บทที่ 4 วันที่ 1 (4) ออกซิเจนที่มากพอสำหรับสิบห้าปี

บทที่ 4 วันที่ 1 (4) ออกซิเจนที่มากพอสำหรับสิบห้าปี

ถังเยว่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรื้อเสบียงที่เก็บลงกล่องไปแล้วออกมาทั้งหมด กล่องที่ซีลปิดผนึกทุกใบถูกเปิดออกอีกครั้ง ไม่ว่าโลกจะหายไปถาวรหรือแค่ชั่วคราว เขาต้องเอาชีวิตรอดบนดาวร้างดวงนี้ให้ได้ก่อน

รอดชีวิตเพียงลำพัง

นี่คือการฝึกฝนที่ถังเยว่เคยได้รับ ยามที่ตกอยู่ในความสิ้นหวังและขาดการติดต่อ จงยืนหยัดที่จะมีชีวิตอยู่และรอคอยความช่วยเหลือ!

"เช็กออกซิเจนกับน้ำจืดก่อน" เจ้าแมวแก่สั่งการ "จากนั้นค่อยเช็กอาหาร ยา ไฟฟ้า เชื้อเพลิง พลังงาน และอะไหล่สำรอง..."

"คุณถังเยว่คะ! คุณถังเยว่!" เสียงร้อนรนของไม้ตงดังขึ้นในช่องสื่อสาร "ฉัน... ฉันลงจอดได้ไหม? ลงไปหาคุณได้ไหม?"

ถังเยว่เหลือบมองเจ้าแมวแก่

เจ้าแมวแก่ค่อยๆ เงียบเสียงลง

ทั้งถังเยว่และเจ้าแมวแก่ต่างรู้คำตอบนี้ดีอยู่แก่ใจ

ไม้ตงลงจอดไม่ได้

ยานลงจอดเพียงลำเดียวจอดอยู่บนพื้นทรายด้านนอกสถานีคุนหลุน ถังเยว่เรียกมันว่ายาน "อินทรี"

ยาน "อินทรี" คือยานพาหนะเพียงลำเดียวที่ถังเยว่มี ซึ่งสามารถบินหนีแรงโน้มถ่วงของดาวอังคารเข้าสู่วงโคจรและเชื่อมต่อกับสถานีอวกาศยูไนเต็ดได้

หากเป็นไปตามแผน หลังจากปฏิบัติภารกิจเสร็จสิ้น ถังเยว่จะโดยสารยานลงจอดลำนี้ออกจากสถานีคุนหลุนไปยังสถานีอวกาศยูไนเต็ด แล้วเปลี่ยนไปขึ้นยาน "ออริออน 2" เพื่อเดินทางกลับโลก

แต่เจ้านี่มันเป็นยานแบบใช้แล้วทิ้ง ตัวยานแบ่งออกเป็นส่วนขาขึ้น และส่วนขาลง ส่วนที่จะบินออกจากดาวอังคารมีเพียงส่วนขาขึ้นหรือครึ่งบนของยานเท่านั้น ส่วนครึ่งล่างจะถูกทิ้งไว้บนพื้นผิวดาวอังคาร

ส่วนขาขึ้นของยานลงจอดมีหน้าที่ส่งถังเยว่ไปที่สถานีอวกาศยูไนเต็ด นั่นคือหน้าที่และภารกิจเพียงอย่างเดียวของมัน เมื่อเสร็จงานก็จะถูกปลดระวาง มันไม่มีความสามารถในการบินกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศ หมายความว่าถังเยว่สามารถกลับขึ้นไปบนสถานีอวกาศได้ แต่ขึ้นไปแล้วจะกลับลงมาไม่ได้อีก

ส่วนสถานีอวกาศของไม้ตงนั้นไม่มียานลงจอด เดิมทียานลงจอดลำถัดไปจะถูกนำมาพร้อมกับยานออริออนในอีกสองปีข้างหน้า แต่ตอนนี้โลกหายไปแล้ว ทีมสำรวจดาวอังคารชุดต่อไปจึงไม่มีวันออกเดินทางมาได้

บนสถานีอวกาศมียานออริออน 2 จอดอยู่ก็จริง แต่ออริออนเป็นเพียงกระสวยอวกาศ มีหน้าที่รับส่งคนระหว่างโลกกับดาวอังคาร หากบินเข้าสู่ชั้นบรรยากาศดาวอังคาร มันจะแตกเป็นเสี่ยงๆ และมอดไหม้เป็นจุนทันที

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"

สีหน้าของเด็กสาวค่อยๆ หม่นหมองลง

เธอทำได้เพียงอยู่บนสถานีอวกาศเท่านั้น

โชคชะตาช่างเล่นตลก พวกเขาเป็นมนุษย์สองคนสุดท้ายในจักรวาลที่รอดพ้นจากหายนะมาได้อย่างปาฏิหาริย์แท้ๆ แต่กลับต้องถูกแยกจากกันด้วยระยะทางสี่ร้อยกิโลเมตร ระยะห่างที่มองเห็นแต่ไปไม่ถึง

ในสเกลระดับจักรวาลที่วัดกันเป็นปีแสงและหน่วยดาราศาสตร์ เมื่อเทียบกับระยะทางห้าสิบห้าล้านกิโลเมตรระหว่างโลกกับดาวอังคาร ระยะห่างสี่ร้อยกิโลเมตรนี้ช่างน้อยนิดจนแทบไม่มีความหมาย มันบางเบาราวกับกระจกหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กั้นขวางอยู่ เหมือนถังเยว่แค่ยื่นมือทะลุกระจกไปก็สัมผัสอีกฝ่ายได้

หากใครสักคนวาดแผนที่ระบบสุริยะ ถังเยว่และไม้ตงคงถูกวาดให้ตัวติดกันจนแทบจะอยู่ในพิกเซลเดียวกัน

แต่สำหรับมนุษย์ที่มีความสูง 1.7 เมตร ระยะทางสี่ร้อยกิโลเมตรนั้นไกลเกินไป ไกลจนอาจจะไม่ได้เจอกันอีกตลอดชีวิต

ห่างกันเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด แต่กลับเป็นหุบเหวที่ไม่อาจข้ามผ่าน

"แม่หนู อย่าเพิ่งถอดใจ เรามาช่วยกันคิดหาวิธีอื่นเถอะ" เจ้าแมวแก่ปลอบโยน "โบราณว่าไว้ ตราบใดที่ขุนเขายังเขียวขจี ก็ไม่ต้องกลัวไร้ฟืนไฟ ตราบใดที่คนยังอยู่ปลอดภัย ย่อมมีหนทางเสมอ... สวรรค์ย่อมไม่ปิดตายทุกเส้นทางหรอก"

"ใช่ๆๆ คุณไม้ตง เราต้องหาทางพาคุณลงมาได้แน่!" ถังเยว่รีบพยักหน้าสนับสนุน "คุณต้องเชื่อพวกเรานะ! ผมมีเจ้าแมวแก่อยู่ด้วย เจ้าแมวแก่เป็นผู้เชี่ยวชาญ! เขาต้องหาทางได้แน่! ใช่ไหมเจ้าแมวแก่?"

เจ้าแมวแก่สะดุ้งโหยง

ถังเยว่แอบเตะเจ้าแมวแก่ในมุมที่ไม้ตงมองไม่เห็น

เจ้าแมวแก่รีบพยักหน้าหงึกๆ "ใช่ๆๆ ฉันต้องหาทางได้แน่นอน!"

ไม้ตงกัดริมฝีปากแล้วพยักหน้า

ถังเยว่กลัวเหลือเกินว่าเด็กสาวจะคิดสั้นทำอะไรโง่ๆ ลงไปในยามที่สิ้นหวัง

ตัวเขาเองเป็นพวกหน้าหนาใจด้านไม่เป็นไรหรอก แต่เด็กสาวตัวเล็กๆ อาจไม่ได้มีจิตใจเข้มแข็งขนาดนั้น

เพราะการที่โลกหายไปถือเป็นเรื่องสะเทือนใจอย่างรุนแรงที่อาจทำให้คนส่วนใหญ่สติแตกได้เลย

"เอาล่ะ ทั้งสองคน เริ่มเช็กของที่จำเป็นต่อการดำรงชีพได้แล้ว ออกซิเจน ไฟฟ้า อาหาร น้ำจืด ยา และอะไหล่สำรอง" เจ้าแมวแก่เร่งเร้า "จำไว้ว่าต้องละเอียด ห้ามตกหล่นแม้แต่ชิ้นเดียว"

ถังเยว่เริ่มลงมือตรวจนับเสบียง

เขาจัดของในสถานีคุนหลุนไว้เรียบร้อยแล้วตอนเก็บกระเป๋า ของทุกอย่างถูกบรรจุลงกล่องและแยกประเภทไว้

เพียงแต่ตอนเก็บของ เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องพึ่งพาของพวกนี้เพื่อเอาชีวิตรอด ตอนนั้นเขาแค่คิดว่าจะเก็บกวาดให้เรียบร้อยแทนทีมสำรวจ ในหัวมีแต่เรื่องรีบกลับโลก

ตอนนี้กล่องเหล่านี้คือทรัพย์สินทั้งหมดของถังเยว่ และเป็นตัวกำหนดชี้ขาดว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกนานแค่ไหน

อันดับแรก ออกซิเจน

ออกซิเจนสำคัญที่สุด ขาดออกซิเจนแค่สามนาทีถังเยว่ก็ตายแล้ว

สถานีคุนหลุนมีระบบยังชีพสองระบบ

หนึ่งคือระบบผลิตออกซิเจนแบบหมุนเวียนที่ใช้กันทั่วไป ผลิตออกซิเจนด้วยการแยกน้ำด้วยไฟฟ้า ตราบใดที่มีไฟฟ้าและน้ำ ระบบก็จะผลิตออกซิเจนได้อย่างต่อเนื่อง

ในยามปกติ ออกซิเจนในสถานีคุนหลุนล้วนมาจากระบบนี้

ชื่ออย่างเป็นทางการของมันคือ "ระบบผลิตออกซิเจน" หรือเรียกสั้นๆ ว่า "OGS" (Oxygen Generation System)

หน้าตาของมันเหมือนตู้เย็นหรือเครื่องปรับอากาศ เป็นตู้สีขาวตั้งอยู่ในมุมห้อง ดูเรียบๆ ไม่สะดุดตา

ย้อนกลับไปสมัยกระสวยอวกาศของอเมริกา ระบบ OGS เป็นเครื่องจักรยักษ์หนักหลายร้อยกิโลกรัม

แม้จะดูไม่โดดเด่น แต่ตู้ OGS คือหัวใจสำคัญและเป็นส่วนที่ซับซ้อนที่สุดของระบบยังชีพในสถานีคุนหลุน ถ้ามันพัง ถังเยว่จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินห้านาที

อีกระบบหนึ่งคือระบบผลิตออกซิเจนแบบใช้แล้วหมดไปสำหรับกรณีฉุกเฉิน ซึ่งผลิตออกซิเจนโดยใช้สารเคมีเปอร์คลอเรตแบบแท่ง

แต่เปอร์คลอเรตเป็นวัสดุสิ้นเปลือง ใช้แล้วหมดไปเติมไม่ได้ ดังนั้นถ้าไม่ฉุกเฉินจะไม่เปิดใช้ ปกติจะเก็บไว้ในตู้ปฐมพยาบาล

ถังเยว่เปิดฝาครอบตู้ OGS ไฟสถานะสีเขียวแสดงว่าเครื่องทำงานปกติ มีเสียงครางฮื่อๆ เบาๆ ดังมาจากข้างในตู้ นั่นคือเสียงของการแยกน้ำด้วยไฟฟ้า

"เจ้าเครื่องนี้ทำงานได้อีกนานแค่ไหน?" ถังเยว่ถาม "อายุขัยผมผูกติดกับมันใช่ไหม? ถ้ามันตาย ผมก็ตายด้วยถูกปะ?"

เจ้าแมวแก่ส่ายหน้า

"ไม่แน่หรอก คุณอาจจะอยู่ไม่ถึงตอนมันพังก็ได้" เจ้าแมวแก่กล่าว "OGS มีอายุการใช้งานตามการออกแบบสิบห้าปี ระบบนี้เพิ่งเปลี่ยนใหม่เมื่อปีที่แล้ว อย่างน้อยก็เหลืออายุการใช้งานอีกสิบปี... แต่คุณอาจจะอยู่ไม่ถึงสิบปีก็ได้นะ"

"ไม่ต้องห่วง ก่อนตายฉันจะลากมันลงนรกไปด้วยแน่"

ถังเยว่ถือคู่มือซ่อมบำรุง สายตากวาดมองปุ่มและไฟสถานะบนแผงควบคุม ตู้ OGS สามารถผลิตออกซิเจนได้สูงสุด 5 กิโลกรัมต่อวัน เพียงพอสำหรับหกคน ตอนนี้เหลือถังเยว่แค่คนเดียวในสถานีคุนหลุน เขาจึงปรับลดกำลังการผลิตลง

สมัยที่โลกยังอยู่ ถังเยว่ถือคติ "มีให้ใช้ก็ใช้ไป" เขาเปิด OGS ทิ้งขว้างเหมือนเปิดแอร์ พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ก็อยากจะบีบคอตัวเองในอดีตจริงๆ

เขาอยากมีชีวิตอยู่นานๆ จึงพยายามลดกำลังการทำงานเพื่อยืดอายุ OGS

"ถ้าใช้คนเดียว วันละ 0.8 กิโลกรัมก็พอ" เจ้าแมวแก่บอก

ถังเยว่ปรับลดกำลังไฟลงกว่าครึ่ง

"ถ้าเดินเครื่องโหมดประหยัดพลังงาน เจ้าเครื่องนี้จะอยู่ได้นานที่สุดเท่าไหร่?"

เจ้าแมวแก่คำนวณในใจ

"ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดและมีไฟเลี้ยงเพียงพอ น่าจะอยู่ได้จนครบอายุขัย... สิบห้าปีล่ะมั้ง"