บทที่ 22 - การแบ่งระดับ

บทที่ 22 - การแบ่งระดับ

◉◉◉◉◉

กระดูกท่อนขาใหญ่ที่ถูกผ่าครึ่ง วางเรียงอยู่บนตะแกรงชั้นบนของเตาอบ ส่งเสียงฉ่าๆ น้ำมันหยดติ๋ง

ไขมันที่ถูกอบจนละลายไหลมารวมกันข้างไขกระดูก แล้วหยดผ่านตะแกรงลงมาใส่ถาดอบด้านล่าง

บนถาดอบคือซี่โครงหมูชิ้นเล็กวางสลับฟันปลา ผิวนอกที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำมันถูกอบจนกลายเป็นสีน้ำตาลอมส้มแวววาว มีรอยเกรียมกำลังดี

กลิ่นหอมเข้มข้นของไขมันผสมกับกลิ่นเครื่องเทศ ยึดครองโพรงจมูกในพริบตา บรรเลงเพลงซิมโฟนีแห่งความหิวโหยขึ้นในสมอง

"โครก~คราก..."

เวย์นเพิ่งตื่นนอนเดินลงมาถึงครัวชั้นล่าง ท้องไส้ก็ร้องประท้วงสู้กับกลิ่นเนื้อย่างทันที

ปาร์คเกอร์ที่ดูสุภาพเรียบร้อย ตอนนี้ใส่ผ้ากันเปื้อน สวมหมวกเชฟ กำลังยุ่งอยู่หน้าโต๊ะเตรียมอาหาร

เห็นเขาหยิบมีดทำครัวออกมา ปอกเปลือกมะเขือเทศอย่างรวดเร็ว ได้เปลือกยาวเป็นเส้นม้วน

จากนั้นก็ม้วนเปลือกมะเขือเทศกลับด้านอย่างคล่องแคล่วและประณีต กลายเป็น "ดอกกุหลาบ" สีแดงสดในจานอาหาร

ทักษะการใช้มีดและการจัดจานระดับนี้ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นระดับเชฟมือทอง

เวย์นลองทักปาร์คเกอร์ "ปาร์คเกอร์ทำอาหารเป็นด้วยเหรอเนี่ย สุดยอดไปเลย"

เสียงลินนาดังมาจากข้างหลังเวย์น

"แน่นอนสิ ฉันส่งปาร์คเกอร์ไปเรียนที่ร้านอาหารหรูตั้งหลายเดือน ช่วงนั้นฉันปวดหัวแทบตาย"

เวย์นหันกลับไปมอง เห็นลินนาเดินมาพอดี ถือผ้าขนหนูเอียงคอเช็ดผมสีทองที่เปียกชื้น

เธอห่มแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ดูเหมือนวิดีโอสื่อการสอนในตำนานจากชาติที่แล้ว

ซีกโลกเหนือทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ ทวีปใต้เส้นสายโค้งเว้าเรียวงาม บวกกับใบหน้าสวยคม ทำให้รู้สึกถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้นได้ทันที

นี่เป็นของที่ดูฟรีได้เหรอเนี่ย

เวย์นถือวิสาสะมองเพิ่มอีกหลายแวบ แล้วก็ลองเดา "ลินนาเมื่อก่อนเธออยู่แถวอาณาจักรฟรังก์เหรอ"

อาหารอร่อยกับความเปิดเผย ดูไม่ค่อยเข้ากับอาณาจักรวินด์เซอร์ในยุคนี้เท่าไหร่

"อื้ม มิตรภาพร้อยปีระหว่างวินด์เซอร์กับฟรังก์ไง ฉันถูกส่งไปเป็นสายลับฝึกหัดในคราบแม่ชี แล้วก็หนีออกมา"

ลินนาเดินไปที่โต๊ะเตรียมอาหาร ปลายนิ้วปาดวิปครีมขึ้นมาเลีย แล้วขมวดคิ้วนิดหน่อย "ปาร์คเกอร์นายใส่น้ำตาลเยอะไป อินิซ่าไม่ชอบกินหวานขนาดนี้"

"อาหารฟรังก์เหรอ น่าคาดหวังกว่าอาหารวินด์เซอร์เยอะเลย" เวย์นพิงกรอบประตูชมวิว แล้วพูดลอยๆ

"เหลวไหล! ร้านอาหารหรูที่ดีที่สุดในทวีปเก่า อยู่ที่วินด์เซอร์ต่างหาก"

ลินนาเงยหน้าถลึงตาใส่เวย์น แล้วก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ "เพราะร้านพวกนั้นเป็นร้านอาหารฟรังก์ทั้งหมด"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า" เวย์นไม่นึกว่าแม่สาวคนนี้จะเล่นมุกตลกฝืดเป็นด้วย

ลินนาพูดจบก็ขยับผ้าเช็ดตัวนิดหน่อย แล้วเดินตัวหอมฟุ้งกลับห้องไป

...

รอจนทั้งสามคนนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ลินนาที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็เคาะแก้วไวน์เบาๆ แล้วปาร์คเกอร์ก็เริ่มเสิร์ฟอาหาร

ซี่โครงหมูถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ ราดด้วยไขกระดูกอบที่ขูดออกมาจากกระดูกท่อนขา

ข้างๆ มีหน่อไม้ฝรั่งลวกสีเขียวสด มันบดบีทรูทสีม่วงอ่อน แครอทหั่นชิ้น และ "ดอกกุหลาบ" ประดับจาน

วัตถุดิบถูกจัดวางในจานอย่างสวยงามน่ากิน

ลินนากับอินิซ่านั่งคู่กันที่หัวโต๊ะ ลินนาเอียงตัวไปหาอินิซ่า

"เป็นไง? ฉันพยายามเลือกแต่วัตถุดิบที่เธอชอบ ดูดีใช่ไหมล่ะ?"

อินิซ่าพยักหน้า "ขอบคุณนะ"

"ขอบคุณแค่เนี้ย? กอดล่ะ? น้ำตาแห่งความซาบซึ้งล่ะ?"

หน้าลินนายื่นเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนโดนอินิซ่าเอามือปิดปากดันออกไป

ลินนาแก้มป่อง แล้วหันมาทางเวย์น "คุณเวย์นลองชิมสิคะ ฝีมือปาร์คเกอร์อร่อยมากเลยนะ"

เวย์นถูกจัดให้นั่งไกลลิบที่ปลายโต๊ะอีกฝั่ง ตอนนี้กำลังแทะซี่โครงย่างอยู่ ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าหงึกๆ "อร่อยจริง"

"ใช่ไหมล่ะ" ลินนายิ้มหวาน "มื้อนี้ 20 เซนต์ รับทั้งเหรียญและธนบัตร ขอบคุณค่ะ"

เวย์นก็ไม่ใช่หมูในอวย "มาพักบ้านผมยังจะเก็บเงินผมอีก?"

"นั่นสินะ" ลินนากระพริบตา "งั้น... 10 เซนต์? ให้ปาร์คเกอร์ขยับตัวทำอาหาร มันมีต้นทุนนะ"

"ผมออกค่าวัตถุดิบได้ แล้วค่อยไปหักจากค่าเช่าห้องของคุณ"

เวย์นสลับโหมดเป็นพ่อค้าหน้าเลือด "ถ้าอย่างนั้น คืนหนึ่งคุณจ่ายค่าเช่าผมแค่ 5 เซนต์ก็พอ"

ลินนาแลบลิ้นใส่เวย์น "คุณให้อินิซ่ามานอนกับฉันคืนนี้ ฉันให้คุณ 5 เหรียญเลยก็ได้"

เวย์นยกส้อมขึ้น ลินนาก็ยกมีดขึ้นตาม

แล้วทั้งสองฝ่ายก็ยุติหัวข้อนี้อย่างรู้กัน ลินนาหันไปกระซิบกระซาบกับอินิซ่าต่อหน้าต่อตาเวย์น

"คุณเวย์นดูไม่เหมือนคนของคริสตจักรเซนต์สปิริต เขาเป็นคนของฝั่งไหนเหรอ?"

อินิซ่าชำเลืองมองเวย์นแล้วส่ายหน้า "ไม่รู้สิ ก่อนหน้านี้เขาถูก 'มนุษย์หมาป่า' ที่น่าจะอยู่ระดับ 2 ลอบโจมตี ตอนพวกเราไปถึง ตัวเขาไม่มีแผล แต่มนุษย์หมาป่าตายแล้ว"

ลินนาหรี่ตามองมา "โดนมนุษย์หมาป่าลอบกัดแล้วไม่เป็นไรเลย ดูเหมือนจะเก่งพอดูนะเนี่ย"

เวย์นโดนจ้องจนทำตัวไม่ถูก เลยพยายามเปลี่ยนเรื่องไปคุยเรื่องที่ตัวเองสนใจ

"ผมมีคำถาม 'มนุษย์หมาป่า' น่ะพอเข้าใจ แต่ระดับ 1 ระดับ 2 อะไรพวกนี้ พวกคุณแบ่งกันยังไง?"

อินิซ่าก้มหน้าหั่นเนื้อ "นี่เป็นการแบ่งคร่าวๆ ที่ใช้กันทั่วไป ความเก่งกาจอาจจะไม่ตรงตามระดับเป๊ะๆ แค่โดนวิญญาณร้ายสิงสู่ ร่างกายเริ่มผิดปกติ คือระดับ 0 ร่างกายเริ่มหลอมรวมกับพลังวิญญาณร้าย มีลักษณะบางอย่างผิดแผกจากคนทั่วไป คือระดับ 1

"บนพื้นฐานนี้ ถ้าควบคุมพลังวิญญาณได้บางส่วน และใช้ได้ตามใจนึก ก็ถือว่าถึงระดับ 2 ระดับ 3 ขึ้นไป ถ้าไม่เสียสติ ก็จะยิ่งเข้าใกล้สิ่งที่เรียกว่า 'สิ่งมีชีวิตในตำนาน' มากขึ้นเรื่อยๆ

"อย่างมนุษย์หมาป่าตัวก่อน ร่างกายเปลี่ยนไปแค่บางส่วน จนตายก็ยังไม่เสียสติกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าสมบูรณ์ แสดงว่าพลังวิญญาณมีจำกัด แต่ฉันกับคุณพ่อฮัคเคยเห็นตอนเขาโดนจับ รูปร่างและสติปัญญายังเหมือนมนุษย์ครบถ้วน เลยน่าจะอยู่ระดับ 2"

เวย์นลองตรองดู นอกจากฮีลไวแล้ว ตัวเองก็ดูไม่มีตรงไหนกลายพันธุ์ "งั้นมีวิธีไหนตรวจสอบได้ไหมว่าตัวเองอยู่ระดับไหน"

อินิซ่าเงยหน้ามอง "แต่ละนิกายและองค์กรมีวิธีไม่เหมือนกัน ได้ยินว่ามีความคลาดเคลื่อนบ้าง แต่ฉันบอกวิธีของสมาคมนักล่าให้คุณได้ คืนนี้ลองทดสอบดูเองสิ"

"จัดไป"

เวย์นได้คำตอบที่ต้องการ ก็ก้มหน้ากินเนื้อต่ออย่างพอใจ

ตอนนั้นลินนาดูเหมือนจะฟังออกว่ามีอะไรในกอไผ่ ยืดอกเชิดหน้า เอาส้อมชี้เวย์น "ผู้ใช้พลังพิเศษอิสระเหรอ? งั้นเดี๋ยวคุณล้างจาน"

เวย์นก็ยืดอกบ้าง "แล้วคุณไม่กลัวมนุษย์หมาป่าบุกเหรอ"

ความกลมกลึงคู่หน้านั้นหดลงนิดหน่อย แล้วลินนาก็แก้มป่อง

"อย่างน้อยก็ผลัดกันล้างสิ ใช้ปาร์คเกอร์มันเปลืองนะ"

เวย์นถึงกลับมาคุยง่ายเหมือนเดิม "ก็ได้ คนทำกับข้าวไม่ต้องล้างจาน"

[จบแล้ว]