ตอนที่ 18 การลอบสังหารของจิงหนี!

หลังออกจากเรือนไม้ของสวินจื่อ อิ๋งเว่ยก็กลับไปหาหานเฟยอีกครั้ง

“ขออภัยที่ทำให้ศิษย์พี่ต้องคอยนาน ท่านอาจารย์เรียกข้าไปเล่นหมากหนึ่งกระดาน” อิ๋งเว่ยประสานมือกล่าวขอโทษ

หานเฟยย่อมรู้ดีว่าการที่สวินจื่อเรียกอิ๋งเว่ยไปนั้น ย่อมไม่ใช่เพียงเพื่อเล่นหมาก กระนั้นเขาก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง แต่กลับดึงแขนเสื้ออิ๋งเว่ยพลางทำท่าทางรีบร้อนอยากจะไปดื่มเหล้าเคล้านารีเต็มแก่

ความบันเทิงในยุคนี้มีน้อยยิ่ง การดื่มสุรากับหญิงงามจึงเป็นความสุขที่บุรุษยากจะปฏิเสธ ทั้งสองรีบมุ่งหน้าไปยังหอซิ่งเล่อแห่งเมืองซางไห่

การดื่มกินในครานี้ลากยาวไปจนถึงยามดึก

ทั้งสองเดินโซเซออกจากหอซิ่งเล่อด้วยความมึนเมา โดยไม่ได้ทำเรื่องอื่นใดต่อ เช่น การค้างคืนอยู่ที่นั่น

ไม่ใช่ว่าอิ๋งเว่ยเป็นคนรักนวลสงวนตัวอย่างเคร่งครัด ก่อนข้ามภพมา ในสมัยที่ต้องวิ่งเต้นเรื่องงาน เขาเองก็ผ่านเรื่องทำนองนี้มาไม่น้อย

เพียงแต่อิ๋งเว่ยในตอนนี้ถือตัวด้วยฐานะ หากมิใช่งามล่มเมืองระดับนางฟ้า เขาไม่คิดจะลดตัวลงไปเสียเวลาด้วย

ส่วนหานเฟย ในสายตาของอิ๋งเว่ย ชายผู้นี้ราวกับบรรลุไปอีกขั้น จริงอยู่ที่หานเฟยชื่นชอบหญิงงาม แต่สิ่งที่เขาชอบยิ่งกว่าคือบรรยากาศการดื่มสุรา มิใช่ความสัมพันธ์ทางกาย

หากอยู่ในยุคปัจจุบัน หานเฟยคงเป็นขาประจำของสถานบันเทิงยามค่ำคืนอย่างไม่ต้องสงสัย

ทั้งสองกอดคอกันเดินกลับ ขณะเดินผ่านถนนสายเริงรมย์ อิ๋งเว่ยสังเกตเห็นสัญลักษณ์ลับที่โคนต้นไม้ต้นหนึ่ง

เขารีบโคจรลมปราณเพื่อสลายฤทธิ์สุรา สีหน้าพลันกลับมาแจ่มใส ก่อนหันไปกล่าวกับหานเฟยว่า “...ศิษย์พี่ ข้านึกขึ้นได้ว่ามีธุระเล็กน้อยต้องจัดการ ท่านกลับไปก่อนเถอะ”

หานเฟยคิดเพียงแค่ว่าอิ๋งเว่ยคงอยากไปหาสาวงามคนไหนสักคนค้างคืนด้วย จึงไม่ได้ใส่ใจ ตอบกลับไปว่า “...เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”

พูดจบ หานเฟยก็เดินโซซัดโซเซจากไป

เห็นสภาพเมามายของหานเฟย อิ๋งเว่ยก็ได้แต่ส่ายหน้า เขาไม่ได้สนใจสัญลักษณ์บนต้นไม้นั่น แต่กลับเดินตรงไปยังบ้านร้างหลังหนึ่งบนถนน

หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่ารอบข้างไม่มีผู้ใด อิ๋งเว่ยก็พลิ้วกายกระโดดข้ามกำแพงสูงเข้าสู่ลานบ้านอย่างเงียบเชียบ

เรือนหลังนี้ อิ๋งเว่ยสั่งให้เฮยไป๋เสวียนเจี่ยนลอบซื้อไว้เพื่อใช้เป็นจุดแลกเปลี่ยนข่าวสาร

เมื่อเข้าไปในห้อง อิ๋งเว่ยเปิดตู้ลับที่ซ่อนอยู่ ภายในมีผ้าไหมขนาดเล็กสองชิ้นถูกฉีกออกมาวางไว้

อิ๋งเว่ยไม่ได้พิจารณาโดยละเอียด เพียงเก็บผ้าไหมทั้งสองชิ้นเข้าอกเสื้อ ปิดประตูห้อง แล้วใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามกำแพงกลับออกมาอีกครั้ง กลมกลืนไปกับผู้คนบนถนน แสร้งทำเป็นคนเมาเดินโซเซกลับไปยังสำนักเสี่ยวเซิ่งเสียนจวง

เมื่อกลับถึงที่พักในสำนัก อิ๋งเว่ยปิดประตูอย่างแน่นหนา แล้วหยิบผ้าไหมสองชิ้นนั้นออกมา

บนผ้าไหมชิ้นแรกมีตัวอักษรเขียนไว้เพียงไม่กี่คำ: เฉิงเจียวก่อกบฏ!

“นึกไม่ถึงเลยว่าชายผู้นั้นจะก่อกบฏจริง ๆ ประวัติศาสตร์กลับบันทึกเรื่องนี้ไว้อย่างคลุมเครือเสียด้วย...แต่จากสถานการณ์ในราชสำนักฉินเวลานี้ เกรงว่ากบฏเฉิงเจียวคงหนีไม่พ้นเงื้อมมือของหลี่ปู้เหว่ย”

อิ๋งเว่ยหวนนึกถึงข่าวกรองที่เฮยไป๋เสวียนเจี่ยนเคยส่งมา ว่ามีข่าวลือแพร่สะพัดในเมืองเสียนหยางว่า ‘อิ๋งเจิ้งเป็นบุตรของหลี่ปู้เหว่ย’ ดวงตาของเขาพลันเป็นประกายวูบวาบ

นี่น่าจะเป็นชนวนเหตุหลักของการก่อกบฏครั้งนี้

แต่ข่าวลือเช่นนี้ หลี่ปู้เหว่ยย่อมไม่ใช่ผู้ปล่อยออกมาเอง การที่เฉิงเจียวก่อกบฏและถูกปราบปรามอย่างรวดเร็ว น่าจะเป็นแผนการตัดไฟแต่ต้นลม และกำจัดผลกระทบของหลี่ปู้เหว่ยมากกว่า

เช่นนั้นแล้ว ตัวการผู้อยู่เบื้องหลังการปล่อยข่าวลือนี้ก็ยิ่งชวนให้ครุ่นคิด

“ฮวาหยางไทเฮา...ชางผิงจวิน!”

ความคิดของอิ๋งเว่ยหมุนเร็วรี่ กำหนดเป้าไปที่กลุ่มอำนาจแคว้นฉู่ภายในแคว้นฉินทันที ดูท่ากลุ่มแคว้นฉู่จะหวาดกลัวอำนาจของหลี่ปู้เหว่ยในตอนนี้ จึงคิดถ่วงแข้งถ่วงขาเขา

เรื่องพรรค์นี้ คนที่อยู่ในเหตุการณ์ย่อมยากจะมองทะลุ ส่วนคนรุ่นหลังที่ได้อ่านจากบันทึกประวัติศาสตร์อันสั้น ๆ ก็ยิ่งยากจะคาดเดา

เกรงว่าแม้แต่หลี่ปู้เหว่ยเอง ก็คงนึกไม่ถึงว่าเป็นฝีมือของชางผิงจวิน เพราะอาเขยผู้นั้นดูซื่อสัตย์สุจริต ไม่น่าจะทำเรื่องนอกลู่นอกทาง

แต่หากยืนอยู่บนจุดสูงสุดของประวัติศาสตร์ ขณะเดียวกันก็ยังอยู่ในกระดานแข่งขัน หลายสิ่งก็จะประหนึ่งรอยงูเลื้อยตามหญ้า เพียงมองก็เชื่อมโยงภาพทั้งหมดได้ทันที

อิ๋งเว่ยเผาผ้าไหมแผ่นนั้นกับเปลวเทียน ทว่าเมื่อเขาหยิบผ้าไหมแผ่นที่สองขึ้นมาดู รูม่านตาของเขากลับหดเกร็งในทันที

‘หลี่ปู้เหว่ยคิดจะลงมือกับข้า!’

ใช่แล้ว ข่าวลือในเมืองเสียนหยางจะสั่นคลอนความชอบธรรมในการครองราชย์ของอิ๋งเจิ้ง หากอิ๋งเจิ้งไม่ใช่โอรสของพระเจ้าจวงเซียง ก็ย่อมไม่อาจเป็นฉินอ๋องได้

อิ๋งเจิ้งเกิดที่แคว้นจ้าว มารดาคือจ้าวจีซึ่งเคยเป็นสนมของหลี่ปู้เหว่ย จึงตกเป็นเป้าความคลางแคลง

แต่เฉิงเจียวเกิดในแคว้นฉิน สายเลือดของเขาไร้ข้อกังขา

หากความชอบธรรมของอิ๋งเจิ้งมีปัญหา ผู้ได้รับผลประโยชน์สูงสุดคือเฉิงเจียว รองลงมาคืออิ๋งเว่ย เพราะอิ๋งเว่ยเองก็เกิดในวังเสียนหยาง และสายเลือดของเขาก็ไร้ข้อกังขาเช่นกัน

หลี่ปู้เหว่ยไม่มีวันยอมให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น ผู้ที่นั่งบัลลังก์ฉินต้องเป็นอิ๋งเจิ้งเท่านั้น เขาจึงจะได้รับผลประโยชน์สูงสุด

ดังนั้นเขาจึงบีบให้เฉิงเจียวก่อกบฏ แล้วจัดการสังหารทิ้งเสีย

แม้ตอนนี้เฉิงเจียวจะยังไม่ตาย แต่จุดจบของเขาก็ถูกกำหนดไว้แล้ว

‘…เมื่อเฉิงเจียวตาย ขวากหนามชิ้นต่อไปก็คือข้า!’

บนผ้าไหมแผ่นที่สอง ระบุชื่อมือสังหารที่หลัวหวังส่งมาเพื่อปลิดชีพเขาไว้อย่างชัดเจน... จิงหนี!

[จบแล้ว]