ตอนที่ 43 พันแมงมุมกลืนฝัน

อิ๋งเว่ยค่อย ๆ หันกลับมา สายตาจับจ้องไปยังมีดสั้นในมือของจิงหนี มีดเล่มเดียวกันกับที่เขาเพิ่งมอบให้นางเมื่อครู่

ในเสี้ยววินาทีนั้น แววตาของเขาคล้ายคนใกล้สิ้นใจ สะท้อนอารมณ์ซับซ้อนนานาประการ

จิงหนีอ่านสายตาคู่นั้นออกอย่างทะลุปรุโปร่ง สงสัย ไม่เข้าใจ กระจ่างแจ้ง เจ็บปวด เสียใจ และผิดหวัง...

อารมณ์มากมายสับเปลี่ยนหมุนเวียนเพียงชั่วพริบตา จนสุดท้ายเหลือเพียงความจำยอมและรอยยิ้มขมขื่น ก่อนที่ประกายแห่งชีวิตในดวงตาคู่นั้นจะค่อย ๆ เลือนหายไป

วินาทีนั้น มือของจิงหนีสั่นสะท้าน หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาเริ่มสั่นคลอน

ภาพความทรงจำตลอดเดือนกว่าที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันผุดขึ้นราวคลื่นซัด

ความเจ็บปวดระคนสุขสมในค่ำคืนแรก ถ้อยคำหวานที่กระซิบข้างหู ช่วงเวลาอันเงียบสงบในอ้อมกอดขณะฟังเขาดีดพิณ หรือแม้แต่ยามที่เขาทำหน้าเคร่งขรึมบังคับให้อ่านตำรา...ทุกความทรงจำหลอมรวมกลายเป็นศพตรงหน้า

นางต้องยอมรับว่า ช่วงเวลาที่ผ่านมาคือช่วงเวลาที่ผ่อนคลายและมีความสุขที่สุดในชีวิต

ไม่ต้องทนทรมานกับการฝึกฝนอันโหดร้าย ไม่ต้องตื่นมาพร้อมคำสั่งสังหาร ไม่ต้องระหกระเหินกลางป่าเขาเพื่อลำบากตรากตรำ

เขามักจะเตรียมอาหารรสเลิศจากโรงเตี๊ยมโหยวเจียนมาให้ รินสุราชั้นเลิศจากวังหลวงให้ดื่ม พาเดินเล่นริมสระน้ำในสำนัก หรือแม้แต่ร่วมรักกันอย่างเร่าร้อนได้ทุกที่ทุกเวลา

แต่ทั้งหมด… ก็เป็นเพียงความฝัน บัดนี้ความฝันได้จบลงแล้ว ฉางอันจวินแห่งแคว้นฉิน เป็นเพียงเป้าหมายสังหารของนางเท่านั้น

ในฐานะจิงหนี นักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งชั้นอักษรฟ้าของหลัวหวัง นางได้ปลิดชีพเป้าหมายสำเร็จ และพร้อมจะรับภารกิจใหม่เพื่อสังหารเหยื่อรายต่อไป

ทว่าทันใดนั้น นางสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นตุบ ๆ บริเวณหน้าท้อง ราวกับทารกในครรภ์กำลังกรีดร้องกล่าวโทษที่นางลงมือสังหารบิดาบังเกิดเกล้า

ในฐานะนักฆ่า นางคิดว่าตนเองไร้ความกลัว แต่ในวินาทีนี้ ความกลัวที่ไม่อาจบรรยายได้กลับกดทับลงกลางใจจนแทบหายใจไม่ออก

จิงหนีตัดสินใจแน่วแน่ นางจะให้กำเนิดเด็กคนนี้ เพื่อสืบทอดสายเลือดของเขา ทั้งเพื่อตัวเขา และเพื่อเด็กน้อยผู้บริสุทธิ์

แต่ในจังหวะความคิดนั้นเอง นางก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติบางอย่าง...

‘ศพ’ ของอิ๋งเว่ยตรงหน้ายังไม่ล้มลง เขายังคงยืนนิ่ง จ้องมองนางด้วยดวงตาว่างเปล่าไร้ชีวิต ราวกับกำลังประณามความโหดเหี้ยมของนางอย่างเงียบงัน

ภายใต้สายตาของจิงหนี ร่างของอิ๋งเว่ยเริ่มละลายราวกับเทียนไข

ใบหน้าบิดเบี้ยว ร่างกายกลายเป็นกองขี้ผึ้งเหลวเละ ท่ามกลางเสียงร้องไห้ของทารกที่ดังระงม บาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ

จิงหนีก้มลงมองหน้าท้องของตน มันเริ่มนูนขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับเร่งเวลาตั้งครรภ์สิบเดือนให้เหลือเพียงไม่กี่วินาที

แขนเล็ก ๆ ของทารกแทงทะลุหน้าท้อง ตามด้วยศีรษะและลำตัวที่ค่อย ๆ ปีนป่ายออกมาอย่างน่าสยดสยอง

ทารกที่คลานออกมาจากท้องเงยหน้าขึ้น มันไม่มีเครื่องหน้า มีเพียงเบ้าตาดำมืดเปล่า ปากที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมส่งเสียงร้องไห้โหยหวนดั่งคำสาปแช่งบาดหูจนแทบทนไม่ไหว

ทว่าจิงหนีกลับไม่ตื่นตระหนก ในฐานะนักฆ่าระดับสูง นางเคยเห็นวิชาประหลาดและสังหารยอดฝีมือมานักต่อนัก สถานการณ์เพียงแค่นี้ไม่อาจทำให้เสียขวัญได้

“ภาพลวงตา... หรือว่ายาพิษ?”

ความคิดแล่นเข้ามาในหัวทันที

ในดินแดนไป่เยว่ เล่าลือกันว่ามีวิชา ‘เสน่ห์อัคคี’ ที่ใช้เปลวไฟสร้างภาพลวงตา

ตามระดับวรยุทธ์ที่อิ๋งเว่ยบัญญัติไว้ ฝีมือของนางอยู่ในระดับ ‘เทียนเหมิน’ ซึ่งมีน้อยคนนักในร้อยสำนักจะก้าวมาถึง

วิถีของนางคือวิถีแห่งการฆ่า นางฝึกฝนจนบรรลุถึงขีดสุด แม้จะไม่ใช่มรรคาวิถีที่ยิ่งใหญ่ และอาจไปไม่ถึงขั้น ‘รวมเป็นหนึ่ง’ เหมือนสวินจื่อ แต่นางก็นับเป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าของยุทธภพ

แม้แต่ก่ายเนี่ยและเว่ยจวงในยุคนี้ หากต้องสู้ตัวต่อตัว ก็ยังไม่ใช่คู่มือของนาง

ด้วยพลังจิตที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ภาพลวงตาธรรมดาย่อมไม่อาจทำอะไรนางได้

‘ในเมื่อไม่ใช่ภาพลวงตา ก็ต้องเป็นยาพิษ!’

ชื่อของยาพิษชนิดหนึ่งแล่นวาบขึ้นในสมอง นางตัดสินใจเด็ดขาด ยกมีดสั้นที่อิ๋งเว่ยให้ขึ้นมา แทงทะลุฝ่ามือซ้ายของตนเองอย่างแรง!

ความเจ็บปวดแล่นพล่าน เรียกสติสัมปชัญญะกลับคืนมาทันที

นางยังคงอยู่ในรถม้า แต่เบื้องหน้าไร้เงาของอิ๋งเว่ย มีเพียงประตูรถที่เปิดอ้า

จิงหนีใช้ฝ่ามือกระแทกพื้นรถ พลังภายในระเบิดออก แผ่นพื้นแตกกระจาย เผยสิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านล่าง

กระบี่เรียวยาวงดงาม หนึ่งในแปดกระบี่แห่งเย่ว์อ๋อง...จิงหนี!

นางคว้ากระบี่คู่กาย พุ่งทะยานออกจากรถม้ารวดเร็วปานสายฟ้า พร้อมสลัดชุดหรูฉวินทิ้ง เผยให้เห็นชุดนักฆ่าแนบเนื้อที่สวมซ่อนไว้ภายใน

เมื่อจิงหนีกระโดดลงจากรถ ก็เห็นอิ๋งเว่ยยืนอยู่ด้านนอก รายล้อมด้วยนักฆ่าชุดดำของหลัวหวังเกือบร้อยคน

รอบกายเขาเต็มไปด้วยศพของทหารองครักษ์และนักฆ่าที่นอนตายเกลื่อนกลาด

ท่ามกลางกองซากศพ ฉางอันจวินแห่งแคว้นฉินยังคงยืนสงบนิ่ง ในมือถือไหสุรา นิ้วหัวแม่มือของเขาขยับกลไกบนไหสุราเบา ๆ

จิงหนีรู้ได้ทันทีว่าไหสุรานั้นมีกลไกซ่อนอยู่ เขาสามารถแยกสุราปกติกับสุราพิษออกจากกันได้ เขาเลือกดื่มสุราปกติ แต่กลับรินสุราพิษให้นางดื่ม!

“พันแมงมุมกลืนฝัน!”

จิงหนีชี้ปลายกระบี่ไปที่อิ๋งเว่ย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

นางเดาออกตั้งแต่เมื่อครู่จึงใช้วิธีทำร้ายตัวเองเพื่อเรียกสติ มันคือยาพิษลับเฉพาะของหลัวหวัง ‘พันแมงมุมกลืนฝัน’!

แต่เหตุไฉนอิ๋งเว่ยจึงมียาพิษของหลัวหวังได้? หากไม่เห็นว่านักฆ่าหลัวหวังกำลังล้อมเขาอยู่ นางคงคิดว่าหลัวหวังเปลี่ยนเป้าหมายมาสังหารนางเสียเอง

‘พันแมงมุมกลืนฝัน’ มีฤทธิ์คล้ายยาสลบ ไม่มีทางแก้ ต้องรอให้พิษจางหายไปเอง ความน่ากลัวของมันคือไร้สีไร้กลิ่นอย่างแท้จริง

แม้แต่จิงหนีเองก็ยังไม่รู้ตัวว่าถูกวางยา

ในช่วงที่พิษออกฤทธิ์ ผู้ที่ได้รับพิษจะเกิดภาพหลอนเป็นระยะ แม้นางจะใช้ความเจ็บปวดเรียกสติกลับมาได้ชั่วคราว แต่ตราบใดที่พิษยังไม่หมดฤทธิ์ นางก็ยังเสี่ยงที่จะตกอยู่ในภาพหลอนได้ทุกเมื่อ

และเมื่อต้องพิษนี้ พลังฝีมือของนางจะลดลงเหลือเพียงห้าถึงหกส่วนเท่านั้น ตอนนี้วรยุทธ์ของนางถดถอยลงอย่างมาก

[จบแล้ว]