"อื้อๆๆๆ" ม่ายตงพยักหน้าหงึกหงัก ดวงตาฉายแววตื่นเต้นยินดีอย่างที่สุด
แต่แล้วจู่ๆ เธอก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ รอยยิ้มจางหายไป แทนที่ด้วยความสงสัยและกังวล
"แต่ว่าคุณถังเยว่คะ ถ้าคุณยกเสบียงทั้งหมดให้ฉัน แล้วคุณจะทำยังไงล่ะคะ?"
"ไม่ต้องห่วง ที่นี่เรามีอาหารเหลือเฟือ" ถังเยว่ยิ้ม "ไม่ต้องกังวลเรื่องผมหรอกครับ"
ม่ายตงยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
"จริงเหรอคะ?"
"จริงครับ" ถังเยว่พยักหน้า
จากนั้นเจ้าแมวแก่ก็แทรกเข้ามาในวิดีโอ "คุณม่ายตง พยายามประหยัดอาหาร ลดปริมาณการกินลง ตอนนี้คุณยังอยู่ได้อีกนานแค่ไหน?"
ในเมื่อถังเยว่ตัดสินใจจะช่วยหญิงสาวคนนี้ เจ้าแมวแก่ก็ไม่พยายามห้ามปรามอีกต่อไป ตอนนี้มันจะทำหน้าที่อย่างดีที่สุดเพื่อช่วยถังเยว่ส่งเสบียงยังชีพขึ้นสู่วงโคจร
"อย่างมากที่สุดก็หนึ่งสัปดาห์?" ม่ายตงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาสีเข้มกลอกไปมา "ฉันลดปริมาณอาหารต่อวันลงได้อีกค่ะ กินวันละมื้อ แบ่งหนึ่งมื้อกินสองวัน"
"คำนวณจากการใช้พลังงานของคุณตอนนี้ คุณทานอาหารวันละกี่กรัม?" เจ้าแมวแก่ถาม
"เอ่อ... ไม่ถึงหนึ่งกิโลค่ะ"
"สามร้อยกรัม" เจ้าแมวแก่พูดตัดบท "วันละสามร้อยกรัม ห้ามเกินสี่ร้อยกรัม"
หญิงสาวค่อยๆ พยักหน้า
"ฟังนะคุณม่ายตง คุณต้องลดการเผาผลาญ จากนี้ไปพยายามลดกิจกรรมเคลื่อนไหว กินให้น้อยลง ขยับให้น้อยลง พูดให้น้อยลง และนอนให้มากขึ้น" น้ำเสียงของเจ้าแมวแก่จริงจังเคร่งขรึม
ถังเยว่ดึงอุ้งเท้าเจ้าแมวแก่ โน้มตัวเข้าไปกระซิบถาม "ตอนนี้ต้องใช้เวลาเตรียมการปล่อยยานแลนเดอร์นานแค่ไหน?"
"สามวัน" เจ้าแมวแก่ตอบเสียงเรียบ "ในสถานการณ์แบบนี้ การปล่อยยานไร้คนขับน่าจะต้องใช้เวลาห้าวัน เราอาจจะต้องตรวจสอบระบบกันอีกรอบ"
"ตรวจสอบอีกรอบ?"
"เพราะคอมพิวเตอร์ระบบของยานแลนเดอร์เพิ่งอัปเดตไปเมื่อสองวันก่อน โปรแกรมการทำงานแบบไร้คนขับถูกรีเซ็ตใหม่หมด คนเขียนแพ็กเกจอัปเดตก็เป็นโปรแกรมเมอร์กลิ่นแกงกะหรี่ชาวอินเดียกลุ่มหนึ่ง นายคิดว่าจำเป็นต้องตรวจสอบใหม่ไหมล่ะ"
ถังเยว่และเจ้าแมวแก่ตัดสินใจแล้วว่าจะส่งเสบียงจากสถานีคุนหลุนไปยังสถานีอวกาศ
แต่เรื่องนี้ไม่ได้ง่ายดายเหมือนที่ปากพูด แม้ระยะทางระหว่างสถานีอวกาศกับถังเยว่จะพอๆ กับการเดินทางจากหางโจวไปเหอเฝย แต่นี่ไม่ใช่การส่งพัสดุด่วน SF Express ที่จะถึงในวันรุ่งขึ้น ยานอินทรีต้องหนีจากแรงโน้มถ่วงของดาวอังคาร เข้าสู่วงโคจรให้สำเร็จ แล้วเชื่อมต่อกับสถานีอวกาศ นี่คือภารกิจที่ต้องใช้ความแม่นยำสูงและไม่อาจประมาทได้
ในสถานการณ์ปกติ ภารกิจเช่นนี้จะมีคนเป็นฝูงคอยเฝ้าระวังเพราะกลัวเกิดปัญหา แต่ครั้งนี้รวมเจ้าแมวแก่ด้วยแล้ว มีทีมงานกันอยู่แค่สามชีวิต
ยานแลนเดอร์อินทรีมีเพียงลำเดียว ไม่มีลำสำรอง ไม่มีตัวแทน ถ้ามันเกิดปัญหาขึ้นมา ไม่ใช่แค่ม่ายตงจะจบเห่ แต่เสบียงทั้งหมดที่บรรทุกไปก็จะสูญเปล่าไปด้วย
ดังนั้นเจ้าแมวแก่และถังเยว่จึงต้องระมัดระวังในทุกย่างก้าว วางแผนอย่างแม่นยำและรัดกุมที่สุด ห้ามมีข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว
"เวลาปัจจุบันคือบ่ายสามโมงครึ่ง" เจ้าแมวแก่เช็กเวลา เวลาเฉลี่ยของหนึ่งวันบนดาวอังคารคือ 24 ชั่วโมง 37 นาที ยาวนานกว่าโลกเล็กน้อย (โลกคือ 23 ชั่วโมง 56 นาที) ดังนั้นทีมสำรวจบนดาวอังคารจึงใช้วิธีนับเวลาแบบโลก คือยี่สิบสี่ชั่วโมงต่อวัน
พวกเขาสร้าง "เวลามาตรฐานดาวอังคาร" ขึ้นมาใช้กันเอง ซึ่งต่างจากเวลาสากลเชิงพิกัด (UTC) ประมาณสี่ถึงห้าชั่วโมง สมาชิกทีมสำรวจเรียกสิ่งนี้ว่าความต่างของเวลาข้ามดวงดาว
"อีกประมาณสามชั่วโมงพระอาทิตย์จะตก ถังเยว่ นายไปเก็บกวาดสถานีคุนหลุนก่อน ฉันจะวางแผนขนส่งสินค้าเอง"
"เก็บกวาด?"
"ใช่" เจ้าแมวแก่ชี้ไปที่กล่องระเกะระกะและอาหารที่กระจายอยู่ทั่ว "นายคิดว่าสภาพแบบนี้จะมีที่ให้เดินเหรอ? จากนี้ไปที่นี่คือบ้านของนาย รีบไปทำความสะอาดห้องซะ!"
ถังเยว่หันหลังกลับและเริ่มลงมือจัดระเบียบสถานีคุนหลุน ก่อนหน้านี้เขาเช็กแค่อาหาร น้ำ และออกซิเจน แต่แค่เช็กของพวกนี้ยังห่างไกลคำว่าเพียงพอ หากต้องการมีชีวิตรอดอยู่ที่นี่ในระยะยาว เขาต้องมั่นใจว่าพลังงาน ไฟฟ้า และระบบอื่นๆ ทุกด้านทำงานได้อย่างราบรื่น
ต่อไป เขาจะทำการตรวจสอบระบบพลังงานอย่างละเอียด
มิน่าล่ะเจ้าแมวแก่ถึงอยากให้ม่ายตงยื้อเวลาให้ได้นานที่สุด ถังเยว่ต้องจัดการสถานีคุนหลุนให้เรียบร้อยก่อน ถึงจะมีเวลาว่างไปช่วยม่ายตง ไม่อย่างนั้นคงเกิดเรื่องผิดพลาดได้ง่ายๆ
"ถังเยว่ นายมีเวลาสามชั่วโมง พอพระอาทิตย์ตกดินนายต้องนอนทันที"
ถังเยว่สะดุ้ง "วันนี้นอนเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"รีบกลับไปพักผ่อนซะ" เจ้าแมวแก่สั่ง "ภารกิจพรุ่งนี้จะหนักหนากว่านี้ นายต้องรักษาสภาพร่างกายและพลังงานให้เพียงพอ"
ถังเยว่พยักหน้า "แล้วนายล่ะ?"
เจ้าแมวแก่ชะงักไปครู่หนึ่ง
"ฉันต้องคำนวณพารามิเตอร์และวางแผนการขนส่ง... ฉันเป็นหุ่นยนต์ หุ่นยนต์ไม่ต้องนอน"
"เป็นหุ่นยนต์นี่ดีจังนะ ไม่ต้องนอน ไม่ต้องกิน ไม่ต้องหายใจ ออกไปเดินเล่นบนดาวอังคารก็เหมือนไปเดินจ่ายตลาด" ถังเยว่ยักไหล่ "ทำไมตอนนั้นแม่ไม่คลอดฉันออกมาเป็นหุ่นยนต์บ้างนะ"