บทที่ 15: พาแฟนกลับบ้าน

บทที่ 15: พาแฟนกลับบ้าน

เวลาบ่ายสามโมงตรง อ้ายชิงไม่เห็นเสี่ยวอวี่กลายร่างเป็นคนอีก

จนกระทั่งสี่โมงเย็น อ้ายชิงก็ถอดใจ

เสี่ยวอวี่ที่กระโดดโลดเต้นไปทั่วห้องนั่งเล่นถูกอ้ายชิงจับใส่กระเป๋าแมว

"เมี๊ยว?"

"วันนี้จะพาเธอกลับบ้านหนึ่งวันนะ" อ้ายชิงนั่งยองๆ ข้างกระเป๋าแมวแล้วพูดกับเสี่ยวอวี่ "ต้องเป็นเด็กดีนะรู้ไหม? พยายามอย่ากลายร่างเป็นคนเด็ดขาด แต่ถ้าทนไม่ไหวจริงๆ ก็ต้องอยู่ในห้องนอนของฉัน ห้ามส่งเสียงดัง เข้าใจไหม?"

แม้ว่าเสี่ยวอวี่คงฟังไม่รู้เรื่อง แต่อ้ายชิงก็ยังกำชับอย่างจริงจัง

"เอาอาหารกระป๋องไปสักกระป๋อง อย่างอื่นก็ไม่มีอะไรต้องเตรียมแล้วมั้ง" อ้ายชิงมองสำรวจรอบๆ "แล้วก็ต้องเอาโน้ตบุ๊กไปด้วย พรุ่งนี้เช้ายังต้องปั่นนิยายต่อ"

อาหารเม็ด กระบะทราย และของใช้อื่นๆ ที่บ้านพ่อแม่มีครบหมดแล้ว จึงไม่ต้องขนไปให้พะรุงพะรัง

เมื่อเช็กของครบถ้วน อ้ายชิงก็สะพายเป้ หิ้วกระเป๋าใส่เสี่ยวอวี่ สวมรองเท้า แล้วออกจากบ้าน

...

อ้ายชิงเดินออกจากประตูทิศใต้ของโซนเหนือหมู่บ้านจินผานอวิ๋นถิง

เขาไม่ได้รีบข้ามถนนไปยังโซนใต้ฝั่งตรงข้ามทันที แต่เลี้ยวขวาแวะไปดูที่โรงพยาบาลสัตว์เฉียนซินก่อน

ทว่าโรงพยาบาลสัตว์ยังไม่เปิดทำการ ตอนนี้สี่โมงกว่าแล้ว ประตูม้วนยังคงปิดล็อกอยู่ ดูเหมือนเสี่ยวโหย่วเฉียนจะไม่อยู่ด้วย

อ้ายชิงที่ตั้งใจจะแวะทักทายจึงล้มเลิกความตั้งใจ แล้วหันหลังเดินข้ามถนนไป

บ้านของพ่อแม่และปู่ย่าอ้ายชิงอยู่ที่ตึก 2 ในโซนใต้ของหมู่บ้านจินผานอวิ๋นถิง โดยเหมาทั้งชั้นหนึ่งและชั้นสอง

นอกจากนี้ ชั้นหนึ่งยังทุบกำแพงเชื่อมต่อกับห้องแถวร้านค้าด้านซ้ายของทางเข้าตึก เปิดเป็นมินิมาร์ทเล็กๆ ที่เดินทะลุเข้าบ้านปู่ย่าได้เลย

โดยปกติแล้ว 'มินิมาร์ทอ้ายอิ๋ง' แห่งนี้จะมีอ้ายลี่ซง ปู่ของอ้ายชิงเป็นคนดูแล และวันนี้ก็เช่นกัน

"ประโยคแรกที่ทักทายตอนเจอกันครั้งแรก~"

"ไม่มีการซ้อมบท แต่กลับน่ารักเกินคาด~"

"สายลมยามเย็นพัดผ่าน..."

"ปู่ครับ!"

ทันทีที่เสียงเรียก "ปู่ครับ" ดังขึ้นที่หน้าร้าน เสียงเพลงน่ารักๆ จากแอป Douyin (TikTok จีน) ก็เงียบกริบทันที

เมื่ออ้ายชิงเดินเข้าไปในร้าน ก็เห็นอ้ายลี่ซง ปู่ของเขาสวมแว่นสายตายาว บนศีรษะมีผมสีดอกเลาบางตา ปากคาบบุหรี่ มือถือหนังสือพิมพ์ปึกหนึ่งอ่านอย่างขะมักเขม้น

"ผมเองปู่ ไม่ต้องลนขนาดนั้นก็ได้ หนังสือพิมพ์กลับหัวแล้วครับ" อ้ายชิงเดินไปที่เคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าเอือมระอา ยื่นมือซ้ายไปหยิบหนังสือพิมพ์พลิกกลับให้ถูกทาง แล้วยัดใส่มือปู่ที่กำลังซ่อนโทรศัพท์มือถือไว้ "ย่าไปไหนล่ะครับ?"

"อะแฮ่ม แค่กๆ" อ้ายลี่ซงเหลือบมองหลานชาย แล้ววางหนังสือพิมพ์ลงข้างตัวอย่างแนบเนียน หยิบมือถือมาเปิดดู Douyin ต่อ แต่ลดเสียงลงจนเบาสุด "มาแล้วเรอะ ย่าเอ็งทำกับข้าวอยู่ข้างในน่ะ"

"อ้อ" อ้ายชิงพยักหน้า วางกระเป๋าแมวลงที่พื้น หยิบไอศกรีมแท่งรสพุดดิ้งออกมาจากตู้แช่ แกะห่อพลางโน้มตัวไปที่เคาน์เตอร์แล้วยิ้มถาม "Douyin สนุกไหมปู่? ผมบอกแล้วไงว่าปู่ต้องชอบแน่ๆ"

"พูดบ้าอะไรของเอ็ง ไอ้หลานเวร" อ้ายลี่ซงถลึงตาใส่ "หาแฟนได้หรือยัง? เมื่อไหร่จะพามาให้ปู่ดูหน้าบ้าง?"

อ้ายชิงกลอกตา กัดไอศกรีมพุดดิ้งคำหนึ่ง แล้วยกกระเป๋าแมวขึ้นมาวางบนเคาน์เตอร์ ยิ้มล้อเลียน "พามาแล้วนี่ไง! เสี่ยวอวี่ ทักทายปู่หน่อยเร็ว"

"เมี๊ยว~"

เสี่ยวอวี่แสนรู้ ส่งเสียงร้องทักทายอ้ายลี่ซงผ่านตะแกรงกระเป๋า

"ไปให้พ้นๆ เลยไป" ปู่อ้ายลี่ซงไม่ชอบแมว เพราะตอนเด็กๆ เคยโดนแมวป่าที่บ้านนอกข่วนตา เลยฝังใจไม่ชอบแมวมาตลอด "ปู่ต้องเฝ้าร้าน เอ็งเข้าไปเล่นข้างในไป"

"งั้นคืนนี้ผมมาเล่นหมากรุกเป็นเพื่อนไหม?"

"ไม่เอา ปู่ยุ่ง"

"งั้นให้ผมแนะนำสาวสวยใน Douyin ให้เอาไหม?"

"ไม่ชอบสไตล์ที่เอ็งแนะนำหรอก" อ้ายลี่ซงมองโทรศัพท์แล้วเผลอหลุดปากออกมา ก่อนจะรู้ตัว "ไปๆๆ! เอ็งนี่มันน่ารำคาญจริงๆ"

"คนที่ผมแนะนำไม่สวยตรงไหน?" อ้ายชิงเริ่มงอแง

"มีแต่เด็กกะโปโลยังไม่โตเต็มสาว มีอะไรน่าดู?" อ้ายลี่ซงโบกมือไล่ "สู้ย่าเอ็งตอนสาวๆ ก็ไม่ได้"

"โอเคๆ ยอมแล้วครับ" อ้ายชิงเดาะลิ้น ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอช็อตหวานแหววรุ่นเดอะแบบนี้

หลังจากกินไอศกรีมหมดแท่ง เขาก็เลิกคุยเล่นกับปู่ แล้วหิ้วเสี่ยวอวี่เดินเข้าประตูหลังร้านอย่างอารมณ์ดี

เมื่อผ่านประตูหลังเข้ามา จะเจอกับโกดังเก็บของเล็กๆ ของมินิมาร์ท เดินลึกเข้าไปอีกหน่อยผ่านประตูอีกบาน ก็จะทะลุเข้าสู่ตัวบ้านของปู่ย่าทางประตูหลังบ้าน

เดิมทีกำแพงตรงนี้ไม่ได้เชื่อมต่อกัน แต่หลังจากเซ้งร้านได้ พวกเขาก็คุยกับนิติบุคคลขอเจาะประตู เพื่อให้ปู่กับย่าเดินเข้าออกร้านสะดวก ไม่ต้องเดินอ้อมไปเข้าทางประตูหน้าตึก

"ย่าครับ!"

"จ้า! ย่าอยู่นี่!"

เสียงตอบรับดังมาจากห้องครัว

อ้ายชิงหิ้วกระเป๋าแมวเดินตรงไปที่ประตูห้องครัว

ย่าหลางเซียงอิงหันมายิ้มให้เขาอยู่ก่อนแล้ว

เมื่อเทียบกับปู่อ้ายลี่ซง ผมของย่าหลางเซียงอิงดูหนาและสุขภาพดีกว่ามาก ผมสีดอกเลาถูกหวีเก็บเรียบร้อย ดูเป็นผู้สูงวัยที่กระฉับกระเฉง

"อ้าว เสี่ยวอวี่ก็กลับมาด้วยเหรอ?"

หลางเซียงอิงเห็นเสี่ยวอวี่ในกระเป๋าก็ยิ้มร่า ก้มลงไปใกล้ๆ แล้วแหย่นิ้วเข้าไปเกาคนางผ่านซี่กรง "ไม่เจอกันนานเลย คิดถึงย่าไหมลูก?"

"เมี๊ยว~"

เสี่ยวอวี่จำคุณย่าผู้ทำคลอดให้เธอได้แม่น มันเอาหัวถูไถนิ้วของหลางเซียงอิงอย่างออดอ้อน

สมัยอ้ายชิงยังเรียนอยู่ ส่วนใหญ่ก็เป็นย่านี่แหละที่คอยดูแลเสี่ยวอวี่

"งั้นผมเอาเสี่ยวอวี่ขึ้นไปเก็บข้างบนก่อนนะครับ จะได้ไม่กวนย่าทำกับข้าว" อ้ายชิงบอก "แล้วพ่อกับแม่ล่ะครับ?"

"ขิงหมดพอดี ย่าลืมซื้อเมื่อบ่าย เลยไล่พ่อเราไปซื้อที่ตลาดสดน่ะ" หลางเซียงอิงพูดพลางเดินกลับไปหน้าเตา "ส่วนแม่เรานอนพักอยู่ข้างบน เพิ่งกลับมาจากดูงาน เหนื่อยแย่เลย ให้เขานอนต่ออีกหน่อย เดี๋ยวค่อยปลุกมากินข้าว"

"ครับผม" อ้ายชิงรับคำ หันหลังเดินออกไปที่ลานบ้าน ไม่วายตะโกนบอก "เดี๋ยวผมลงมาช่วยนะครับ!"

"ไปเล่นเถอะ! เดี๋ยวให้พ่อเราช่วยก็ได้!" ย่าตะโกนสวนมาจากในครัว "พ่อบอกว่าช่วงนี้หลานเขียนบทความลงเน็ต ต้องใช้สมองเยอะ เรื่องกับข้าวไม่ต้องห่วงหรอก"

"รับทราบครับ!"

ให้ตายสิ!

อ้ายชิงหันหลังเดินออกมาพลางบ่นพึมพำกับตัวเอง

โชคดีที่พ่อไม่ได้บอกว่าเขาเขียนอะไร ถ้าขืนย่ารู้ว่าบทความที่เขาเขียนชื่อ 'หวานใจของผมกลายเป็นแมวเหมียว' ไม่อยากจะคิดเลยว่าย่าจะทำหน้ายังไง

เฮ้อ ภาพลักษณ์หลานชายแสนดีในสายตาย่า คงได้แตกสลายในพริบตา

เมื่อคิดได้ดังนั้น อ้ายชิงก็เดินผ่านลานบ้านชั้นล่าง ขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง

ลานเล็กๆ นอกระเบียงชั้นหนึ่งนี้เป็นของแถมสำหรับยูนิตชั้นล่างที่ได้มาตอนเลือกบ้านหลังย้ายถิ่นฐาน

อ้ายจงกั๋วและเหยาเฉียง รองผู้อำนวยการ (แม่ของอ้ายชิง) เลือกยูนิตชั้นบนเพื่อความสะดวกในการดูแลปู่ย่า

พวกเขายังเจรจากับนิติบุคคล นอกจากเจาะประตูหลังร้านที่ชั้นล่างแล้ว ยังสร้างบันไดเวียนที่ลานบ้านเชื่อมขึ้นไปยังชั้นสอง เพื่อให้สามารถเดินขึ้นลงหากันได้โดยไม่ต้องออกไปใช้บันไดส่วนกลาง

อ้ายชิงเดินเข้าบ้านทางระเบียงชั้นสอง หิ้วกระเป๋าเสี่ยวอวี่เข้ามาในห้องนอนตัวเองได้สำเร็จ

เขาปิดประตู ปล่อยเสี่ยวอวี่ออกมา แล้วหยิบถุงทรายแมวจากในตู้เทใส่กระบะทรายที่วางทิ้งไว้

"เมี๊ยว~"

ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนและฤดูหนาวที่ผ่านมา เสี่ยวอวี่ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องนี้ มันจึงคุ้นเคยเป็นอย่างดี กระโดดผลุงเดียวจากเก้าอี้ไปบนโต๊ะ แล้วขึ้นไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนหลังตู้เสื้อผ้า จุดสูงสุดของห้องเพื่อสังเกตการณ์

"ขอให้วันนี้ผ่านไปอย่างราบรื่นด้วยเถิด"

อ้ายชิงเงยหน้ามองเสี่ยวอวี่ที่นั่งมองลงมาอย่างสงบเสงี่ยม ได้แต่ภาวนาในใจ