ตอนที่ 46 บัณฑิตใช้ตำราป่วนกฎหมาย จอมยุทธ์ใช้กำลังฝ่าฝืนคำสั่ง!

จิงหนีกระชับกระบี่คู่กายในมือแน่น แม้ใบหน้าจะถูกหน้ากากโลหะปิดบังจนไม่อาจมองเห็นอารมณ์ แต่เรือนร่างอรชรที่ยืนเด่นท่ามกลางสายลมกลับแผ่จิตสังหารเยียบเย็นออกมาไม่ปิดบัง

ในชั่วขณะนั้น นางตัดสินใจแน่วแน่...

‘ถอย! ต้องถอยไปตั้งหลักก่อน ส่วนจะส่งข่าวให้หลัวหวังรู้ หรือหาทางทำภารกิจต่อให้สำเร็จ ค่อยว่ากันภายหลัง’

เวลานี้ แขนซ้ายของนางแทบใช้การไม่ได้ พลังปราณภายในถูกพิษพันแมงมุมกลืนฝันกดทับจนเหลือเพียงครึ่ง ซ้ำร้ายฤทธิ์พิษยังทำให้สมองตื้อตัน และสร้างภาพหลอนรบกวนเป็นระยะ

ในสภาพเช่นนี้ หากยังดันทุรังคิดจะสังหารอิ๋งเว่ยต่อหน้าเฮยไป๋เสวียนเจี่ยน ก็ไม่ต่างจากคนบ้าเพ้อฝัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น จิงหนีก็ย่อขาเรียวงามที่หุ้มด้วยถุงน่องลายตาข่ายเล็กน้อย เตรียมดีดตัวหนีออกจากสนามรบ

แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงตะโกนของอิ๋งเว่ยก็ดังลั่น “เสวียนเจี่ยน จับตัวนางไว้ อย่าให้หนีรอดไปได้!”

เขาหยุดชะงักเพียงอึดใจ ก่อนกล่าวต่อ “ห้ามทำให้นางถึงตาย แค่จับตัวไว้ก็พอ อย่างไรเสียนางก็กำลังตั้งท้องลูกของข้า”

“ขอรับ!”

เฮยไป๋เสวียนเจี่ยนรับคำสั่งก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศ

กระบี่ขาวในมือซ้ายตวัดวาด ปล่อยปราณกระบี่สกัดกั้นทางหนีของจิงหนี ขณะที่มือขวากระชับกระบี่ดำเตรียมจู่โจมในจังหวะถัดไป

หากจิงหนีอยู่ในสภาพปกติ เฮยไป๋เสวียนเจี่ยนย่อมไม่อาจจับนางได้โดยง่าย

สองนักฆ่าระดับชั้นฟ้า ยอดฝีมือซึ่งหาได้ยากยิ่งในยุทธภพ แม้วรยุทธ์ของจิงหนีจะด้อยกว่าเสวียนเจี่ยนเล็กน้อย แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตเดียวกัน

การ “จับเป็น” นั้น ยากกว่าการสังหารหลายเท่า หากจิงหนีไม่ถูกพิษ แม้เสวียนเจี่ยนจะเหนือกว่า ก็ไม่มีทางรั้งนางไว้ได้

ทว่าในยามนี้ จิงหนีล่วงรู้ความลับของอิ๋งเว่ยมากเกินไป เขาไม่อาจปล่อยให้นางจากไปทั้งอย่างนี้ได้

ทางเลือกของนางเหลือเพียงสองทางเท่านั้น คือยอมถูกจับ หรือตาย

จิงหนีเคลื่อนไหวรวดเร็วปานภูตผี ร่างกายวูบไหววนรอบเสวียนเจี่ยนจากทุกทิศ ปราณกระบี่สีชมพูพุ่งพล่าน แต่ละสายล้วนหมายเอาชีวิต

ทว่าวรยุทธ์ของเสวียนเจี่ยนนั้นผสานทั้งความแข็งกร้าวและยืดหยุ่น กระบี่ดำเน้นรุก กระบี่ขาวเน้นรับ สองคมดาบประสานสลับกันอย่างแนบเนียน ปรับรับกับจิตสังหารอันบ้าคลั่งของจิงหนีได้อย่างสุขุมเยือกเย็น

หากต้องการเพียงสังหาร ด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแอของจิงหนี เสวียนเจี่ยนเพียงยอมเจ็บตัวเล็กน้อยก็สามารถปลิดชีพนางได้ แต่เพราะคำสั่งของอิ๋งเว่ยคือ ‘จับเป็น’ กระบวนท่าสังหารจึงถูกผนึก การต่อสู้จึงยืดเยื้อ ราวกับสองยอดฝีมือทัดเทียมกัน

แต่จิงหนีรู้ดีว่าสถานการณ์เช่นนี้คงอยู่ได้ไม่นาน พลังของนางลดลงทุกขณะ แขนซ้ายก็ไร้เรี่ยวแรง การรับมือกับเสวียนเจี่ยนที่เชี่ยวชาญการใช้กระบี่คู่จึงเป็นเรื่องยากลำบาก

ยิ่งไปกว่านั้น หากพิษกำเริบขึ้นอีกเมื่อไหร่ นั่นหมายถึงความพ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง

กับอิ๋งเว่ย นางอาจใช้วิธีทำร้ายตัวเองเรียกสติได้ แต่กับเสวียนเจี่ยน หากนางเสียสมาธิแม้เพียงเสี้ยววินาที นางจะถูกเล่นงานจนสาหัสแน่นอน!

ดังนั้น จิงหนีจึงเลือกเปิดฉากโจมตีอย่างดุดัน หวังให้เสวียนเจี่ยนเผยช่องโหว่ เพื่อสร้างโอกาสหลบหนี

แต่เสวียนเจี่ยน ผู้ผ่านสนามรบนับไม่ถ้วน กลับเลือกตั้งรับอย่างมั่นคง รอคอยเพียงจังหวะที่พิษจะเล่นงานนางเอง

เสียงกระบี่ปะทะกันดังก้องไม่ขาดสาย พลังปราณทั้งสองปะทุซัดสาด ทำลายล้างทุกสิ่งในรัศมีร้อยเมตร พื้นดินถูกกรีดเป็นรอยลึก แม้แต่ก้อนหินก็ยังถูกหั่นเป็นผุยผง

อิ๋งเว่ยเห็นภาพนั้นแล้วถึงกับลอบกลืนน้ำลาย ดูท่า…เมื่อครู่จิงหนีจะออมมือให้เขาจริง ๆ

เมื่อได้เห็นพลังทำลายล้างของสองยอดฝีมือ เขาก็ตระหนักชัดว่า หากตนเข้าไปพัวพัน คงไม่แคล้วต้องบาดเจ็บหนัก

ตอนที่นางแทงเขาครั้งแรก คงตั้งใจจะสังหารจริง ๆ แต่เพราะพิษจึงทำให้พลาดเป้า

ส่วนครั้งที่สอง นางลังเล ไร้ความเด็ดขาด ราวกับไม่อยากปลิดชีวิตเขาอีกแล้ว

แต่ตอนนี้เพื่อเอาตัวรอด นางจึงไม่อาจลังเลอีกต่อไป

“ท่านจวิน ตรงนี้อันตราย ถอยไปข้างหลังอีกหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

แม่ม่ายดำในชุดรัดกุมสีดำเอ่ยเตือนด้วยความเคารพ น้ำเสียงสุขุมเป็นผู้ใหญ่ คาดว่าอายุราวสามสิบต้น ๆ

อิ๋งเว่ยพยักหน้า ถอยร่นภายใต้การคุ้มกันของนางอย่างว่าง่าย พร้อมทบทวนข้อมูลของสตรีผู้นี้ในใจ

นางเคยเป็นนักฆ่าแห่งแคว้นฉู่ ก่อนจะเข้าร่วมหลัวหวัง ครั้งหนึ่งถูกเสวียนเจี่ยนช่วยชีวิตไว้ในภารกิจสำคัญ จึงภักดีต่อเขานับแต่นั้น

ในต้นฉบับ นางยอมทรยศหลัวหวังเพื่อช่วยเสวียนเจี่ยนล้างแค้น และจบชีวิตลงในที่สุด ความภักดีนี้เองทำให้อิ๋งเว่ยไว้วางใจนาง

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ยามที่เฮยไป๋เสวียนเจี่ยนไม่สะดวกส่งข่าว นางจะเป็นผู้นำข่าวสารมาให้แทน

และในโลกที่มีอิ๋งเว่ยเข้ามาแทรกแซงนี้เอง ด้วยเหตุผลเรื่องลูก ทำให้ความแค้นของเฮยไป๋เสวียนเจี่ยนเบาบางลง และเขาก็รักตัวกลัวตายมากขึ้น

ดังนั้น ในเหตุการณ์ล้างแค้นที่หมู่บ้านตระกูลเว่ย การปรากฏตัวของเยี่ยนรื่อและคู่หูจงเหิง ทำให้เสวียนเจี่ยนล้มเลิกความตั้งใจล้างแค้น แม่ม่ายดำจึงรอดชีวิตมาได้

ส่วนจุดจบของเว่ยยงนั้น เป็นผลงานของคู่หูจงเหิง ภายใต้การชักใยของกุยกู่จื่อ ที่ยืมมือซิ่นหลิงจวิน เว่ยอู๋จี้ มาจัดการ

เว่ยยงไม่เพียงถูกเว่ยอ๋องสั่งประหารสามชั่วโคตร แต่เว่ยอู๋จี้ยังฉวยโอกาสรวบรวมพันธมิตรจากแคว้นอื่น จนสามารถเอาชนะแคว้นฉินในสงครามครั้งนั้นได้

ขณะที่อิ๋งเว่ยกำลังครุ่นคิด การต่อสู้ของจิงหนีและเสวียนเจี่ยนก็เข้าสู่ช่วงวิกฤต ทั้งสองต่างบรรลุถึงขั้น ‘เทียนเหมิน’ ลมปราณหมุนเวียนไม่สิ้นสุด คลื่นพลังกระบี่รุนแรงจนผิวหน้าแสบชา

“บัณฑิตใช้ตำราป่วนกฎหมาย จอมยุทธ์ใช้กำลังฝ่าฝืนคำสั่ง!”

อิ๋งเว่ยถอนหายใจ ต่อให้กฎหมายเข้มงวดเพียงใด แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าจอมยุทธ์เหาะเหินเดินอากาศเหล่านี้ก็ยังไร้ความหมาย

ในจังหวะหนึ่ง จิงหนีตวัดกระบี่ แสร้งเปิดช่องว่าง ยอมให้ปราณกระบี่ของเสวียนเจี่ยนแทงทะลุร่าง

นางกัดฟันแน่น เลือดสดพุ่งออกจากปาก บาดเจ็บภายในซ้ำเติมร่างกายที่อ่อนแรง

แต่จิงหนีอาศัยแรงกระแทกนั้น ดีดตัวพุ่งออกไปราวกับสายฟ้า ปลายกระบี่ชี้ตรงมาที่อิ๋งเว่ยราวกับจะเข้าจู่โจม

แม่ม่ายดำหน้าถอดสี รีบเอาตัวเข้าขวางพร้อมมีดสั้นในมือ

หากจิงหนีอยู่ในสภาพสมบูรณ์ นางย่อมไม่กล้าเผชิญหน้า แต่ในยามนี้ จิงหนีอ่อนแรงเต็มที นางจึงมั่นใจว่าจะต้านทานได้

ทว่ากระบี่นั้นเป็นเพียงการหลอกล่อ

ปลายกระบี่จิงหนีแตะเบา ๆ ที่มีดสั้นของแม่ม่ายดำ อาศัยแรงสะท้อนดีดตัวข้ามหัวทั้งสอง พุ่งไปยังหน้าผาสูงชันใกล้ ๆ ก่อนจะไต่ขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

ด้วยวิชาตัวเบาอันยอดเยี่ยม เพียงไม่กี่ก้าว นางก็น่าจะถึงยอดหน้าผา

จิงหนีรู้ดีว่าขอเพียงหลุดจากวงล้อมนี้ได้ นางก็มีโอกาสสลัดเสวียนเจี่ยนพ้น เพราะเสวียนเจี่ยนไม่กล้าไล่ตามไปไกล เนื่องจากต้องห่วงความปลอดภัยของอิ๋งเว่ย

เสวียนเจี่ยนที่รู้ทันความคิดของนางทันที สีหน้าเริ่มเคร่งเครียด เตรียมใช้กระบวนสังหารเพื่อหยุดนาง

แต่ทันใดนั้น อิ๋งเว่ยก็เปิดกล่องไม้ในอ้อมกอดออก

ฉับพลัน อุณหภูมิรอบด้านลดฮวบ เสียงวิญญาณร่ำไห้โหยหวนดังระงม บนยอดหน้าผาที่จิงหนีกำลังจะเหยียบย่าง พลันปรากฏร่างของวิญญาณนักดาบผู้ไร้ชีวิตชีวา!

[จบแล้ว]