ตอนที่ 6 เฮยไป๋เสวียนเจี่ยน

หิมะใหญ่พัดผ่านเข้าสู่แคว้นเว่ยอย่างกะทันหัน เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นราวกับต้องการกลบความมืดมิดอันลึกล้ำที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องล่าง แผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาลถูกห่อหุ้มดั่งอาภรณ์สีเงินยวง

ท่ามกลางขุนเขาสีขาวโพลนนั้น ร่างของคนผู้หนึ่งเดินโซซัดโซเซเลียบฝั่งน้ำ ทิ้งรอยเท้าและหยดเลือดไว้เป็นทางยาว

ชายผู้นี้ดูท่าอายุราวสามสิบต้น ๆ สวมชุดรัดกุมสีคราม ใบหน้าคมเข้มหยาบกร้าน มีหนวดเคราขึ้นตามมุมปาก เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยทำให้เขาดูเป็นคนรักอิสระและไม่ยึดติดกับกฎเกณฑ์

ชายผู้นี้ลืมเลือนชื่อเดิมของตนไปเสียสิ้น

ครั้งหนึ่ง เขาเคยเป็นจอมโจรผู้เลื่องชื่อในยุทธภพ เพียงได้ยินชื่อก็ทำให้ผู้คนหวาดผวา ทั้งโชคชะตายังเข้าข้างให้เขาได้ครอบครองกระบี่วิเศษเล่มหนึ่ง

ตามตำนานเล่าขานว่า เย่ว์อ๋องโกวเจี้ยนเคยเสาะหาปรมาจารย์ตีเหล็กเพื่อสร้างกระบี่ล้ำค่าขึ้นมาถึงแปดเล่ม จนผู้คนขนานนามว่า ‘แปดกระบี่แห่งเย่ว์อ๋อง’

และกระบี่ที่จอมโจรผู้นี้ได้รับมา ก็คือกระบี่ลำดับที่สี่ นามว่า ‘เสวียนเจี่ยน’

นับแต่นั้นมา จอมโจรผู้นี้ก็ใช้ชื่อกระบี่เป็นชื่อของตน

เสวียนเจี่ยน เดิมทีมีความหมายว่า เพียงนกบินผ่าน หากสัมผัสคมกระบี่จะถูกตัดขาดสะบั้น แสดงให้เห็นถึงความคมกริบของกระบี่เล่มนี้ได้เป็นอย่างดี

เสวียนเจี่ยนเป็นกระบี่คู่ ประกอบด้วยกระบี่ดำและกระบี่ขาว จอมโจรผู้นี้อาศัยอานุภาพกระบี่สร้างชื่อเสียงในยุทธภพจนโด่งดัง ผู้คนเรียกขนามเขาว่า ‘เฮยไป๋เสวียนเจี่ยน’ (เสวียนเจี่ยนขาวดำ)

ทว่าหลังจากเฮยไป๋เสวียนเจี่ยนได้ครอบครองกระบี่วิเศษคู่นี้ เขาก็ตกเป็นที่หมายตาของหน่วยสังหารเก่าแก่นามว่า ‘หลัวหวัง’

ในฐานะหน่วยสังหารที่มีมานาน ไม่มีใครล่วงรู้ว่าหลัวหวังนี้ถูกก่อตั้งขึ้นโดยใครและเมื่อใด

ตลอดร้อยปีที่ผ่านมา แม้หน่วยสังหารนี้จะปรากฏตัวในยุทธภพเป็นครั้งคราว แต่เมื่อเทียบกับหน่วยสังหารอื่น ๆ ก็ไม่ได้มีความพิเศษโดดเด่นอะไรนัก

กระทั่งหลัวหวังเข้าสวามิภักดิ์ต่อหลี่ปู้เหว่ย อาศัยกำลังของแคว้นฉินในการขยายอำนาจ จึงเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างรวดเร็ว จนบัดนี้มีชื่อเสียงระบือไกลทั่วใต้หล้า

หลัวหวังหลงใหลในกระบี่วิเศษ เพราะเชื่อว่ากระบี่วิเศษล้วนมีจิตวิญญาณสิงสถิต สามารถเพิ่มพูนพลังให้ผู้ใช้ได้อย่างมหาศาล

สำหรับหน่วยสังหาร การใช้พลังของกระบี่วิเศษมาสร้างเป็นเครื่องมือสังหาร นับเป็นวิธีที่ชาญฉลาดและได้ผลดีที่สุด

อาจเป็นเรื่องน่ารังเกียจสำหรับจอมยุทธ์ในยุทธภพ ที่ใช้กระบี่ควบคุมผู้คนเช่นนี้ แต่สำหรับหลัวหวัง ขอเพียงเครื่องมือใช้งานได้ดี ก็เพียงพอแล้ว

ด้วยเหตุนี้ เฮยไป๋เสวียนเจี่ยนผู้ครอบครองกระบี่วิเศษชื่อดังจึงตกเป็นเป้าหมายของหลัวหวัง

ต่อให้เฮยไป๋เสวียนเจี่ยนจะมีฝีมือร้ายกาจ หรือเพลงกระบี่ล้ำเลิศเพียงใด แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหน่วยสังหารเก่าแก่ที่อาศัยอำนาจแคว้นฉินรวบรวมกระบี่วิเศษทั่วหล้ามาไว้ในครอบครอง ก็ไม่อาจต้านทานได้

อาจเพื่อรักษาชีวิต หรืออาจเพื่อไขว่คว้าพลังที่แข็งแกร่งกว่า ท้ายที่สุดเฮยไป๋เสวียนเจี่ยนก็เลือกเข้าร่วมกับหลัวหวัง และสามารถผ่านการทดสอบอันโหดร้ายมากมาย จนก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งนักฆ่าอันดับหนึ่ง

หลังจากนั้น... ก็คือการฆ่าฟันอย่างไม่รู้จบ

ทว่าใต้หล้านี้ช่างแสนกว้างใหญ่ ยอดคนถือกำเนิดไม่ขาดสาย แม้จะเป็นถึงนักฆ่าอันดับหนึ่ง ก็ย่อมมีศัตรูที่ไม่อาจสังหารได้ด้วยกำลังตนเพียงลำพัง

โดยเฉพาะค่ายกลของสำนักพิชัยสงครามที่แปรเปลี่ยนได้นับพันกระบวนท่า พิสดารลึกล้ำยากหยั่งถึง ต่อให้เป็นยอดฝีมือในยุทธภพที่เก่งกาจเพียงใด หากตกอยู่ในวงล้อมค่ายกลทหาร ก็มีแต่ต้องจบชีวิตลงด้วยความคับแค้นใจที่นั่น

ครั้งหนึ่งเฮยไป๋เสวียนเจี่ยนได้รับบาดเจ็บสาหัสจากภารกิจ และได้รับความช่วยเหลือจากสตรีนางหนึ่ง

นางเป็นสตรีที่อ่อนโยนดุจสายน้ำ นุ่มนวลอ่อนหวานเอาใจใส่ เพียงพอที่จะทำให้เขายอมวางมือจากการฆ่าฟัน และปรารถนาเพียงจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกับนาง

ทั้งสองตกหลุมรักกันอย่างรวดเร็ว และตกลงปลงใจครองคู่กันอย่างลับ ๆ

หากสตรีผู้นั้นเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา ชีวิตของเสวียนเจี่ยนอาจเปลี่ยนไปตลอดกาล แต่โชคชะตากลับเล่นตลก นางดันเป็นถึงบุตรสาวของเว่ยยง มหาเสนาบดีโยธาแห่งแคว้นเว่ย

เมื่อเว่ยยงล่วงรู้ตัวตนของเสวียนเจี่ยน ก็บีบบังคับให้เขาช่วยสังหารศัตรูทางการเมืองของตน

ประจวบเหมาะกับช่วงเวลาที่กองทัพฉินกำลังทำศึกกับแคว้นเว่ย เสวียนเจี่ยนได้รับคำสั่งลอบสังหารจากหลัวหวัง จึงถือโอกาสซ้อนแผน ลอบสังหารขุนนางแคว้นเว่ย และกวาดล้างอุปสรรคให้เว่ยยงไปพร้อมกัน

แต่ใครจะคาดคิดว่าเว่ยยงจะโลภมากไม่รู้จักพอ เป้าหมายที่สั่งให้เขาลอบสังหารนับวันยิ่งมีตำแหน่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ความยากในการลงมือก็ทวีคูณ ทั้งยังใช้ชีวิตของภรรยาและลูกน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกมาเป็นเครื่องต่อรอง

แม้เสวียนเจี่ยนจะโกรธแค้นในความโลภของเว่ยยง แต่เว่ยยงก็ยังได้ชื่อว่าเป็นพ่อตา เพื่อความสงบสุขของลูกเมีย เขาจึงจำต้องสานต่อการฆ่าฟันนี้ต่อไป

จนกระทั่งเว่ยยงมอบเป้าหมายสุดท้ายให้แก่เขา นั่นคือการลอบสังหารแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเว่ย เจ้าสำนักเกราะเหล็ก

แม่ทัพผู้นี้ฝึกวิชากายแกร่งจนถึงขั้นสูงสุด ต่อให้ปะทะกันซึ่งหน้า เสวียนเจี่ยนยังยากจะเอาชนะ นับประสาอะไรกับการลงมือท่ามกลางกองทัพนับหมื่นที่คุ้มกันแน่นหนา

นี่แทบจะเป็นภารกิจที่ไม่มีทางรอดกลับมาได้เลย

ทว่าเว่ยยงก็ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ แม่ทัพใหญ่แคว้นเว่ยได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการสู้รบกับกองทัพฉิน เว่ยยงจึงอาศัยไส้ศึกที่ซื้อตัวไว้และอำนาจในมือ เปิดโอกาสให้เสวียนเจี่ยนได้ลงมือสังหาร

ในที่สุด แม่ทัพใหญ่แคว้นเว่ยก็ต้องจบชีวิตลงด้วยคมกระบี่เสวียนเจี่ยน

เสวียนเจี่ยนคิดว่าเมื่อทำภารกิจสำเร็จ ตนจะเป็นอิสระ

แต่นึกไม่ถึงว่าเว่ยยงจะกลัวเขาแพร่งพรายความลับว่าการลอบสังหารทั้งหมดเป็นคำสั่งของตน จึงคิดกำจัดทิ้งเมื่อหมดประโยชน์ ใช้อุบายต้อนเขาจนมุมสู่ความตาย

ท้ายที่สุดเสวียนเจี่ยนก็รอดตายมาได้ แต่ต้องแลกมาด้วยชีวิตของภรรยาผู้เป็นที่รักที่ยอมสละชีวิตช่วยเขา จนตัวเองต้องตายอย่างน่าอนาถในแผนชั่วร้ายนั้น

เมื่อนึกถึงรอยยิ้มอ่อนโยนของภรรยาก่อนสิ้นใจ นึกถึงร่างที่ค่อย ๆ เย็นลงของนาง นึกถึงมือที่เปื้อนเลือดกำลังลูบไล้ใบหน้าของเขา รอยยิ้มที่นางมอบให้เพื่อให้เขาอุ่นใจ เสวียนเจี่ยนก็รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวราวกับหัวใจถูกบีบขยี้ จนแทบหายใจไม่ออก

“เว่ยยง!!”

ท่ามกลางความเงียบสงัดริมฝั่งแม่น้ำที่ไร้ผู้คน เสวียนเจี่ยนแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้น เสียงแหบแห้งก้องกังวานจนหิมะบนกิ่งไม้ร่วงกราว

ธารน้ำอุ่นสายหนึ่งไหลรินจากหางตา หยดลงพื้นหิมะสีขาวโพลนที่ปะปนไปกับหยดเลือด แม้จะเป็นการฝึกอันโหดเหี้ยมของหลัวหวัง แม้ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสปางตาย ก็มิอาจทำให้เสวียนเจี่ยนหลั่งน้ำตาได้แม้เพียงหยดเดียว

แต่การตายของภรรยา ราวกับจะทำให้เขารีดเค้นน้ำตาทั้งชีวิตออกมาจนหมดสิ้น

ทะเลสาบแห่งนี้ คือสถานที่ที่เขาและนางให้คำมั่นสัญญาต่อกัน เป็นดั่งสถานที่ที่อ่อนโยนที่สุดในใจเขา และเป็นสถานที่ที่เขาเคยเลือกจะละทิ้งการฆ่าฟัน

บัดนี้ กระบี่ขาวซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งการปกป้องได้หักสะบั้น เขาจำต้องหวนกลับมายังที่แห่งนี้เพื่อนำกระบี่ดำ สัญลักษณ์แห่งการฆ่าฟันกลับคืนมา เขาจะกลายเป็นภูตพยาบาทที่มุ่งแต่จะแก้แค้น แม้ต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างก็ตาม!

ณ ริมทะเลสาบ เสวียนเจี่ยนสูดลมหายใจลึก พาร่างที่บาดเจ็บสาหัสกระโดดลงลงสู่ผืนน้ำ ความเย็นเยียบกระตุ้นบาดแผลจนเจ็บปวด แต่ทำให้สติชัดเจนยิ่งขึ้น

จมดิ่งลงสู่ก้นทะเลสาบ ค้นหาชีวิตครึ่งแรกที่ตนเคยทอดทิ้ง เมื่อมือสัมผัสด้ามกระบี่ดำ จิตสังหารอันบ้าคลั่งก็แผ่ซ่านไปทั่วผืนน้ำ

“แค่ก แค่ก... แค่ก แค่ก...”

เฮยไป๋เสวียนเจี่ยนตะเกียกตะกายขึ้นฝั่งอย่างทุลักทุเลขณะนำกระบี่ดำขึ้นจากน้ำ ลมหายใจของเขาแผ่วเบา ราวกับชีวิตพร้อมจะหลุดลอยไปได้ทุกเมื่อ

จิตมุ่งมาดที่จะแก้แค้นช่วยพยุงร่างของเขาไว้ เสวียนเจี่ยนใช้กระบี่ยันพื้น ยืนหอบหายใจท่ามกลางหิมะ

ทันใดนั้น เสวียนเจี่ยนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลกปลอมเบื้องหน้า คิดว่าเป็นคนของเว่ยยงที่ส่งมาตามล่า ความตกใจและโกรธแค้นปะทุ

สภาพของเขาในตอนนี้ราวกับตะเกียงใกล้หมดน้ำมัน สิ้นไร้ซึ่งวรยุทธ์นักฆ่าชั้นหนึ่ง หากเป็นนักฆ่าที่เว่ยยงส่งมาจริง เขาคงต้องจบชีวิตลงที่นี่เป็นแน่

แต่ถึงกระนั้น เพลิงแค้นยังคงค้ำจุนเฮยไป๋เสวียนเจี่ยน เขาจะมาตายที่นี่ไม่ได้ เขาต้องฆ่าเว่ยยง ต้องฆ่าคนตระกูลเว่ยให้หมดสิ้น!

ในอดีต เพราะเว่ยยงเป็นบิดาภรรยาตน เขาจึงยอมอดทนมาโดยตลอด แต่ในเมื่อเว่ยยงกล้าทอดทิ้งแม้กระทั่งบุตรสาวในไส้ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องให้มันมีชีวิตอยู่อีกต่อไป!

เสวียนเจี่ยนใช้กระบี่พยุงกาย สายตาเปี่ยมจิตสังหารจ้องเขม็งไปเบื้องหน้า

ทว่าผิดจากที่คาด ผู้มาเยือนดูเหมือนจะไม่ใช่นักฆ่าของเว่ยยง แต่กลับเป็นคุณชายรูปงามผู้สวมเสื้อคลุมขนสัตว์ทับชุดไหมหรูหรา

แม้การพบเจอคุณชายแต่งกายภูมิฐานกลางหิมะในที่รกร้างเช่นนี้จะทำให้เสวียนเจี่ยนแปลกใจอยู่บ้าง แต่สายตาของเขากลับไม่ได้จับจ้องที่ตัวคน หากแต่หยุดอยู่ที่ทารกน้อยในอ้อมแขนของคนผู้นั้นต่างหาก

“คงไม่ถึงขั้นจำลูกชายตัวเองไม่ได้หรอกนะ นักฆ่าอันดับหนึ่งของหลัวหวัง เฮยไป๋เสวียนเจี่ยน!”

อิ๋งเว่ยอุ้มทารกที่ห่อหุ้มอย่างมิดชิดและกำลังหลับสนิทไว้ในอ้อมอก เขามองดูเฮยไป๋เสวียนเจี่ยนที่จิตสังหารมลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความตกใจและโกรธแค้น ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เจ้าเป็นใคร? หรือว่าเป็นคนของหลัวหวัง?”

เมื่อเห็นลูกชายตนเองอยู่ในอ้อมกอดของคนแปลกหน้า เสวียนเจี่ยนรู้สึกหน้ามืดตามัว มือเท้าเย็นเฉียบ เอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนกและเดือดดาล

ภรรยาเพิ่งจากไป หากเขายังปกป้องลูกชายไม่ได้อีกคน จะมีหน้าไปพบนางในปรโลกได้อย่างไร!

“อิ๋งเว่ย!”

อิ๋งเว่ยไม่คิดปิดบังฐานะของตน เขาตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย พร้อมเสียงหนักแน่น

“ฉางอันจวิน?!”

เสวียนเจี่ยนอุทานด้วยความตะลึง ในฐานะนักฆ่าหลัวหวัง มีหรือจะไม่รู้จักองค์ชายแคว้นฉินผู้กำลังออกท่องเที่ยวเพื่อศึกษาหาความรู้ผู้นี้!

[จบแล้ว]