ตอนที่ 26 โฉมงามล่มเมือง

อิ๋งเว่ยเดินผ่านลานบ้าน พลางปรับอารมณ์ให้สงบลง ตอนนี้เขาต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของจิงหนีให้แนบเนียนเสียก่อน

หัวใจอาจเต้นแรงได้ แต่ต้องเป็นเพราะความตื่นเต้นยามได้พบสาวงาม มิใช่เพราะความระแวงหรือหวาดกลัว

ที่พักในสำนักเสี่ยวเซิ่งเสียนจวงแม้จะไม่หรูหราเท่าในวังเสียนหยาง แต่ก็เพียบพร้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

เมื่อผลักบานประตูเข้าไป อิ๋งเว่ยก็เห็นสตรีร่างสูงโปร่ง สัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวนกำลังยืนพิงขอบหน้าต่าง

นางสวมชุดกระโปรงยาวสีเหลืองอ่อน ผมดำขลับถูกเกล้าสูง แม้มิได้เปิดเผยเนื้อหนัง แต่ท่วงท่าอันงดงามก็ช่วยเผยให้เห็นเส้นโค้งอันอ่อนช้อยชวนมองได้เป็นอย่างดี

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านหลัง หญิงสาวจึงหันกลับมา

ใบหน้าแสนงดงามเหนือสามัญ คิ้วเรียวดั่งภูผาไกล ผิวพรรณผุดผ่องดั่งหยกเนื้อดี ทว่าแฝงความเย็นชาและแววเศร้าสร้อยดั่งสตรีแห่งเจียงหนาน ชวนให้น่าทะนุถนอมยิ่งนัก

นางยืนพิงหน้าต่าง เบื้องนอกคือป่าไผ่เขียวขจีและสนคราม ราวกับมีหมอกควันบางเบาโอบล้อม ภาพตรงหน้าราวดั่งเทพธิดาจุติลงจากสวรรค์

“ท่านจวิน”

จิงหนีย่อกายคารวะอย่างอ่อนช้อย หลุบตาต่ำ ท่าทางอ่อนแอราวดอกไม้ที่ต้องลมฝน เพียงแต่น่าเสียดายนัก แววตานางเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม ไร้รอยยิ้มประดับ

อิ๋งเว่ยคาดเดาว่า ในฐานะนักฆ่าชั้นอักษรฟ้า จิงหนีคงพึ่งพาวรยุทธ์เป็นหลักในการสังหาร การปลอมตัวจึงด้อยกว่านักฆ่าหญิงคนอื่น และคงชินกับการปั้นหน้าเย็นชาเช่นนี้

แต่ด้วยบุคลิกอันโดดเด่น ต่อให้นางจะไม่ยิ้ม ก็ยังนับเป็นความงามในอีกรูปแบบหนึ่ง

“โจวโย่วอ๋องยอมจุดไฟสัญญาณหลอกเจ้าเมืองทั้งหลายเพื่อแลกกับรอยยิ้มของเปาซื่อ หรือข้าต้องล้อเล่นกับเจ้าเมืองทั้งหลายบ้าง ถึงจะทำให้โฉมงามยอมยิ้มได้?”

อิ๋งเว่ยสวมบทบาทคุณชายเจ้าสำราญ กวาดสายตามองจิงหนีอย่างเปิดเผยพลางเอ่ยเย้าแหย่

ฐานะนางบำเรอก็เป็นเพียงของเล่นส่วนตัว ต่างจากภรรยาเอกหรืออนุภรรยาโดยสิ้นเชิง หากเบื่อแล้วจะยกให้คนอื่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ขนาดจ้าวจี นางบำเรอของหลี่ปู้เหว่ย พออิ๋งอี้เหรินเอ่ยปากขอ หลี่ปู้เหว่ยยังยกให้โดยไม่ลังเล

“ท่านจวินล้อข้าเล่นแล้ว”

สีหน้าของจิงหนีดูไม่สู้ดีนัก นางรู้ดีว่าถ้อยคำเมื่อครู่คือการตำหนิที่นางไม่ยิ้มเสียบ้าง

มุมปากอิ่มของจิงหนีกระตุกเล็กน้อย พยายามฝืนยิ้มให้ดูดี แต่กลับทำลายความงามดั่งภาพวาดลงอย่างน่าเสียดาย

อิ๋งเว่ยส่ายหน้า “เฮ้อ ช่างเถอะ  ๆ คนงามอย่างเจ้าไม่จำเป็นต้องยิ้มก็ได้ แบบนี้สิดี ข้าชอบท่าทางเศร้าสร้อยแต่อ่อนโยนของเจ้ามากกว่า”

จิงหนีลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเพราะนางยิ้มไม่เป็นจริง ๆ วิธีลอบสังหารเช่นนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ได้ลองทำ นางจะไปรู้วิธีเอาอกเอาใจบุรุษแบบสตรีทั่วไปได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น เป้าหมายครั้งนี้ช่างมีฐานะสูงส่ง และสถานที่ก็ไม่เอื้อให้ใช้วิธีลอบสังหารธรรมดาได้

หลัวหวังจึงต้องส่งนักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งชั้นอักษรฟ้าอย่างนาง ผู้ได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่เยาว์วัย มีวรยุทธ์สูงส่ง และมีความงามสะกดทุกสายตามาทำภารกิจนี้

อิ๋งเว่ยเดินเข้าใกล้จิงหนี จับมือเรียวงามของนางขึ้นมาประคอง สัมผัสผิวพรรณนุ่มนวล เล็บตัดแต่งเป็นระเบียบเรียบร้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลูบไล้มือเรียวนั้น รู้สึกถึงผิวหยกเย็นเยียบทว่าอ่อนนุ่มดั่งสายน้ำ

ปลายนิ้วไร้รอยด้านเช่นผู้ฝึกหนัก ชวนให้สงสัยนักว่านี่หรือคือมือของผู้ใช้กระบี่?

อิ๋งเว่ยจูงมือจิงหนี แล้วกดไหล่ขาวเนียนของนางให้นั่งลงที่ขอบเตียง

คอเสื้อของนางค่อนข้างกว้าง เผยให้เห็นไหปลาร้าสวยได้รูปและผิวขาวผ่อง เนินอกอวบอิ่มภายใต้ร่มผ้าที่โผล่พ้นขอบเสื้อเล็กน้อยยิ่งชวนให้หลงใหล

“เจ้าชื่ออะไร? เป็นคนที่ไหน?”

อิ๋งเว่ยเอ่ยถาม พลันมือไม้ก็เริ่มอยู่ไม่สุข เขาเลิกชายกระโปรงยาวสีเหลืองอ่อนของจิงหนี สังเกตขาเรียวยาวเหยียดตรง ไร้จุดตำหนิ ผิวขาวผ่องดั่งแสงจันทร์ ตัดกับเลือดฝาดจาง ๆ แลดูสะอาดตา

จิงหนีนั่งตัวตรงสำรวม เท้าวางราบกับพื้น สวมรองเท้าปักลายดอกไม้คู่เล็กน่ารัก หุ้มด้วยถุงเท้าผ้าไหมเนื้อดี

‘เรียวขานี้... แค่เห็นในอนิเมะก็อยากสัมผัสจะแย่แล้ว’

เมื่อเห็นอิ๋งเว่ยเริ่มลูบไล้ไม่หยุด ในใจนางเกิดระลอกคลื่นความรู้สึกบางอย่าง แต่น้ำเสียงยังคงนิ่งเรียบขณะตอบคำถามออกไป

“ข้าน้อยชื่อ ‘อวี๋’ เป็นชาวแคว้นฉิน ฐานะทางบ้านยากจน แต่เพราะมีหน้าตาพอใช้ได้อยู่บ้าง จึงได้รับความเมตตาจากท่านอัครเสนาบดีชุบเลี้ยงเจ้าค่ะ”

อิ๋งเว่ยยิ้มเจ้าเล่ห์ มีหน้าตาพอใช้ได้อยู่บ้างหรือ? นี่มันงามล่มเมืองชัด ๆ แล้วชุบเลี้ยงที่ว่านั่น... เลี้ยงให้เป็นนักฆ่าน่ะสิ?

แต่ชื่อนี้ก็น่าสนใจดี จิงหนี ตัวอักษรแปลได้ว่าอสรพิษน้ำหรือปลายักษ์ แต่ไม่ว่าจะแบบใดก็ล้วนเป็นปลา

ในเมื่อเป็นปลา จะชื่อว่า ‘อวี๋’ (ปลา) ก็ไม่ผิดแปลก อีกทั้งในยุคนี้ นางบำเรอหรือนางสนมก็มักถูกเรียกว่า ‘แม่นาง_’ กันทั้งนั้น ชื่อปลอมนี้จะให้เรียกว่า ‘แม่นางอวี๋’ ก็ย่อมได้

‘หึ ถ้าไม่รู้อยู่แล้วว่าตัวเองแซ่อิ๋ง คงนึกว่าตัวเองเจ้าแคว้นฉู่ผู้ยิ่งใหญ่เสียแล้ว!’

[จบแล้ว]