บทที่ 34 - ขอกำลังเสริม

บทที่ 34 - ขอกำลังเสริม

◉◉◉◉◉

กว่าจะกลับถึงเมืองก็ดึกดื่นแล้ว

แวะส่งลุงชาร์ลีที่บ้านก่อน เวย์นกับอินิซ่าก็ตรงดิ่งไปที่โบสถ์ประจำเมือง

ลินนาไม่อยากเสนอหน้าต่อหน้าคนของศาสนจักรบ่อยนัก เลยแยกตัวกลับไปนอน

เวย์นต้องแกล้งเป็นคนธรรมดาต่อหน้าฮัค เลยเล่าแค่ว่าเจอหมอจอห์นแล้ว และตกใจมากที่อยู่ดีๆ หมอจอห์นก็ "ระเบิด"

อินิซ่าในฐานะผู้เชี่ยวชาญ ก็เสริมรายละเอียดให้

"ตอนนี้ยืนยันได้แล้วว่า แถวเมืองแบล็กสโตนมีสาวกลัทธิมารซ่อนตัวอยู่จริง แถมยังมีสาวกระดับสูงที่ใช้วงเวทพิธีกรรมได้ ที่ถูกเรียกว่า 'ทูตสวรรค์' แต่ตอนนี้รู้แค่ว่าอีกฝ่ายมีความรู้เรื่องพลังพิเศษในระดับหนึ่ง ยังไม่แน่ใจว่าเป็นผู้ร่วงหล่นหรือเปล่า

"ขณะเดียวกัน เราพบว่าอีกฝ่ายมีการใช้พลังสาย 'ความมืด' เปลี่ยนสาวกให้เป็น 'ระเบิด' ทางเวทมนตร์

"ตอนนี้ยังไม่รู้จำนวน 'ระเบิด' ที่แน่นอน แต่ดูจากลูกที่อยู่กับหมอจอห์น ถ้าเกิดระเบิดในที่ชุมชน ผลที่ตามมาน่าจะร้ายแรงมาก"

ฮัคเพิ่งโดนลากออกมาจากผ้าห่ม ยังใส่ชุดนอนตัวโคร่งอยู่

ตอนแรกยังหาววอดๆ พอฟังรายงานจบ สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที

ฮัคครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เงยหน้ามองอินิซ่า

"แล้วเราควรทำยังไง"

ใบหน้าอินิซ่าเรียบเฉย

"ข้อแรก รีบทำความสะอาดพื้นที่ที่โดน 'ระเบิด' ปนเปื้อน

"พร้อมกันนั้นก็ส่งรายงานผลการสืบสวนปัจจุบันไปที่มหาวิหารเมืองแคนซัสซิตี้ ขอกำลังคนมาเสริม

"แล้วก็รีบจัดคนตรวจสอบชาวเมือง พยายามหา 'ระเบิด' ที่อาจซ่อนอยู่ให้เจอ จะได้ป้องกันไม่ให้เกิดการบาดเจ็บล้มตาย"

ฮัคฟังจบ หันหลังเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบกระดาษเขียนจดหมาย "เข้าใจแล้ว ฉันจะเขียนจดหมายเดี๋ยวนี้ คืนนี้จะให้คนขี่ม้าเอาไปส่ง จะพยายามให้กำลังเสริมจากทางโบสถ์มาถึงเร็วที่สุด"

เห็นฮัคก้มหน้าก้มตาเขียนหนังสือ เวย์นยืนว่างๆ อยู่ข้างๆ เลยพูดเรื่องเล็กน้อยที่ดูไม่สำคัญขึ้นมา

"จริงสิ ฮัค คืนนี้ก่อนหมอจอห์นจะระเบิด เขาเอ่ยชื่อคุณด้วยนะ"

ฮัคเงยหน้าขึ้น ทำหน้างง "เขาเอ่ยชื่อฉัน? ทำไม?"

"ผมก็ไม่รู้"

เวย์นทำหน้าไร้เดียงสา "แต่เขาบอกว่า เขาเอาเรื่องความชั่วร้ายและเจ้าเล่ห์เพทุบายของคุณ ไปบอก 'ทูตสวรรค์' ที่อยู่เบื้องหลังเขาหมดแล้ว ช่วงนี้คุณอาจจะต้องระวังตัวหน่อยนะ กันพวกมันพุ่งเป้ามาเล่นงานคุณ"

ปากกาในมือฮัคร่วงลงบนโต๊ะ แล้วเขาก็รีบหยิบขึ้นมา กันหมึกเปื้อนกระดาษ

"ความชั่วร้ายและเจ้าเล่ห์เพทุบายของฉัน?! ฉันเพิ่งเคยเจอหน้าเขาครั้งเดียวเองนะ ทำไมพวกมันต้องจ้องเล่นงานฉันด้วย?"

เวย์นยักไหล่ "พวกสาวกลัทธิมารก็คงเป็นแบบนี้แหละมั้ง เป็นศัตรูกับนักบวชโดยธรรมชาติ"

มือฮัคสั่นอย่างเห็นได้ชัด ก้มหน้าเขียนตัวหนังสือยึกยือไปสองสามตัว แล้วก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เวย์น

"เวย์น สองสามวันนี้ เธอสนใจจะมาพักที่โบสถ์ไหม?"

เวย์นส่ายหน้า "สองสามวันนี้ผมกับอินิซ่าต้องรีบสืบสวนต่อ คงมาอยู่ที่โบสถ์ตลอดไม่ได้"

"แล้วฉันจะทำยังไง?" ฮัคถาม

เวย์นคิดนิดนึง แล้วดึงระเบิดแท่งมัดหนึ่งออกมาจากหลังเอว วางบนโต๊ะ

"เอางี้ไหม คุณก็พกอาวุธติดตัวไว้เยอะๆ หน่อย?"

...

พอกลับถึงบ้าน เวย์นไปคุ้ยถังขยะ เอาเศษกระดาษจับครึ่งท่อนบนของผีเสื้อยักษ์ที่มีปีกออกมา

แล้วก็ไปเคาะประตูห้องลินนา

"ใครน่ะ?" เคาะไปสามรอบ เสียงงัวเงียของลินนาถึงดังออกมา

"ฉันเอง เวย์น"

ในห้องเงียบไปพักหนึ่ง แล้วประตูก็เปิดเอง

เวย์นมองเข้าไป ในห้องจุดตะเกียงน้ำมันสว่าง ลินนานอนตะแคงคว่ำอยู่บนเตียง ส่วนแมงมุมยักษ์ปีเตอร์ กำลังไต่หนีจากประตู

เวย์นวางครึ่งท่อนบนของผีเสื้อไว้ที่หัวเตียง "ฉันยังมีผีเสื้ออีกครึ่งตัว เธอช่วยตามหาคนที่อยู่เบื้องหลังนั่นอีกรอบได้ไหม?"

"ท่านปราชญ์จะตอบรับคำขอแค่รอบเดียวในหนึ่งรอบจันทร์เพ็ญ คืนนี้ใช้ไปแล้ว"

ลินนาเอาหน้าซุกหมอน เสียงอู้อี้

แต่ปีเตอร์ดูจะสนใจผีเสื้อครึ่งท่อนนั่นมาก เห็นเวย์นวางไว้หัวเตียง มันก็รีบสาวเท้าไต่เข้ามา

ปีเตอร์เข้าไปดมๆ ผีเสื้อครึ่งท่อน เหมือนจะดมกลิ่น แล้วก็ส่ายหน้า ไต่หนีไป

เวย์นยังไม่ยอมแพ้ "แล้วมีวิธีอื่นอีกไหม ที่จะหาเบาะแสคนคนนั้น?"

ลินนาทำหน้ายุ่งเงยหน้าขึ้นมานิดนึง เหลือบมองผีเสื้อ แล้วก็ฟุบกลับลงไป

"พลังวิญญาณนายไม่เหลือสักหยด ต่อให้เป็นท่านปราชญ์ก็ช่วยระบุตำแหน่งไม่ได้หรอก..."

เวย์นจะถามต่อ แต่หุ่นปาร์คเกอร์ลุกขึ้นมาทำท่าส่งแขกแล้ว

ปาร์คเกอร์เวอร์ชั่นมีชีวิตชีวา ดูสุภาพเรียบร้อย หน้าตายิ้มแย้มแบบมืออาชีพ "คุณครับ รบกวนการนอนของสุภาพสตรีเป็นเรื่องเสียมารยาทนะครับ มีธุระอะไร พรุ่งนี้ค่อยคุยเถอะครับ"

ก็ได้

เวย์นเดินออกมาจากห้องลินนาอย่างว่าง่าย ตอนนี้อินิซ่าเหมือนจะไปต้มน้ำอาบน้ำ ไม่อยู่ในห้อง เวย์นเลยกลับไปห้องนอนตัวเอง นอนแผ่บนเตียงคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

หมอจอห์นตายไปแล้ว เบาะแสในมือตอนนี้แทบจะขาดสะบั้น

เจ้าสัตว์ประหลาดแมลงนั่นพูดคำว่า "แผนการ" ออกมาชัดเจน แสดงว่าพวกมันต้องมีเรื่องอะไรสักอย่างกำลังดำเนินการอยู่แน่

แล้วรถไฟรอบหน้าจะมาในอีกสี่วัน ยังไม่รู้ว่ามีโจรมาชุมนุมรอปล้นธนาคารกี่คน

พวกฝรั่งนี่ขยันหาเรื่องจริง

แค่เมืองบุกเบิกที่นอกจากที่ดินก็ไม่มีอะไรเลยเมืองนี้ มีอะไรน่าเล่นนักหนา

[เวย์นไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างแกจะไปรู้อะไร! ฉันทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อ——]

ตกลงเพื่ออะไร หมอจอห์นตอนนั้นน่าจะพูดให้จบก่อนตายสิโว้ย!

เวย์นนอนคิดฟุ้งซ่าน แล้วก็ลุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียง

— "เวย์นคนเก่า" ติดสอยห้อยตามลุงเบนจามินที่เป็นนายอำเภอมาตั้งหลายปี ยังไม่เห็นความผิดปกติในเมืองแบล็กสโตนเลย

นั่นอาจจะแปลว่า สำหรับพวกเขาแล้ว มันอาจจะไม่มีความผิดปกติจริงๆ ก็ได้

โรคระบาดในไร่และศพที่หายไป เป้าหมายคือ "ทาส"

โรคติดต่อที่ระบาดซ้ำซากในเหมือง เป้าหมายคือแรงงานชั่วคราวที่จ้างมา — เจาะจงไปที่พวกผู้อพยพผิดกฎหมาย ชนพื้นเมือง หรือทาสหนีทัพที่อาศัยอยู่ในหุบเขา

แต่ดูเหมือน จะไม่เคยเล็งเป้าไปที่ "ชาวเมือง" และ "เสรีชน" เลย

อย่างหมอจอห์น แกอาศัยอยู่ในเมืองมาตั้งนาน ถ้าแกรักษาคนตายบ่อยๆ อย่างน้อยชื่อเสียงคงไม่ดีขนาดนี้

ในเมืองบุกเบิกที่นอกจากที่ดินก็ไม่มีอะไรเลย จะก่อเรื่องไปเพื่ออะไร?

แน่นอนว่าต้องเพื่อ "ที่ดิน" สิ

สีหน้าเวย์นเริ่มเย็นชาลง

หึ

ใต้ดวงอาทิตย์นี้ ดูเหมือนจะไม่มีเรื่องอะไรใหม่จริงๆ

[จบแล้ว]