บทที่ 24 - การล่า

บทที่ 24 - การล่า

◉◉◉◉◉

ถึงเวย์นจะทดสอบจนจบ แต่ก็ยังไม่มั่นใจ 100% ว่าตัวเองอยู่ "สายพลัง" ไหนกันแน่

แต่เพราะผลทดสอบศักยภาพดูจะยอดเยี่ยมกระเทียมดอง ตอนเก็บหลอดทดลองเวย์นเลยฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

ตามหมายเหตุท้ายจดหมาย ถ้า "นักล่าอาวุโส" ยังมีชีวิตอยู่ นักล่ามือใหม่ทดสอบเสร็จแล้ว ควรคืนชุดทดสอบให้นักล่าอาวุโส ไม่งั้นก็รีบส่งคืนสมาคมนักล่า

แต่ท้ายจดหมายยังเน้นย้ำอีกว่า

[สำหรับผู้ใช้พลังพิเศษ "อิสระ" ที่ไม่สังกัดนิกายใด สายพลังของตนเองเป็นเรื่องที่ต้องเก็บเป็นความลับอย่างยิ่ง โปรดอย่าเปิดเผยให้ผู้อื่นรู้โดยง่าย ไม่งั้นอาจเจอศัตรูที่ไม่คาดคิด]

[ขณะเดียวกัน การถามผู้ใช้พลังพิเศษอิสระที่แปลกหน้าว่าอยู่สายไหน อาจถูกมองว่าเป็นพฤติกรรมยั่วยุที่เกือบจะเท่ากับการประกาศสงคราม โปรดอย่าทำโดยไม่ยั้งคิด]

[สมาคมนักล่าเป็นองค์กรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ก่อตั้งบนฉันทามติ "ปราบปรามผู้ใช้พลังพิเศษที่คลุ้มคลั่งและชั่วร้าย" ไม่มีเจตนาจะสอดรู้เรื่องส่วนตัวของสมาชิก]

[หลังทดสอบเสร็จ โปรดเทน้ำยาที่เหลือออกในปริมาณที่เหมาะสม ให้ระดับน้ำยาที่เหลือในแต่ละหลอดเท่ากัน เพื่อให้คนต่อไปที่ได้รับชุดทดสอบ ไม่สามารถเดาสายพลังของคุณได้จากปริมาณน้ำยาที่ใช้ไป]

[น้ำยาที่เทออกมาเมื่อผสมกันหมดแล้ว จะกลายเป็นน้ำเสียไม่อันตราย ทิ้งได้ตามสะดวก]

เฮ้ย รอบคอบใช้ได้

รักษากฎกติกาขนาดนี้ ฉันถึงว่าสมาคมนักล่านี่น่าจะอยู่ฝั่ง "ระเบียบ" ชัวร์

ของเหลวในแก้วไวน์ยังคงผุดฟองปุดๆ ไม่หยุด เวย์นเลยเททิ้งลงชักโครก ปล่อยให้มันไป "บุ๋งๆ" ต่อในนั้น

นอกจากหลอดที่ 9 ที่เทหมดแล้ว เวย์นก็เทของเหลวในหลอดอื่นให้ระดับเท่ากัน ส่วนที่เกินก็ลงชักโครกไปหมด แล้วเก็บหลอดทดลองเข้าที่

หิ้วกระเป๋าใบเล็กไปที่หน้าห้องนอนอินิซ่า เคาะประตู แล้วคืนของให้อินิซ่า

อินิซ่าไม่ได้ถามผลการทดสอบจริงๆ แค่พยักหน้าแล้วรับกระเป๋าคืนไป

แต่ที่ทำให้เวย์นแปลกใจหน่อยๆ คือ ตอนนี้ลินนากลับนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงของอินิซ่า กอดผ้าห่มโชว์แขนกับขาเรียวยาว

นอนเร็วขนาดนี้เลย?

กลับกัน เจ้าแมงมุมแม่ม่ายดำยักษ์ชื่อปีเตอร์ กลับวิ่งพล่านไปทั่วห้อง คึกคักเหมือนฮัสกี้ที่พร้อมจะรื้อบ้านได้ทุกเมื่อ

อืม...

เจ้าตัวเล็กนี่คงไม่ชักใยไปทั่วนะ...

...

เวย์นกลับห้อง หยิบสมุดบันทึกมาเรียบเรียงความรู้เรื่องพลังพิเศษที่เพิ่งรู้มา

ยังไงเขาก็ใช้ตัวอักษรจีนตัวย่อ ไม่กลัวใครอ่านรู้เรื่องอยู่แล้ว

ถามก็บอกว่าเป็นรหัสลับ

แล้วย้อนถามกลับว่าทำไมต้องมาแอบดูเรื่องส่วนตัวคนอื่น

เรียบเรียงเสร็จคร่าวๆ เวลาก็ล่วงเลยไปถึงเที่ยงคืน เวย์นเลยขึ้นเตียงเตรียมเข้านอน

กำลังจะดับตะเกียงน้ำมัน

ไม่นึกว่าตอนนั้น จะมีเสียงเคาะประตูห้อง

เวย์นกำลังสงสัยจะไปเปิดประตู ก็เห็นเจ้าแมงมุมยักษ์ปีเตอร์ มุดลอดช่องใต้ประตูเข้ามาดื้อๆ

หือ?!

ดึกดื่นป่านนี้ เอ็งเป็นปีศาจแมงมุมจะมุดห้องผู้ชาย

จะทำอะไร?

เวย์นหยิบรองเท้าแตะเงียบๆ เห็นเจ้าปีเตอร์ขยับขาแปดข้าง วิ่งจู๊ดขึ้นไปเกาะบนประตู

แล้ว "แกร๊ก" ประตูห้องก็เปิดออก

เวย์นกับลินนาสบตากัน

ลินนาตอนนี้อยู่ในชุดกระโปรงสีแดงคอเว้าลึกรัดเอว สะพายสายกระสุนลูกซองเฉียงพาดไหล่ สวมหมวกคาวบอย ยิ้มร่าเริงเต็มเปี่ยมด้วยพลังงาน

"โย่ คุณเวย์น ยังไม่นอนพอดี งั้นเราไปล่าเหยื่อที่กระท่อมไม้เมื่อวานกันต่อเถอะ"

เวย์นหันไปมองนอกหน้าต่าง "นี่มัน... ดึกแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่สิ" ลินนาพยักหน้า "ฉันได้แรงบันดาลใจจากคุณเมื่อเช้านี้ ออกเดินทางกลางดึก ไปถึงที่นั่นก็เช้ามืดพอดี ดูซิว่าวันนี้จะมีเหยื่อใหม่มาติดกับไหม เผลอๆ ได้เงินรางวัลอีกก้อน"

โธ่เอ๊ย

ที่แท้เมื่อกี้ที่นอนแต่หัวค่ำ คือนอนเก็บแรงล่วงหน้าสินะ

เวย์นนอนแผ่บนเตียง "ง่วงแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไป"

ลินนาเดินเข้ามา สองมือดึงแขนเวย์นเขย่าเบาๆ

"โธ่ นี่เรื่องเงินเรื่องทองนะ ไปเป็นเพื่อนพวกเราหน่อยสิ คุณเวย์นลุกขึ้นมาเร็ว"

น้ำเสียงออดอ้อนของลินนาจงใจดัดชัดๆ เหมือนน้ำตาลเทียม หวานเลี่ยนบาดคอ

หึ

ฉันดูเหมือนคนที่จะหลงกลไม้นี้เหรอ?

...

ภาพตัดมาอีกที สามคนขับรถม้าออกมานอกเมืองแล้ว

ลินนาทำหน้าจริงจัง

"คุณเวย์น เราตกลงกันก่อนนะ ถ้าเป็นโจรธรรมดา เงินรางวัลแบ่งเท่ากัน

"แต่ถ้าเจอผู้ใช้พลังพิเศษ เกียรติยศในการจับกุมต้องยกให้อินิซ่า แต่แลกกัน หักค่าความเสียหายอุปกรณ์แล้ว เงินรางวัลที่เหลือยกให้คุณหมด"

"ฉันไม่มีปัญหา" เวย์นนั่งหาวอยู่ข้างๆ "แต่จะจัดการผู้ใช้พลังพิเศษ พวกคุณเป็นผู้เชี่ยวชาญ ทำไมต้องลากฉันมาด้วยเนี่ย..."

ลินนาสะบัดบังเหียน "ฉันไม่ถนัดสู้ระยะประชิด อินิซ่าก็ห้ามบาดเจ็บ ถ้าในทีมมีคนธรรมดา ก็ไม่สะดวกใช้พลังพิเศษ

"ดังนั้นทั้งเมืองแบล็กสโตน มีแต่คุณเวย์นนี่แหละเหมาะที่สุด ขนาดมนุษย์หมาป่ายังสู้ได้ คงไม่กลัวกระสุนหรอกมั้ง"

เวย์นหันกลับไปมองในรถม้า "ทำไมเธอไม่เอาหุ่นเชิด 'ปาร์คเกอร์' มาด้วยล่ะ?"

"ตัวชนมีคนเดียวก็พอแล้ว อีกอย่างปาร์คเกอร์พังง่าย ไม่เหมาะกับงานแบบนี้"

สรุปคือถ้าฉันเป็นอะไรไป ก็ไม่เป็นไรสินะ?

เวย์น "ชิ" ใส่ ลินนาก็เปลี่ยนเสียงเป็นเสียงสองทันที "หลักๆ คือคุณเวย์นทำให้รู้สึกปลอดภัยกว่าไงคะ"

พอเถอะ

กินน้ำตาลเทียมเยอะเสียสุขภาพ

เวย์นคิดแล้วก็เจอจุดบอด "ทำไมเธอถึงคิดว่าในหมู่โจรจะมีผู้ใช้พลังพิเศษ?"

ลินนาทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องปกติ

"ผู้ใช้พลังพิเศษที่เป็นคนเลวก็มีนะ สำนักวาติกันศักดิ์สิทธิ์ในทวีปเก่ามีอำนาจมาก ทวีปใหม่ช่วงนี้กำลังบุกเบิก ก็มีผู้ใช้พลังพิเศษหนีมาเรื่อยๆ ยังมีพวกโจรสลัดที่ขึ้นฝั่งมาอีก จะมีโจรที่เป็นผู้ใช้พลังพิเศษสักสองสามคนก็ไม่แปลกหรอก

"อย่างพวกอาชญากรที่มีวีรกรรมหลุดโลก แต่จับตัวไม่ได้สักที ส่วนใหญ่มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นผู้ใช้พลังพิเศษ

"อย่างพี่น้องไอเวอร์สันที่จะมาถล่มแบล็กสโตนรอบนี้ คนน้อง อาเธอร์ ไอเวอร์สัน ค่าหัวตั้ง 500 เหรียญ รวมเงินอีกหน่อยก็ไปประมูลที่ดินได้แล้ว ฉันว่าเขาน่าจะเป็นผู้ใช้พลังพิเศษแน่ๆ แถมยังเก่งด้วย"

เวย์นลองเชื่อมโยงดู "งั้นถ้าเขาเป็นผู้ใช้พลังพิเศษ อินิซ่าจับเขาได้ ก็เอาไปแลกแต้มผลงานกับทางโบสถ์ได้?"

"ใช่แล้ว ผู้ใช้พลังพิเศษอิสระ ในสายตาโบสถ์ก็คือ 'ผู้ร่วงหล่น' พวกเขาชอบยุให้ 'ผู้ร่วงหล่น' ฆ่ากันเองที่สุด"

อาเธอร์ ไอเวอร์สัน ค่าหัว 500 เหรียญ

แปลว่า

ค่าตัวเขา เท่ากับ "เกรย์วูล์ฟ" เฟรดดี้ สองตัว...

เวย์นเริ่มใจคอไม่ดี "อีกฝ่ายจะเก่งเทพเลยหรือเปล่า?"

"ไม่กลัว" ลินนาดีดนิ้ว "เหมือนคำขวัญสมาคมนักล่า 'เหยื่อที่แข็งแกร่งแค่ไหน ก็สู้พรานที่เตรียมตัวมาดีไม่ได้' สู้ไม่ไหวก็หนีสิ"

[จบแล้ว]