บทที่ 16 - เหมืองแร่

บทที่ 16 - เหมืองแร่

◉◉◉◉◉

เทย์เลอร์จูเนียร์พอได้ยินว่าเวย์นอยากจะแวะไปเยี่ยมชมเหมืองแร่ ปฏิกิริยาแรกคือไม่เห็นด้วย

คำพูดของเขาคือแบบนี้

"เวย์น ถ้านายอยากไปดูเหมือง ฉันยินดีต้อนรับเสมอ แต่ตอนนี้พวกเราต่างก็มีสุภาพสตรีแสนสวยอยู่ข้างกาย การพาพวกเธอไปที่เหมืองซึ่งทั้งสกปรกและวุ่นวาย เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะสมนะ"

ท่าทางจริงใจ เหตุผลฟังขึ้น แต่ไม่ให้ความร่วมมือ

ถ้าเป็นเวลาปกติ เวย์นคงแค่คิดแล้วก็ปล่อยผ่านไป แต่ตอนนี้เวย์นกำลังแอบสืบสวนเรื่องราวอยู่พอดี

เฮอะ ยิ่งนายพูดแบบนี้

ฉันยิ่งอยากไปดูให้เห็นกับตา

เวย์นเลยหยิบขวดแก้วทรงกลมออกมา "ฉันมีของดีรสเด็ดมาให้ นายลองชิมดูสิ"

"อะไรน่ะ"

เทย์เลอร์จูเนียร์รับไปอย่างสงสัย หมุนฝาขวดออกดมๆ ดู แล้วก็เทใส่ปากไปอึกหนึ่ง

พอกลืนลงคอ เขาก็เดาะลิ้น "นี่มันน้ำเปล่าไม่ใช่เหรอ"

เวย์นกับอินิซ่ามองหน้ากัน เห็นอินิซ่าส่ายหน้าเบาๆ

เวย์นเลยตบไหล่เทย์เลอร์จูเนียร์ "ก่อนจะจู๋จี๋กับสุภาพสตรี ต้องบ้วนปากก่อนนะ นี่เป็นมารยาท"

ทำเอาเทย์เลอร์จูเนียร์รีบพ่นลมใส่มือตัวเอง ดมแล้วดมอีก

หลังจากยื้อยุดฉุดกระชากด้วยวาจากันพักใหญ่ สุดท้ายเทย์เลอร์จูเนียร์ก็ทนลูกตื๊อของเวย์นไม่ไหว คณะเดินทางจึงมุ่งหน้าสู่เหมืองแร่

ม้าของโจรคนหนึ่งหนีไปได้ โจรสองคนนั้นที่คนหนึ่งเป็นศพและอีกคนถูกมัดเป็นบ๊ะจ่าง เลยต้องถูกจับให้นั่งซ้อนท้ายม้าตัวเดียวกัน

เวย์นขี่ม้าของตัวเองจูงม้าโจรเดินนำหน้า อินิซ่าขี่ม้าตามหลัง

เพราะเรื่องแอบนัดพบกับมิสกรีนสแปนถูกเวย์นจับได้คาหนังคาเขา เทย์เลอร์จูเนียร์เลยไม่ปิดบังอีกต่อไป เขาโอบเอวบางของลูกสาวเศรษฐีอย่างมีความสุข นั่งซ้อนม้าตัวเดียวกันคอยบอกทางอยู่ข้างๆ

เจ้าที่ดินรายใหญ่สามคนที่เวย์นกำลังตรวจสอบ คือมิสเตอร์สเตอร์น คุณนายเทย์เลอร์ และมิสเตอร์กรีนสแปน

มิสกรีนสแปนที่ถูกเทย์เลอร์จูเนียร์โอบกอดอยู่ ก็คือลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของมิสเตอร์กรีนสแปนคนนั้น

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ในความเข้าใจของเวย์น ก็ประมาณ "หนุ่มออฟฟิศเกรดเอที่เป็นลูกจ้างญาติเศรษฐี จีบลูกสาวมหาเศรษฐีข้างบ้านติด"

ตามค่านิยมยุคนี้ที่เน้นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ พ่อตาเจ้าที่ดินย่อมต้องรับบทตัวร้ายขัดขวางความรักของไอ้หนุ่มจนๆ แน่นอน

ถ้าใส่พวกฉากทะเลาะกัน เข้าใจผิด เรือล่ม ความจำเสื่อม หรือโรคร้ายรักษาไม่หายเข้าไปอีกหน่อย น่าจะถ่ายละครได้สักซีซั่นสองซีซั่น

ตามบทแล้วมิสกรีนสแปนน่าจะเป็นนางเอก ลูกคุณหนู สาวสวยวัยใส นิสัยร่าเริง เปิดเผยและใจกว้าง

แต่เวย์นไม่ได้สนใจเธอ ไม่งั้นคงกระโดดเข้าไปแจมในละครเรื่องนี้แล้ว

หลักๆ คือหน้าตาของมิสกรีนสแปนไม่ใช่สเปกของเวย์น บนหน้ามีกระเยอะไปหน่อย

เทย์เลอร์จูเนียร์อาจจะมองว่าผู้หญิงมีกระดูน่ารัก ดูเด็กและมีชีวิตชีวา แต่เวย์นรู้สึกว่ารสนิยมหมอนี่มีปัญหา

เคารพนะ ขอให้โชคดี

...

พอมาถึงเหมืองแร่

เทย์เลอร์จูเนียร์สั่งคนงานและรถม้า เอากุญแจห้องขังที่เวย์นให้ ขนโจรสองคนนั้นไปส่งสถานีตำรวจก่อน

จากนั้นเทย์เลอร์จูเนียร์ก็ให้มิสกรีนสแปนนั่งรอที่ห้องทำงาน ส่วนตัวเองพาเวย์นกับอินิซ่าเดินชมเหมือง

ภาพในเหมืองแร่คล้ายกับที่เวย์นจินตนาการไว้ แต่พอดูละเอียดๆ ก็มีจุดที่ไม่เหมือน

จุดที่เหมือนคือ คนงานเหมืองที่นี่มีครบทุกสีผิว ทั้งดำ ขาว และเหลือง — เหลืองในที่นี้หมายถึงสีผิวของชนพื้นเมืองในทวีปใหม่

แต่จุดที่ไม่เหมือนคือ

"เทย์เลอร์ ในเหมืองไม่มีคนคุมงานเหรอ ฉันนึกว่าจะเป็นเหมือนพวกไร่เพาะปลูก ที่มีทาสใส่ตรวนทำงาน แล้วมีคนคุมถือแส้ยืนคุมซะอีก"

เทย์เลอร์จูเนียร์ส่ายหน้า "ถึงจะไม่ค่อยตรงกับค่านิยมกระแสหลัก แต่คนที่ทำงานในเหมืองของเรา ล้วนเป็น 'ลูกจ้าง' ที่เท่าเทียมกับเรา ไม่มีสิ่งที่เรียกว่า 'ทาส' ทุกคนเป็นเสรีชน"

เวย์นไม่มีทางเชื่อว่าตระกูลเทย์เลอร์จะเป็นนายทุนที่มีคุณธรรม เลยจ้องหน้าเทย์เลอร์จูเนียร์ รอฟังคำแก้ตัว

เทย์เลอร์จูเนียร์ขยับเข้ามาใกล้หูเวย์น ลดเสียงลงเล็กน้อย

"สายแร่ที่นี่ถึงจะอยู่ไม่ลึก แต่ก็เป็นเหมืองถ่านหินใต้ดิน อันตรายไม่น้อย ถ้าซื้อทาสมาขุด แง่หนึ่งคืออัตราการสูญเสียบุคลากรสูงเกินไป ไม่คุ้มทุน อีกแง่คือในอุโมงค์เหมืองแคบและซับซ้อน ถ้าคนคุมงานเกิดเรื่องขึ้นมา แยกไม่ออกหรอกว่าทาสแอบก่อกบฏหรือเป็นอุบัติเหตุจริง

"สู้แลกเปลี่ยนกันอย่างเท่าเทียมดีกว่า เราจ่ายค่าตอบแทนตามปริมาณที่ขุดได้ พวกเขาขายแรงงาน ให้พวกเขาจัดการทีมคนงานกันเอง และรับความเสี่ยงกันเอง

"ดูเหมือนเราจะขาดทุน แต่ต้นทุนรวมจริงๆ ต่ำกว่า แถมไม่ต้องเปลืองแรงคุมงาน ดังนั้นเหมืองเราเลยยินดีต้อนรับทั้งคนผิวดำที่เป็นอิสระ ผู้อพยพผิดกฎหมาย และชนพื้นเมืองมาทำงาน"

เข้าใจละ สูตรสำเร็จนายทุนหน้าเลือด

ทาสยังถือเป็น "ทรัพย์สินส่วนตัว" ของนายทาส เสียหายไปก็ยังเสียดายเงิน

แต่แรงงานชั่วคราวที่จ้างระยะสั้น พวกนั้นจะถูกมองเป็น "วัสดุสิ้นเปลือง" ที่ใช้แล้วทิ้งได้อย่างไม่ลังเล

เวย์นคิดนิดนึง "ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ที่นี่เคยมีอุบัติเหตุใหญ่ๆ บ้างไหม หรือพวกโรคระบาด โรคติดต่ออะไรพวกนั้น"

"อุบัติเหตุมีเรื่อยๆ แหละ แต่เพราะสายแร่ตื้น อุโมงค์เล็ก เลยไม่มีการบาดเจ็บล้มตายครั้งละมากๆ ส่วนใหญ่เป็นอุบัติเหตุยิบย่อย"

เทย์เลอร์จูเนียร์นึกย้อน "โรคระบาดคงเรียกไม่ได้เต็มปาก แต่การระบาดของโรคร้ายแรงในวงแคบๆ ได้ยินว่าเคยเกิดขึ้นหลายครั้งเหมือนกัน"

"เกิดขึ้นตอนไหน คนป่วยส่วนใหญ่รักษาหายหรือตาย" เวย์นถาม

เทย์เลอร์จูเนียร์ส่ายหน้า

"เรื่องพวกนี้เราไม่รู้หรอก เราดูแลแค่ในเขตเหมือง ห้ามคนงานป่วยเข้ามาทำงานในเขตเหมืองเด็ดขาด

"ส่วนพวกเขาจะติดโรคในเพิงพักชั่วคราวของคนงานหรือเปล่า นั่นเป็นปัญหาภายในที่พวกเขาต้องจัดการกันเอง เราไม่สน"

เวย์นกวาดสายตามองไปรอบเหมือง "ถ้าอยากรู้เรื่องพวกนี้ ถามใครจะสะดวกสุด"

"คนงานเหมืองต่างคนต่างมีกลุ่มของตัวเอง ปกติถามหัวหน้ากลุ่มก็ได้"

เทย์เลอร์จูเนียร์ชะงัก "แต่คนงานในเหมืองส่วนใหญ่ทำไม่นาน เปลี่ยนหน้าบ่อย ตอนนี้ฉันก็ไม่แน่ใจว่าเรื่องก่อนหน้านี้ต้องไปถามใครเหมือนกัน"

ชิ

ทางตันอีกแล้วเหรอเนี่ย...

เวย์นทำเสียงในลำคอ พลางใช้สายตาสำรวจเทย์เลอร์จูเนียร์หัวจรดเท้า ครุ่นคิดว่าคำพูดของหมอนี่เชื่อถือได้แค่ไหน

"อ้อ นึกออกแล้ว"

เทย์เลอร์จูเนียร์ตบมือฉาด "เรื่องโรคติดต่อ นายกลับไปถามหมอจอห์นที่ในเมืองได้เลย ก่อนหน้านี้เขามาที่เหมืองหลายครั้ง ได้ยินว่ามาตรวจรักษาฟรีให้พวกคนงาน เรื่องพวกนี้เขาน่าจะรู้ดีที่สุด"

[จบแล้ว]