บทที่ 31 - ขอบเขตการค้นหา

บทที่ 31 - ขอบเขตการค้นหา

◉◉◉◉◉

บนแผนที่ เส้นตรงเส้นหนึ่งลากผ่านตัวเมือง แล้วพุ่งตรงไปยังขอบกระดาษ

เวย์นมองดูสถานที่ที่เส้นตรงลากผ่าน ไม่มีจุดสังเกตที่โดดเด่นอะไรเป็นพิเศษ

"แบบนี้ดูเหมือนจะหายากอยู่นะ..."

ตลอดแนวเส้นตรง ไม่มีสถานที่สำคัญอย่างคฤหาสน์เจ้าที่ดิน ไร่เพาะปลูก หรือเหมืองแร่ ถึงจะลากผ่านฟาร์มของคนนั้นคนนี้ หรือเหยียบเข้าไปในที่ดินทำกินของใครบ้าง แต่ก็ไม่ได้ผ่ากลางเป้าหมายสำคัญอะไรเลย

"โธ่เอ๊ย คุณนี่ไม่รู้อะไรเลย" ลินนาแย่งปากกาไปจากมือเวย์น แล้วเบียดเวย์นออกไปจากหน้าโต๊ะ

จากนั้นเธอก็จุดลงไปบนแผนที่จุดหนึ่ง "ตรงนี้ คือหุบเขาที่เราเจอเจ้าสัตว์ประหลาดแมลงนั่น ใช่ไหม"

เวย์นพยักหน้า

"เจ้าสัตว์ประหลาดแมลงนั่นเก่งใช้ได้ แถมยังพูดได้ด้วย ชัดเจนว่ามีคนควบคุมอยู่โดยตรง ดังนั้นคนที่ควบคุมกับดัก ระยะทางไม่น่าจะห่างกันมาก อย่างน้อยในเงื่อนไขปกติ ก็ไม่น่าจะจงใจทิ้งระยะห่างให้ไกลเกินไป

"ในเมื่อมีคนควบคุมโดยตรง งั้นเขาก็ต้องหาที่ปลอดภัยสักแห่งเพื่อซุ่มรอพวกเรา เขาไม่รู้นี่ว่าเราจะไปถึงเมื่อไหร่ ดีไม่ดีอาจจะไม่ได้นอนทั้งคืน นั่งหาวรออยู่ข้างวงเวทควบคุมเหมือนคนบ้าก็ได้"

ลินนาลากเส้นตั้งฉากจากจุดที่เป็นหุบเขา ไปยังเส้นตรงทิศทางที่ได้มา ได้จุดตัดจุดหนึ่ง แล้วก็วาดวงกลมซ้อนรอบจุดตัดนั้น

จากนั้นลินนาก็ชี้ไปที่วงกลม ยืดอกอย่างมั่นใจ "ในเมื่อตอนนี้เขาอยู่ทิศนี้ และจุดนี้คือพื้นที่ที่ใกล้หุบเขาที่สุดในทิศทางนั้น งั้นก็ต้องค้นหาแถวนี้ก่อนสิ"

อ๋อ หุ่นยนต์บังคับวิทยุสินะ แถมดูเหมือนจะมีปัญหาสัญญาณซะด้วย...

เวย์นลองจินตนาการต่อ

"แล้วจะมีผู้ใช้พลังพิเศษที่เก่งเทพๆ แบบที่นั่งสั่งการด้วยจิตอยู่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร แล้วบังคับเจ้าสัตว์ประหลาดแมลงนั่นได้ไหม"

ลินนาทำปากจู๋ แล้วตาโต "ถ้าทำได้ขนาดนั้น ก็เก่งเกินไปแล้วมั้ง... รู้สึกว่าอย่างน้อยต้องเป็นระดับตัวตนชั้นสูงที่เรียกได้ว่าเป็น 'เทพมาร' อะไรพวกนั้นเลยนะ"

แล้วลินนาก็ทำท่าครุ่นคิด หันมามองเวย์นอย่างจริงจัง พร้อมพยักหน้า

"ถ้าท่านผู้นั้นเป็นเทพมารจริงๆ และเราหนีไม่พ้น งั้นเราก็รีบยอมแพ้ แล้วขอเข้าร่วมกับท่านเลยเถอะ"

เวย์นลองถามหยั่งเชิง "แล้วถ้าเขาไม่ได้เก่งขนาดนั้นล่ะ"

ลินนากำหมัดเล็กๆ

"งั้นก็อัดมันสิ"

แหม่ พลิกแพลงเก่งจริงนะแม่คุณ...

อินิซ่าชะโงกหน้ามาจากอีกฝั่งของห้องรับแขก เห็นเวย์นกับลินนากำลังปรึกษากันที่โต๊ะ ก็เดินเข้ามา

" 'ท่านปราชญ์ผู้ชาญฉลาด' ตอบรับคำขอของเธอแล้วเหรอ" อินิซ่าถาม

ลินนาชูแผนที่ให้อินิซ่าดู "อื้ม ฉันบอกแล้วไงว่าท่านใจดีมาก ไม่ได้น่ากลัวเหมือนที่พวกนิกายความจริงบอกหรอก ดูสิ เวย์นตอนนี้ก็ไม่เห็นเป็นไร แค่เลือดกำเดาไหลนิดหน่อยเอง"

อินิซ่าไม่แสดงความเห็น แต่หันไปมองเวย์น

"ตอนลินนาทำพิธีเมื่อกี้ คุณก็อยู่ด้วยเหรอ"

"ครับ" เวย์นพยักหน้า

จมูกเวย์นตอนนี้ยังยัดกระดาษทิชชูอยู่สองก้อน ยังรู้สึกสยองไม่หาย

"รู้สึกยังไงบ้าง" อินิซ่าถาม

เวย์นตอบเสียงแข็ง "คราวหน้าผมจะรีบหนีไปให้ไกลๆ"

มุมปากอินิซ่ายกยิ้มขึ้นมานิดหนึ่ง ชี้ไปที่เวย์น แล้วมองลินนา "เห็นไหม นี่แหละปฏิกิริยาของคนปกติที่มีต่อท่านผู้นั้น"

"เชอะ... พวกเธอมีอคติทั้งนั้นแหละ"

ลินนาแก้มป่องนิดหน่อย แต่ก็หายเร็ว "ช่างเถอะ ยังไงก็ต้องขอบคุณพวกนิกายความจริงที่ขี้ขลาด พวกเขาถึงชอบวานให้ฉันช่วยทำพิธีขอพร ฉันถึงสะสมแต้มผลงานแลกปาร์คเกอร์มาได้"

พูดจบลินนาก็เอานิ้วจิ้มแผนที่สองที ให้อินิซ่าดู

"ท่านปราชญ์บอกทิศทางที่คนคนนั้นอยู่ตอนนี้คือทางนี้ และตรงนี้คือหุบเขาที่เราโดนโจมตี ฉันคิดว่าตอนนี้ในรัศมีแถวนี้ น่าจะเจอตัวคนคนนั้น หรือไม่ก็เจอร่องรอยของเขา"

อินิซ่าพิจารณาดู แล้วพยักหน้าเห็นด้วย "ความเป็นไปได้สูงทีเดียว"

...

ถึงจะฟังดูแปลกๆ

แต่ตั้งแต่รู้จักกับลินนา เวย์นรู้สึกจริงๆ ว่าสองสามวันมานี้ เขาไม่ได้นอนหลับเต็มตื่นเลยสักคืน

แม่สาวคนนี้ กลางค่ำกลางคืนขยันหาเรื่องจริง

เวย์นกะเวลา ตอนนี้เดินทางจากบ้านไปค้นหาในพื้นที่เป้าหมาย แล้วพรุ่งนี้ก่อนเที่ยงที่รถไฟจะตีรถกลับ เขาต้องรีบไปดักรอที่สถานีรถไฟ เผื่อฟลุ๊กเจอหมอจอห์น

คืนนี้คงต้องโต้รุ่งอีกแล้ว

สามคนสามม้าควบตะบึงไปในทุ่งร้าง รอบนี้อาวุธยุทโธปกรณ์จัดเต็มกว่าเดิม อินิซ่าเปิดคลังแสง แจกจ่ายอาวุธเพิ่มให้ทุกคน

เวย์นได้รับ "กระสุนล่ามาร" มายี่สิบนัด สิบนัดเป็นหัวเงินสลักลายของจริง อีกสิบนัดเป็นหัวกระสุนวัสดุคล้ายเปลือกหอยสีดำ เห็นว่ายิงใส่ของแข็งแล้วจะระเบิด เอาไว้จัดการพวกวิญญาณร้ายที่ไม่มีกายหยาบ

นอกจากนั้นยังมีระเบิดแท่งมัดรวมเจ็ดแท่งพร้อมชนวน และหลอดแก้วใส่น้ำยาอีกสองหลอด

อินิซ่ากำชับเวย์นบนหลังม้า

"คุณเวย์น คุณอาจจะยังไม่มีประสบการณ์ในการ 'ล่า' ดังนั้นไปถึงแล้วต้องระวังตัวตลอดเวลา ถ้าเจออะไรผิดปกติ หรือรู้สึกว่าร่างกายหรือการรับรู้ผิดแปลกไป ให้รีบดื่มยานี้ทันที

"ถึงยานี้จะทำให้รู้สึกตัวชาและเหนื่อยล้าผิดปกติหลังจากหมดฤทธิ์ แต่มันช่วยให้คุณมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนในเวลาสำคัญ"

ลินนาก็เสริมขึ้นมา "ใช่ คุณอยู่ข้างหน้าต้องระวังให้ดี เจออะไรผิดปกติต้องรีบบอกพวกเรา"

โอเค สรุปคือพวกเธอตัวบางร่างน้อย เกราะหนังอย่างผมก็ต้องรับหน้าที่แทงค์สินะ

วงกลมหนึ่งวงบนแผนที่

พอมาอยู่บนพื้นที่จริง มันกว้างใหญ่ไพศาลมาก

มองจากขอบฟ้าฝั่งหนึ่ง หันไปมองอีกฝั่งยังไม่สุดลูกหูลูกตา

พวกเขมาถึงขอบของ "วงกลม" ในแผนที่ หยุดม้าพักผ่อนและเตรียมตัวกันสักหน่อย

เวย์นหิ้วตะเกียงน้ำมันที่สวมครอบแก้ว ถามความเห็นสองสาวผู้เชี่ยวชาญ

"เดี๋ยวเราจะเริ่มค้นจากขอบไล่ไปตามเส้นตรง หรือจะวนจากตรงกลางออกมา"

ปลายนิ้วอินิซ่าลากไปตามเส้นตรงนั้น "จุดศูนย์กลางนั่นไม่แน่ว่าจะแม่นยำ คำชี้แนะของ 'ท่านปราชญ์' น่าจะเชื่อถือได้มากกว่า เราไล่ไปตามทิศนี้ สำรวจจุดที่สังเกตเห็นได้ชัดเจนก่อน

"ถ้าจนออกนอกเขตเมืองแล้วยังไม่เจอตัว เราค่อยย้อนกลับมาหาจุดที่อาจจะเป็นที่ซ่อนตัว"

"รับทราบ"

เตรียมตัวเสร็จ เวย์นก็พลิกตัวขึ้นม้า แล้วนึกถึงบทพูดในเกม

[ค่ำคืนนี้]

[เวย์น คอนสแตนติน เข้าร่วมการล่า]

อืม...

นี่มันเหมือนบทพูดของบอสเลยแฮะ...

งั้นเปลี่ยนใหม่

ถึงตอนนั้นฉันจะต่อยหน้ามันให้กระเด็น แล้วพูดว่า

"นี่คือคอนสแตนติน เวย์น คอนสแตนติน

"ไอ้เวรตะไลเอ๊ย!"

[จบแล้ว]