บทที่ 32 - กระท่อมไม้ในทุ่งข้าวสาลี

บทที่ 32 - กระท่อมไม้ในทุ่งข้าวสาลี

◉◉◉◉◉

ไม่รู้ว่าทุกคนเคยเจอเรื่องแบบนี้ไหม

เปิดจีพีเอสนำทางในที่ที่ไม่คุ้นเคย ข้างหน้าเห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็นกำแพงตัน แต่จีพีเอสก็ยังบอกอยู่นั่นแหละว่า

"ให้ตรงไป... กรุณาตรงไป..."

จะชนอยู่แล้วโว้ย มันไม่ใช่ปัญหาว่าฉันอยากตรงไปไหม

แต่มันไปไม่ได้

เวย์นกับพรรคพวกตอนนี้ ก็ตกอยู่ในสถานการณ์คล้ายๆ กัน

เส้นตรงง่ายๆ บนแผนที่ พอต้องเดินตามจริงในภูมิประเทศจริง มันยากกว่าวิ่งมั่วซั่วในทุ่งร้างเยอะ

ต้องปีนข้ามเนินเขา แล้วอ้อมกลับมาดู ผ่านหุบเขา ก็ต้องมุดเข้าไปสำรวจ เจอแม่น้ำ ก็ต้องหาจุดน้ำตื้นเพื่อข้าม

ระหว่างทางยังต้องคอยระวังการลอบโจมตีที่อาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

ยังดีที่ตลอดทางไม่มีเหตุร้าย จนกระทั่งมาถึงจุดตัดที่ลินนามาร์คไว้บนแผนที่ พวกเขาก็เห็นทุ่งข้าวสาลีผืนใหญ่

เวย์นลองนึกดู พื้นที่แถวนี้ในความทรงจำของเขายังเป็นที่รกร้างอยู่เลย ไม่รู้ว่ามีคนมาบุกเบิกตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่สงสัยจะยังทำกินต่อเนื่องไม่ครบห้าปี ยังไม่ถือว่ามี "เจ้าของ" อย่างเป็นทางการ บนแผนที่เลยไม่ได้ระบุไว้

รัฐแคนซัสปลูกข้าวสาลีกันเยอะ คืนนี้พวกเขาก็เจอทุ่งข้าวสาลีมาหลายแห่งแล้ว เวย์นมองไปรอบๆ ทุ่งข้าวสาลี ก็เห็นกระท่อมไม้ตั้งอยู่กลางทุ่ง

ข้าวสาลีฤดูนี้ยังเป็นต้นกล้าสีเขียว แต่ต้นก็สูงพอประมาณแล้ว คนเดินเข้าไปคงสูงท่วมต้นขา

เวย์นขี่ม้าเดินนำหน้าตามเคย ลัดเลาะไปตามทางเดินในทุ่งข้าวสาลี มุ่งหน้าสู่กระท่อมไม้

ตาม "กฎหมายบุกเบิก" พื้นที่เพาะปลูกที่อนุญาตให้เสรีชนลงทะเบียนบุกเบิกได้ มีเพดานสูงสุดอยู่ที่ 160 ไร่ (หน่วยวัดของอาณาจักรวินด์เซอร์) หรือประมาณสนามบาสเกตบอล 190 สนาม

ในทางทฤษฎี ก็จะเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส กว้างยาวด้านละประมาณ 800 กว่าเมตร

การเดินจากฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่ง ไม่ถือว่าไกลมาก แต่ก็น่ารำคาญ

ดังนั้นผู้บุกเบิกหรือเจ้าของฟาร์มหลายคน จึงชอบสร้างกระท่อมไม้ไว้ตรงกลางที่ดิน แล้วค่อยๆ บุกเบิกขยายออกไปรอบๆ กระท่อมจนครบโควตา

กระท่อมพวกนี้อาจจะไม่ใช่ "บ้าน" ของผู้บุกเบิกหรือเจ้าของฟาร์มจริงๆ แต่ส่วนใหญ่ใช้เป็นโรงเก็บเครื่องมือและห้องเก็บของ บางทีก็มีคอกวัวหรือคอกม้าด้วย

เวย์นขี่เจ้าหมวกเกาลัดเข้าไปใกล้กระท่อมไม้ ทันใดนั้น ข้างๆ กระท่อมหลังหนึ่งก็มีเสียงม้าร้องฮี้ และเสียงกีบม้าย่ำเท้า

เวย์นหันไปมอง อ้าว นั่นมันม้าหนุ่มของโทนี่นี่นา

ไอ้ม้าโง่ตัวนี้เมื่อก่อนชอบวิ่งมาตอแยเจ้าหมวกเกาลัดของเวย์น โดนหมวกเกาลัดเตะไปไม่รู้กี่รอบ ก็ยังไม่เข็ด เห็นหมวกเกาลัดทีไรดีดเป็นม้าศึกทุกที

เดี๋ยวนะ

เวย์นปลดปืนไรเฟิลคานเหวี่ยงจากหลังมาถือไว้ในมือ

— โทนี่บอกว่าเมื่อวานบ่าย เขาขายม้าให้หมอจอห์นไปแล้ว

แถมยังฟันกำไรไปหน่อยนึงด้วย

งั้นหมอจอห์น ก็อยู่ที่นี่เหรอ?

เวย์นลงจากม้า ตบก้นม้าให้มันวิ่งห่างออกไปหน่อย แล้วโบกมือให้สองสาวข้างหลังรู้สัญญาณ

ขึ้นลำกล้อง แล้วเวย์นก็ค่อยๆ ย่องเข้าไปหากระท่อมไม้จากมุมอับสายตาของประตูหน้าต่าง

แนบตัวกับผนังข้างบานเกล็ดหน้าต่าง แอบเปิดเนตรลายเส้น เลื่อนมุมกล้องเข้าไปดูข้างใน

โอ๊ะโอ

ข้างในมีคนจริงๆ ด้วย แถมยังตื่นอยู่

ตอนนี้กำลังยกปืนเล็งมาทางนี้

เนตรลายเส้นมองไม่เห็นหน้าคน แยกแยะได้แค่ท่าทางคร่าวๆ พิจารณาจากความเถื่อนของชาวรัฐแคนซัส ข้างในอาจจะเป็นชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ที่กำลังระแวงภัยก็ได้

ดังนั้นเวย์นจะเปิดฉากยิงสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ เขาเลยตะโกนเข้าไปในกระท่อม

"ผมคือเวย์น คอนสแตนติน นายอำเภอเมืองแบล็กสโตน กำลังสืบสวนคดีคนหาย คนที่อาศัยอยู่ในเขตเมืองมีหน้าที่ต้องให้ความร่วมมือ

"มีคนอยู่ไหมครับ?"

คนข้างในไม่ตอบ

เวย์นคิดแล้วก็เอาปืนยาวดันหมวกคาวบอยของตัวเอง ยื่นออกไปที่หน้าต่าง ทำท่าเหมือนมีคนแอบชะโงกหัวดู

"ปัง!"

หมวกคาวบอยบนปลายปืนสะบัดอย่างแรง ปีกหมวกมีรูเพิ่มมาหนึ่งรู

"อ๊าก——"

เวย์นร้องโหยหวนประกอบฉาก ดึงหมวกกลับมาสวมใหม่ แล้วค่อยๆ ย้ายตำแหน่งเลาะไปตามกำแพง

ทุกคนเห็นแล้วนะ เขาเริ่มก่อน

คนในกระท่อมยังคงเฝ้าระวัง ปากกระบอกปืนส่ายไปมาทั่วห้อง แต่หลักๆ ยังเล็งไปที่ประตูหน้าต่าง

เวย์นเห็นว่าตำแหน่งของหมอนั่นแทบไม่ขยับ เลยเลือกจุดเหมาะๆ ยกปืนขึ้น เล็งไปที่ไหล่ของคนในห้อง

ใจจริงอยากยิงหัว แต่ถ้าคนนี้คือหมอจอห์น เขาอาจจะมีพรรคพวก ต้องเก็บปากคำไว้ก่อน

"ปัง!"

เวย์นเหนี่ยวไก ร่างของคนในห้องเซถลาทันที

นึกไม่ถึงล่ะสิ

นี่มันบ้านไม้ เปิดโปรมองทะลุแล้ว ใครจะไปโง่บุกทางประตู

ยิงทะลุกำแพงสิครับรออะไร

คนในห้องตอบสนองเร็วมาก รีบยกปืนขึ้น ยิงสวนออกมาทางกำแพง "ปัง ปัง ปัง ปัง" กระสุนเจาะผนังไม้เป็นรูพรุน

เวย์นย้ายก้นไปหลบหลังกำแพงฝั่งตรงข้ามประตูตั้งนานแล้ว เดินหลบวิถีกระสุนไปเรื่อย พอเสียงปืนสงบ ก็ยกปืนขึ้น เล็งไปที่ไหล่อีกข้างของหมอนั่น แล้วยิงสวน

"ปัง!"

ปืนในห้องร่วงพื้น

เวย์นเดินวนรอบกำแพง พลางตะโกนหยั่งเชิง

"หมอจอห์น วางอาวุธแล้วยอมมอบตัวซะดีๆ"

ปืนยาวในกระท่อมถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง เสียงตะโกนตอบกลับมาด้วยความโกรธแค้น "ฮัคเป็นคนสั่งแกมาใช่ไหม?!"

เสียงหมอจอห์นจริงๆ ด้วย

วู้วฮู พรุ่งนี้ไม่ต้องไปสถานีรถไฟแล้ว

แต่เวย์นหันไปมองลินนากับอินิซ่าที่อยู่ไกลๆ งงนิดหน่อยว่าทำไมเขาต้องระบุชื่อฮัค

เวย์นคิดแล้วตะโกนตอบ

"ใช่แล้ว แท่นบูชามารที่บ้านคุณถูกเขาเจอแล้ว ความผิดคุณแดงแล้ว รีบวางอาวุธยอมจำนนซะ!"

ผู้ต้องสงสัยกำลังอารมณ์ขึ้น ต้องกล่อมให้สงบลงหน่อย

เออออห่อหมกไปก่อนไม่เสียหาย

"เวย์นไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างแกจะไปรู้อะไร! ฉันทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อ——"

ในกระท่อม ตรงคอของร่างหมอจอห์น จู่ๆ ก็ "วูบ" ไปทีหนึ่ง

แล้วเสียงของเขาก็ขาดห้วง ร่างกายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

เวย์นกำลังงงว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วเงาดำเล็กๆ ก็วิ่งจู๊ดออกมา เป็นเจ้าแมงมุมน้อยปีเตอร์ของลินนานั่นเอง

ปีเตอร์ยกขาหน้าสองข้าง ทำท่าทางใส่เวย์น

เวย์นดูไม่รู้เรื่อง แต่พอเดาได้ว่า—คนข้างใน โดนมันจัดการเรียบร้อยแล้ว

ซี้ด...

เมื่อกี้ฉันน่าจะเรียกมันมาช่วยแต่แรกไหมเนี่ย?

อย่างน้อยก็ได้ประหยัดกระสุนไปตั้งหลายนัด

...

ปากกระบอกปืนยื่นเข้าไปในกระท่อม ตรวจสอบอีกรอบ แล้วเวย์นก็ปีนหน้าต่างเข้าไป เปิดประตูจากด้านใน

จุดตะเกียงน้ำมันในกระท่อม ลองอังจมูกหมอจอห์นดู

ยังไม่ตาย

เวย์นหิ้วตะเกียงสำรวจสภาพในกระท่อม

น่าจะเป็นห้องเก็บของ มุมห้องมีกองฟางกองใหญ่ ข้างๆ มีเครื่องมือการเกษตรวางกองอยู่

พื้นที่ว่างในห้อง มีวงเวทวาดอยู่

หน้าตาคล้ายๆ กับวงเวทที่ตรึงผีเสื้อยักษ์อันก่อน แต่ขนาดใหญ่กว่าหลายเท่า ตรงกลางขนาดตอกวัวตรึงไว้ได้ทั้งตัว

เวย์นกำลังจะเรียกอินิซ่ากับลินนามาดู เสียงอินิซ่าก็ดังมาจากนอกบ้าน

เสียงของเธอฟังดูร้อนรน

"คุณเวย์นรีบออกมา! ถอยห่างจากคนคนนั้นเดี๋ยวนี้!"

[จบแล้ว]