ตอนที่ 37 จิงหนีตั้งครรภ์

“ครืน ——!!”

สายฟ้าฟาดผ่ากลางเวหา ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องกึกก้องกัมปนาท

เมฆดำทมึนกดทับเหนือศีรษะ สายลมกรรโชกพัดกวาด ไม่นาน สายฝนเม็ดใหญ่ก็กระหน่ำโปรยปรายสู่พื้นดิน

ฝนห่าใหญ่มาเร็วเกินคาด เด็กน้อยในสำนักเสี่ยวเซิ่งเสียนจวงที่เพิ่งเลิกเรียน วินาทีก่อนยังพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน วินาทีต่อมาต่างแตกตื่นวิ่งหาที่หลบฝนกันจ้าละหวั่น

ที่ระเบียงคดเคี้ยวเก้าชั้นของสำนัก ร่างหนึ่งยืนอยู่อย่างสงบ สายตาจับจ้องไปยังสระน้ำกว้างใหญ่เบื้องหน้า

“ฝนตกแล้ว รีบกลับเข้าข้างในเถอะขอรับ!”

เด็กน้อยใจกล้าคนหนึ่งตะโกนบอกด้วยความเป็นห่วง อิ๋งเว่ยเพียงยิ้มบาง โบกมือเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องกังวล

หยาดฝนตกกระทบผิวน้ำ ก่อเกิดเป็นวงคลื่นแผ่ขยายซ้อนทับกันไม่รู้จบ ฝนยิ่งเทหนัก ม่านน้ำพร่ามัวยิ่งบดบังสายตา

ท่ามกลางม่านฝนพร่ามัว ร่างอรชรอ่อนช้อยค่อย ๆ ปรากฏ ราวกับเทพธิดาแห่งภูเขาอูซานก้าวออกมาจากหมอกควัน

จิงหนีสวมหรูฉวิน(เสื้อสั้น)สีเหลืองอ่อนทับกระโปรงยาว รองเท้าส้นสูงใสราวผลึกแก้วกระทบพื้นหินดังกังวานก้องท่ามกลางเสียงฝน นางถือร่มกระดาษน้ำมัน ก้าวเดินเนิบนาบมาหยุดข้างกายอิ๋งเว่ย ก่อนจะชูร่มขึ้นสูง บดบังลมฝนภายนอกให้เขา

อิ๋งเว่ยละสายตาจากสระน้ำ หันกลับมามองสตรีโฉมงามข้างกาย พินิจใบหน้างดงามไร้ตำหนิ ราวดอกบัวแรกแย้มพ้นน้ำ

ใบหน้านั้นสดใสดุจบุปผาในฤดูใบไม้ผลิ ผิวพรรณขาวเนียนดั่งแกะสลัก ดูนุ่มนวลน่าทะนุถนอมยิ่ง

อิ๋งเว่ยเผลอคิดเล่น ๆ หากเป็นโลกปัจจุบัน ภาพเช่นนี้คงถูกประณามไม่รู้จบ แต่ในยุคสมัยนี้ กลับไม่มีผู้ใดเห็นว่าสิ่งนี้ไม่เหมาะสม ในฐานะนางบำเรอ การกางร่มบังฝนให้เจ้านายถือเป็นเรื่องธรรมดา

อย่างไรก็ตาม อิ๋งเว่ยก็ไม่ใช่คนแล้งน้ำใจ เขาโอบเอวบางนุ่มนิ่มของจิงหนีให้เข้ามาใกล้ มือข้างหนึ่งวางลงบนไหล่มนขาวผ่อง

ปลายนิ้วลูบไล้ผิวพรรณที่ชุ่มชื้นจากไอฝนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะไล่ขึ้นตามลำคอระหง ผ่านแก้มเนียนใส หยอกล้อกับไรผมข้างหู

สุดท้าย มือของอิ๋งเว่ยหยุดลงที่ข้อมือขาวผ่อง บีบกระชับเบา ๆ โดยไม่ได้แย่งร่มไปจากนาง แต่ใช้นิ้วหัวแม่มือทาบทับลงบนชีพจรข้อมือแทน

จากการจับชีพจร อิ๋งเว่ยสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของจิงหนี พร้อมกับชื่นชมในวิชาวรยุทธ์ของหลัวหวัง ที่สามารถซ่อนเร้นกำลังภายในได้อย่างแนบเนียนจนแทบจับสัมผัสไม่ได้

แต่เมื่อนึกถึงข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับต้นกำเนิดของหลัวหวัง อิ๋งเว่ยก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใด

ทว่าในชีพจรที่เต้นอยู่นั้น มีจังหวะผิดปกติบางอย่างแทรกซ้อน อิ๋งเว่ยอาจไม่เชี่ยวชาญการแพทย์ แต่ก็พอมีความรู้จากตำราแพทย์ในยุคนี้ผ่านตามาบ้างจึงรู้ได้ทันทีว่าจิงหนีกำลังตั้งครรภ์ เพียงแต่อายุครรภ์ยังน้อยนัก

ในฐานะคนยุคใหม่ การคาดเดาเรื่องการตั้งครรภ์ไม่ใช่เรื่องยาก เขาไม่เคยป้องกัน และช่วงเวลาที่ผ่านมาก็ชัดเจนเกินพอ

“แม้เจ้าจะไม่ใช่ภรรยาที่ข้าต้องแต่งตามประเพณี แต่ข้ามีข้อดีอยู่อย่าง คือไม่เคยเลือกปฏิบัติกับคนของตน”

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเคยรู้เรื่องราวในอดีตของข้าหรือไม่ ท่านแม่ของข้าก็เป็นเพียงนางสนมคนหนึ่งของอดีตฉินอ๋อง แต่ข้าก็ยังถูกรักใคร่และถูกดูแลเป็นอย่างดี”

“ข้าไม่ชอบธรรมเนียมเรื่องลำดับอาวุโส หรือลูกเมียหลวงเมียน้อย ในเมื่อเป็นลูกของข้า เขาก็คือสายเลือดของข้า”

“ไม่ว่าเด็กคนนี้จะเป็นชายหรือหญิง เมื่อกลับถึงแคว้นฉิน ข้าจะดูแลพวกเจ้าสองแม่ลูกเป็นอย่างดี”

“นี่คือคำมั่นสัญญาที่ข้าให้ไว้แก่เจ้า และเป็นคำสัตย์ปฏิญาณของข้า”

อิ๋งเว่ยกระชับอ้อมกอดที่เอวของจิงหนีแน่นขึ้น กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง

น้ำเสียงของเขาเปี่ยมด้วยพลัง และมั่นคงจนยากจะสั่นคลอน

โดยที่อิ๋งเว่ยไม่ทันสังเกต สีหน้าของจิงหนีแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางเม้มริมฝีปากอ่อนชุ่มของตนเบา ๆ ซุกใบหน้าที่งดงามน่าสงสารลงกับอกของอิ๋งเว่ย

“ได้รับความเมตตาจากท่านจวินถึงเพียงนี้ ข้าน้อยก็พอใจแล้วเจ้าค่ะ”

จิงหนีเผลอกำเสื้อของอิ๋งเว่ยแน่นโดยไม่รู้ตัว นางหลับตาลง พยายามกดข่มความหวั่นไหวในใจให้กลับมาสบนิ่งดังเดิม

นางคือจิงหนี  นักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งชั้นอักษรฟ้าของหลัวหวัง นางต้องทำภารกิจให้สำเร็จ ต้องทำให้สำเร็จไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

แต่นางก็รู้ดีว่า บุรุษผู้นี้ได้สั่นคลอนหัวใจของนางเข้าเสียแล้ว

“ลมแรงขึ้นแล้ว เราไปนั่งพักที่ศาลาตรงนั้นเถอะ อย่าให้กระทบกระเทือนถึงลูกในท้องเลย”

อิ๋งเว่ยลูบหน้าท้องแบนราบของจิงหนีอย่างเบามือ ก่อนจะแย่งร่มจากมือนาง แล้วโอบไหล่พาเดินไปยังศาลาใกล้ ๆ

จิงหนียกยิ้มมุมปาก “เด็กยังเล็กมาก ไม่จำเป็นต้องระวังขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ”

ในฐานะนักฆ่า นางแค่พอมีความรู้เรื่องการรักษาบาดแผลอยู่บ้าง แต่ช่วงที่อยู่กับอิ๋งเว่ย นางได้อ่านตำรามากมายตามคำสั่งเขา

โดยเฉพาะเมื่อรู้ตัวว่าตั้งครรภ์ นางยิ่งศึกษาหาความรู้ด้านนี้เพิ่มเติม และรู้ดีว่าในช่วงแรกของการตั้งครรภ์ สตรีมีครรภ์ไม่จำเป็นต้องระมัดระวังตัวมากจนเกินไปนัก

ยิ่งไปกว่านั้น จิงหนีมีกำลังภายในล้ำลึก สามารถใช้พลังวัตรคุ้มครองทารกในครรภ์ได้ ต่อให้ท้องแก่ใกล้คลอดเพียงใด นางก็ยังสามารถฆ่าคนได้ นับประสาอะไรกับช่วงเพิ่งตั้งครรภ์เช่นนี้

แต่อิ๋งเว่ยกลับยืนกรานเสียงแข็ง “นี่เป็นลูกคนแรกของข้า ระวังไว้หน่อยย่อมดีกว่า”

ไม่ว่าจะในชาติก่อนหรือชาตินี้ นี่คือลูกคนแรกของอิ๋งเว่ย หากพิจารณาจากอายุขัยเฉลี่ยของคนในยุคนี้ การมีลูกคนแรกในวัยนี้ถือว่าช้าไปเสียด้วยซ้ำ

อิ๋งเว่ยรู้ดีว่าก่อนที่เขาจะออกจากเสียนหยางมาศึกษาหาความรู้ อิ๋งเจิ้งก็มีลูกคนแรกไปแล้ว

ครองราชย์ตอนสิบสาม อภิเษกสมรสกับองค์หญิงแคว้นฉู่ตอนสิบห้า อีกปีสองปีต่อมาก็มีทายาท นี่คือวิถีปกติของคนยุคนี้

ตามบันทึกประวัติศาสตร์ จิ๋นซีฮ่องเต้มีโอรสธิดามากมายร่วมยี่สิบสามสิบคน แต่น่าเสียดายที่ถูกหูไห่สังหารจนสิ้น

“อืม รอยยิ้มเมื่อครู่ของเจ้าช่างงดงามนัก อวี๋... งดงามกว่ารอยยิ้มจอมปลอมตอนที่เราพบกันครั้งแรกมาก อย่างน้อยรอยยิ้มนี้ก็ออกมาจากใจจริงของเจ้า”

ทั้งสองยืนเคียงกันใต้ศาลา มองม่านฝนที่ไหลลงจากชายคา กระเซ็นเป็นละอองพร่างพรม

“ข้าน้อยจะระวังเจ้าค่ะ”

จิงหนีเงยหน้าขึ้น มองเหม่อไปยังสายฝนโปรยปราย ทอดสายตาไปยังสวนสวยที่ดูราวกับภาพฝัน

“ไม่ต้องฝืนใจทำ ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ เช่นนี้ข้าก็พอใจแล้ว... เจ้ามีความปรารถนาหรืออยากได้สิ่งใดเป็นพิเศษหรือไม่ อวี๋? เจ้าอยู่กับข้ามาเดือนกว่า แต่ไม่เคยร้องขอสิ่งใดเลย อย่าบอกว่าไม่มี พูดความจริงในใจเจ้าออกมา ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด ข้าล้วนมอบให้เจ้าได้”

อิ๋งเว่ยวางร่มลงข้าง ๆ ก่อนจะหันมาลูบไล้มือของนางพลางเอ่ยถาม

จิงหนีเผยอปากเตรียมจะปฏิเสธ แต่ถูกสายตาของอิ๋งเว่ยห้ามไว้ก่อน นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ข้าน้อยเพียงปรารถนาจะได้อยู่ข้างกายท่านจวิน มีชีวิตที่สงบสุขเจ้าค่ะ”

คำพูดนี้จะจริงเท็จเพียงใด คงมีแต่จิงหนีเท่านั้นที่รู้

แต่ในยุคสงครามเช่นนี้ คำขอเรียบง่ายเพียงนี้ กลับเป็นความฝันอันสูงสุดของผู้คนนับไม่ถ้วน

อิ๋งเว่ยหัวเราะลั่น “... ดี! ข้ารับปากเจ้า ข้าจะมอบชีวิตที่สงบสุขให้เจ้าและลูกของเรา ให้พวกเจ้าได้เสวยสุขไปชั่วชีวิต”

จิงหนีส่ายหน้าเบา ๆ ความร่ำรวยและเกียรติยศหาใช่สิ่งที่นางปรารถนา นางไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าความร่ำรวยและเกียรติยศที่แท้จริงคืออะไร

นางเป็นเพียงนักฆ่า รับภารกิจ สังหารเป้าหมาย วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า นั่นคือชีวิตของนาง

“พรุ่งนี้ข้าจะไปกราบลาท่านอาจารย์ แล้วพวกเราจะเดินทางกลับแคว้นฉินกัน!”

อิ๋งเว่ยบีบไหล่จิงหนีแน่น กล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่อนุญาตให้โต้แย้ง

[จบแล้ว]